Geplaatst 
Hallo allemaal. Mijn naam is Sandra en ik lees hier al een heel poosje allerlei topics om zoveel mogelijk informatie te vergaren. Dus wordt het hoog tijd dat ik me samen met mijn paardje eens even voorstel en een beetje mee ga kletsen.
Ik ben 49 jaar, getrouwd en heb 2 zoons + schoondochters en 2 kleinzoons. Verder heb ik 3 katten(-broers), een konijnenechtpaar en een 'kudde' cavia's. Zo'n beetje al onze dieren zijn hier op een speciale, niet alledaagse manier terechtgekomen en niet meer weggegaan
Zo ook mijn paard..... Nooooit gedacht, dat ik ooit nog de eigenaar van een heus paard zou worden! Vroeger in mijn tienenjaren was ik wel een 'paardenmeisje' en heb ik op een manege wat gereden.
Mallorka -ik noem haar Jorka- was het paard van kennissen. Ooit heb ik, als wederdienst voor iets, een schilderij van haar gemaakt voor haar eigenaresse. Om een goed beeld van haar te krijgen, ben ik toen eens meegeweest naar haar pension om foto's van haar te maken. Zodoende kende ik haar wel.... een beetje
Op een dag vroeg mijn man mij: "Wil je een paard hebben?" Ik dacht.... een paahaard?!! Hij is gek geworden ofzo
Neu een paard, wat moet ik met een paard!Tot ik in gesprek kwam met de kennissen, die wegens hele nare omstandigheden niet meer zoals ze zouden willen, voor Mallorka konden zorgen. Ze had al te koop gestaan, maar daar kwamen allerlei mensen op af, zoals handelaren, waar ze haar niet aan wilden verkopen. Maar waarom dachten ze dan in hemelsnaam aan mij als nieuwe baas voor Mallorka
Ik.... helemaal geen ervaring, geen benul hoe ik een paard moet verzorgen en rijden had ik al in geen eeuwigheid meer gedaan; zou niet eens meer weten hoe!De achterliggende gedachte was, de manier waarop wij met dieren omgaan, wat dieren voor ons betekenen en ze dacht, als de klik er is, komt de rest ook goed. Nou! daar moest ik toch eens heel goed en diep over nadenken. 't Is tenslotte geen cavia!
Ondanks dat ik me ook wel een beetje zorgen maakte over het financiële plaatje en of het wel iets voor mij zou zijn, begon het toch wel te kriebelen. We zijn toen overeengekomen dat ik een tijdje met haar mee zou gaan om te kijken of ik het leuk en haalbaar vond. Zo niet, zou ik dat gewoon kunnen zeggen en vice versa ook, mocht zij mij geen geschikt baasje vinden.... even goede vrienden.
En ondanks dat ik het in het begin zowat in m'n broek deed voor het grote beest, dat ze me de eerste keren het erf over sleurde aan het halstertouw en dat het zweet me uitbrak als ik een voetje (lees grote zwaaiende achterhoef!
) moest vragen, werd ik stapelgek op het dier!! 
En vond ik het heerlijk om naar haar toe te kunnen en bij haar te zijn.Na een tijdje heb ik haar met alles erop en eraan voor een symbolisch bedrag overgenomen. Tja, wie had dat ooit gedacht; sinds eind maart is Jorka mijn paardje
De vorige eigenaresse is me blijven begeleiden en helpen met het berijden en ik kan ten alle tijden bij haar terecht als ik ergens mee zit of iets niet weet. Zij is ook blij dat het zo gegaan is en heeft er ondanks dat ze Mallorka erg mist, een goed gevoel aan overgehouden.Nou, dat was een heel verhaal! Maar ik wilde het toch graag vertellen.
Ik ben nog steeds hard aan het oefenen, want Mallorka is niet het makkelijkste paardje en ik ben niet de dapperste ruiter
hmm niet de allerbeste combinatie haha. Maarja, ik heb er ontzettend veel plezier in, en met vallen en opstaan (niet letterlijk gelukkig) en veel geduld, gaan we steeds meer vertouwen in elkaar krijgen. Mijn streven is om straks samen op een veilige manier ontspannen buitenritjes te kunnen maken en van de natuur te genieten. 
Leuke foto ook trouwens! 
en of alles nog wel goed met me ging. Ik mag ook afentoe mee op een erg mak en lief paardje van hun als ze buitenritten maken, om zo wat meer vertrouwen te krijgen. Jorka zelf is buiten errug gespannen, schrikkerig en vooral.... heul voorwaarts! (en ikke dus errug bang 
Alles op z'n tijd; het belangrijkste is, dat ik of liever ik en m'n paard er lol in hebben. Ze is altijd blij me te zien en komt helemaal vanachter uit de wei naar me toe (dat wil ook wel wat zeggen, denk ikzelf).
Ik doe eigenlijk ook heel veel op gevoel; probeer me in de gedachten van het paard te verplaatsen. Ik denk dat ik meer heb aan jullie, ervaren bokkers, nuttige berichten! 
