Dat zou ik met Jordy niet snel doen 
Met hem is dat helaas de goden verzoeken. Het watje is namelijk bang in het donker.... zelfs het erf waar hij dagelijks overheen loopt is in het donker héél spannend.
Maar verder heb ik met Jordy heel vaak dat soort momenten, vooral steeds als ik eraan denk hoever hij gekomen is. Van een enorm bang paard wat nauwelijks te rijden was en af en toe vanwege zijn angst gewoon bloedlink was, naar zowat het braafste paard van stal wat vooral een heleboel lol heeft in wat hij doet.
Helaas is het nog wel zo dat áls hij in paniek raakt, het ook echt flinke paniek is, en dan is er niet meer tot hem door te dringen, dat valt hij terug in zijn oude gedrag, en dat is vooral heel hard rennen, waarheen of waar doorheen maakt niet uit. Gelukkig is dat nog maar heel zeldzaam en braaf is ook echt braaf, kleine kinderen kunnen er zo mee omgaan en op hem rijden. Ik had wel gedacht dat het beter zou gaan, maar dat hij zó op zou knappen had ik nooit durven dromen 
Maar het risico nemen om buiten te gaan rijden in het donker doe ik met hem niet, als hij een paniekaanval krijgt dan is het helemaal link....
Maar ik kan me wel een keer herinneren dat ik met Jordy het ultieme penny-gevoel had 
Dat was in de periode dat het net beter begon te gaan en dat we buiten kleine stukjes rustig konden galoperen zonder dat hij helemaal in paniek raakte. Het was ijskoud en er lag een flink pak sneeuw, en de bak was niet te rijden. Toch de stoute schoenen aangetrokken en alleen buiten gaan rijden wat wonderbaarlijk goed ging. Op een gegeven moment kwamen we op een heel breed graspad langs de waterkant, waar we weleens eerder een voorzichtig galopje hadden geprobeerd. En nu wilde ik ook een galopje doen, en ik besloot vanwege de sneeuw etc. om hem de vrijheid te geven met lange teugel, al vond ik dat doodeng maar ik vond dat ik het moest proberen. Jordy was vreselijk braaf, oortjes naar voren en lekker galoperen, en ineens kreeg ik het in mijn hoofd en liet hem echt gáán. Knetterhard door de sneeuw en Jordy had de grootste lol, dat was echt supergaaf. Aan het einde van het pad ging hij zelf terug naar een drafje, en ik heb de hele rit de teugels niet meer opgepakt en pas toen wist ik dat het écht goed ging komen....
Ik ben geen sentimenteel typje, maar toen moest ik toch even een blijdschapstraantje wegpinken 
Tegenwoordig doen we vaker een rengalopje, en ook al weet hij op welke plekken het mag, hij zal nooit zomaar gaan rennen, hij wacht altijd (daarna is het wel goed vasthouden trouwens )
Geplaatst 
mijn kanjer! 
heel mooi beschreven...
Ik kreeg echt het gevoel van wederzijds vertrouwen..