Geplaatst Ze is al wat opener, maar het is moeilijk hoogte van haar te krijgen, en ze is erg afstandelijk. Heel erg op haar zelf, heeft geen mensen nodig.
Het is wel zo dat ze de afgelopen tijd wel haar hoofd op mijn schouder legde als ik haar kwam halen, m'n gezicht aflikte en beschermend haar hals om mij heen boog.
Nou het zorgverhaal van de titel
Gister waren we samen op pad, voelde me al een tijdje niet goed, maar besloot toch maar een korte buitenrit te maken. Jes was actief en vrolijk, en gallopeerde vrolijk door. Stap en draf ging haar te langzaam, het is veel leuker om alle veldjes woest galoperend af te leggen
Halverwege werd ik ineens nog beroerder, kon helemaal niks meer. Jes heeft me toen naar stal gebracht, sloeg op de juiste momenten af en ging naar de berm als er een auto aankwam. Ik had in één hand de teugels vast waarmee ik op haar hals steunde, met mijn andere hand steunde ik op de voorpommel van mijn BF zadel. Zo zijn we naar stal gestapt, Jes stapte de stal binnen, wachte tot ik het licht had aangedaan, en stapte naar haar vaste plekje voor de tweede box. Daar wachtte ze tot ik was afgestegen, waarna ze zachtjes tegen me aanduwde of het echt wel goed ging.
Toen ik haar weer in het land had gezet bleef ze me nakijken, totdat ik uit het zicht was. Toen ik later wegfietste, al zwabberend, stond ze te kijken naar de weg, en hinnikte ze toen ze me zag.
Mijn afstandelijke, gesloten meisje heeft zo goed voor me gezorgd, krijg het er nog warm van. Vind het zoooo lief van haar, zonder haar was ik echt niet bij stal gekomen.
Wat een verhaal trouwens
Voel je je wel weer beter? 
Dat geeft aan dat jullie een goeie band hebben met z'n 2! En voor jou natuurlijk een erg fijn gevoel als een paard dit voor je doet! 
En uiteraard helemaal fijn dat het met jou ook beter gaat en dat je gewoon weer gaat rijden!! Super hoor! 