Alet schreef:Zou het kunnen dat IJslanders gewend zijn aan omstandigheden waarbij het voedsel niet altijd even goed voorhanden of voedzaam is, waardoor ze zuinig aan moeten doen met hun energie. Energie die ze bij koude temperaturen ook nodig hebben om het warm te houden. En dat ze misschien langer tijd nodig hebben om uit te groeien, omdat de energie niet alleen in 'groeien' kon worden gestoken? Imiddels is dat genetisch ingebed en dat zou verklaren waarom ook IJslandergeneraties in Nederland nog steeds een langere tijd nodig hebben dan andere rassen om uit te groeien tot volwassen paard.
Goeie theorie Alet, ik denk dat dat zeker van invloed is. Het pas met 4 1/2 à 5 jaar mogen beginnen met rijden heeft overigens niet zozeer direct te maken met het groeien in grootte of omvang, maar met het verbeningsproces van de groeischijven aan de uiteindes van de beenderen.
Dat vindt plaats in een bepaalde volgorde, waarbij de groeischijven van de rugwervels ongeveer als laatsten aan de beurt zijn. Als je te vroeg met rijden begint, als de verbening van die groeischijven nog onvoldoende onderweg is, dan solliciteer je naar een paard dat later rugpatiënt wordt en je dan een hoop geld gaat kosten, terwijl de aangerichte schade niet eens meer echt te repareren is.
IJslanders zijn dus op hun 5e niet al uitgegroeid, maar "slechts" voldoende volwassen om voorzichtig met rijden te kunnen beginnen. Helemaal uitgegroeid zijn ze, afhankelijk van het individu, pas op hun 8e of 9e. De laatste 3 à 4 jaar groeien ze niet meer veel in stokmaat, misschien nog enkele cm., maar worden voornamelijk nog iets "steviger", for lack of a better word.
Dat duurt allemaal best heel lang dus, Skaay, maar als je idd. het geduld op kunt brengen om daarop te wachten, dan heb je straks wel een paard waar je minstens 15 tot 20 jaar mee voort kunt.