Geplaatst Precies op 7 augustus 2001 om iets voor 8en stonden we bij een handelaar om een groep van 28 tinkers te gaan keuren en er eentje uit te kiezen. Ze waren die nacht pas aangekomen.
3 tinks pakten we eruit: eentje zwaaide met dr achterbenen, eentje steigerde wat al te snel en eentje was volledig stoicijns...die laatste werd het en waarschijnlijk heb ik er op dat moment die met het moeilijkste karakter uitgehaald
4 jaar lang heb ik gevochten met dat paard...met àlle middelen heb ik geprobeerd tot haar door te dringen: lief, vriendelijk, overredend, boos, ...niks hielp...
Nu het laatste jaar, is ze plotseling opengebloeid! Opeens hinnikt ze naar me als ze me van ver hoort aankomen, komt ze op de wei spontaan naar me toe rennen om een knuffel te vragen, alleen het feit dat ze een knuffel verdraagt is al wonder op zich!, als ik boos word, vraagt ze om vergeving: stopt haar hoofd onder m'n oksel, ik mag aan dr oren komen zonder dat ze zich afsluit en wegtrekt,...
Gisteren heb ik ook eindelijk een blik gekregen op haar échte innerlijk. Ze moest namelijk voor het eerst sinds 5 jaar op een grote vrachtwagen met allemaal paarden. Ze kwam boven en zakte helemaal psychish in elkaar. Klapte helemaal toe en was geen mm meer e verzetten... ik denk dat als ze had kunnen huilen, ze tranen met tuiten had gejankt...
Ze merkte dan echter dat haar paardenvriendjes naast haar stonden en was iets gerustgesteld, kwam echter wel nog stoicijns de vrachtwagen weer af na aankomst. Toen ze mij zag werd het wat beter, terugkeren naar huis was weer net zo'n katastrofe
thuisgekomen was ze dan wel overgelukkig!
We denken dat ze ontzettend vaak moet van eigenaar veranderd zijn en telkens als ze zich open gaf, waardoor ze emotioneel zodanig gekrenkt moet zijn dat ze zich op een gegeven moment volledig heeft afgesloten. Ik denk ook dat ze regelmatig met een oorpraam in contact moet zijn geweest, want dr oren zijn toch heel erg gevoelig terrein.
Gisteren heeft ze ook voor het eerst met een klein kindje contact gelegd...ik liep over van trots! Ze is normaal gezien doodsbenauwd van kleine kindjes en is daarvoor zelfs al vaker aan de kletter gegaan. Gisteren was er een mama met haar peutertje dichterbij gekomen zonder dat ik het wist, kindje mocht paardje aaien...en wat denk je: grijpt hij haar oor
ik hield m'n hart vast! maar na een benauwde blik liet ze het toe, nadien heeft die kleine drop van hooguit 2 jaar har aan het touw naar de wei geleid
(onder mijn begeleiding uiteraard, geen denken aan dat ik haar met zo'n spruit alleen laat, ze is in staat hem wat aan te doen van schrik) Tinkerbell liep er bij van: moet voorzichtig zijn hoor, is een klein kkindje 
ik geloof dat ik zelden zo'n gevoel van trots heb meegemaakt...
het is erg: 5 jaar een paard hebben en pas dan een glimp kunnen opvangen van de liefde die ze mogelijk te geven heeft, maar niet kan uiten...
Ik vraag me af wat ze haar hebben aangedaan...
maar ik ben blij te kunnen zeggen: ik heb volgehouden en het was de moeite waard!
en ik hoop dan ook van harte dat dit snel weer over gaat. Maar na jouw verhaal begrijp ik dat je met (veel) geduld heeeel ver komt! Super 
! 
dan is ze 11 + 15 = 26, ja dat moet nog wel lukken 
De verandering is bijna akelig te noemen!
