Ik heb jaren gereden voor een fokker. Paarden waren geheel mijn zorg. Verzorging. trainen, uitbrengen enz.
Er was wel een aantal keer laten vallen, ik wil niemand anders, maar wanneer je stopt wegens tijdgebrek en mee wil denken naar een nieuwe ruiter, verwacht je niet dat dit serieus gemeent was zo. Het werd dus idd niemand anders als ik.
Nu 2 jaar later schrik ik ervan dat de paarden verkocht zijn.
Een opgebouwde lijn. Een hele goede fokmerrie, waar zo'n band mee was dat ik niet anders verwachte dan dat deze tot haar dood zou blijven. Ook deze is verkocht
Daar hebben ze het dan ook wel erg moeilijk mee.
Maar om mij?........Ik voel me aardig schuldig, ook al weet ik wel dat ik mezelf nu eenmaal niet in 2 kan delen.
Een vraag die in mij rondspookt, aan de fokkers op bokt,
wat doet het met je als fokker zijnde, wanneer je je paarden verkoopt en dan met name je allerbeste fokmerrie die zowat bij het meubilair hoorde, zo dol op haar?
Aan de andere kant kan ik haar ook geen lifetime verzekering bieden, ze is pas 8 tenslotte en ik kan de situatie over jaaaaaaren ook niet inschatten natuurlijk. 