Geplaatst afstamming van mijn Yfande kunnen achterhalen en hebben ze mij
een beedigde kopie van haar paspoort toegestuurd.
Hoewel het mij eigenlijk niet zoveel uitmaakte waar ze vandaan
kwam is het later toch gaan kriebbelen en heb ik een zoekopdracht
met het bg resultaat geplaatst.
Ik werd steeds nieuwsgieriger naar haar achtergrond en heb begin
vorige week de fokker gebeld. Toen ik mijn verhaal deed kwam
er als antwoord een heel nors: Dat kan niet want dat paard is
dood !
Mijn hart zakte me in de schoenen. Hij voreg haar te beschrijven en
opeen gegeven moment vroeg hij om foto's te mailen en dat heb
ik netjes gedaan.
Ik zat met 2 opties, of het Stamboek had me belazerd, wat ik mijn
niet voor kan stellen of dat paard was voor de slacht en is
doorverkocht.
Vanochtend had ik de fokker dus aan de lijn en het was ineens en
hele andere man, als begroeting zei hij: wat is dat een fijn gevoel
om je paardje na zolange tijd weer terug te zien!!
Ik was (alweer) overdonderd en vroeg hem hoe dat kon want hij had
toch gezegd dat die merrie dood was.
Wat bleek, hij heeft het paard jemet pijn in zijn hart verkocht omdat
zijn zoon (1,90) te groot voor die merrie werd. Na goed zoeken werd
er, zo dacht hij, een goed thuis voor haar gevonden.
Enige tijd later wilden ze nog een keer een bezoekje brengen om
te kijken hoe het ging en toen is door de nieuwe eigenaresse gezegd
"het paard is niet meer" ze werden ook min of meer weggekeken en
hebben het er toen bij gelaten.
Nadat de man mijn foto's gezien had was het meer dan duidelijk voor
hem dat die merrie niet dood was maar doorverkocht, hij heeft het
nu nagetrokken en schorvoetend is dat dooe die vrouw ook
toegegeven.
Die man was zo happy dat dat paardje nog leefde en het goed met
haar ging, we hebben zeker 10 minuten gepraat.
Hij vjroeg mijn adres en of ik het goed vond dat als hij in Nederland
kwam dat hij ons op kwam zoeken, nou dat mag hij zeker !!
Hij vertelde nog dat hij er zo'n moeite mee had haar te verkopen
omdat ze zo'n geweldig lief beesje was, geen nukken, altijd vriende-
lijk en vrolijk. Ik kon hem vertellen dat ze dat inmiddels weer is na
een beginperiode waar je haar niet eens aan haar hoofd mocht
komen. Toen die dat hoorde werd die nog even pissig, gewoon omdat
hij zich haar herinnerde als een paard dat je altijd vertrouwde.
Hij vertelde heel gedecideerd dat het enige dat haar ooit bij hem over-
komen was was een valpartij nav een koets die bij hun over het erf
kwam waardoor de jonge paarden aan de kletter ging met als gevolg
dat Yfande viel en een geschaafde bil eraan over hield. Ik kon hem
geruststellen, dat straatexeem is helemaal genezen.
Ik vraag nog om foto's van de moeder van Yf en ook of ze bij hun
in de sport had gelopen, wat ik compleet vergeten was te vragen
zo happy was ik met het goede nieuws.
Excusser evtl. typfouten, heb haast en ben te happy
