Geplaatst Afgelopen zaterdag ben ik naar de keuring van het Nederlands Stamboek voor Tinkers geweest en heb me daar verbaasd over het voorbrengen van de paarden.
Naar mijn mening worden de paarden in een dermate hoog tempo door de baan gejaagd dat het niet meer dan logisch is dat ze in galop aanspringen. Dat mag niet, dus moet het dier weer naar draf gebracht worden. En ondertussen blijft de aanjager maar rammelen met zijn doosje en klappen met de zweep.
Ik vond dat de voorbrengers / aanjagers vaak te laat waren met hun 'hulpen' of deze te heftig en te lang door lieten komen. Een doseringskwestie dus...
Heb ik het mis en is er een reden voor deze manier van voorbrengen (ongetwijfeld gekoppeld aan de wensen van de keurmeesters)?
Wie vertelt mij wat de keurmeesters willen zien: een paard dat over zijn tempo door de baan gesleurd wordt en daardoor lekker zijn rug eruit drukt en gaat stuwen of een paard dat in een goed tempo mooi gedragen en in balans loopt.
NB De voorbrengers waren jongens die dit ook doen bij andere stamboeken en waren dus niet de eigenaren van de dieren zelf...
. Over het algemeen voorbrengen lijkt heel makkelijk maar dat is het zeker niet. Allerbalangrijkste is dat je het paard ten allen tijde attent houdt. Heel vaak zie je voorbrengers verslappen als de jury niet kijkt, het paard gaat dan hangen en oogt minder. Als de jury dan opeens omkijkt loopt daar een halfduttende knol.