Geplaatst 
Afgelopen zomer opende ik een topic over mijn fjordenmerrie die in verwachting was van haar eerste veulentje.
Mama to be, Fjordenmerrie Edel.
Mijn merrie is 8 jaar oud en ik heb haar zelf al sinds haar geboorte en het begon bij mijn vader en mij toch wel te kriebelen om ooit eens een veulentje van haar te fokken. We hebben haar uiteindelijk met een onwijs lieve hengst gedekt en toen was het wachten.
Ze werd behoorlijk dik, maar haar uier bleef uit. Op 7 juli begon ze ineens spontaan een hele dikke uier aan te maken en diezelfde avond begon ze ook wat melk te lekken. Aangezien het me niet lekker zat heb ik rond half tien nog even op de camera gekeken voor ik zou gaan slapen en juist of dat moment leek ze zich anders te gedragen dan normaal. Ik ben naar beneden gegaan, mijn vader zat op dat moment ook te kijken, en we waren het erover eens; het veulentje was op komst. We waren net buiten of Edel ging liggen en rond tien voor tien was het veulentje er al.
We hebben met z'n allen de bevalling bijgewoond en ik was, en ben, helemaal gelukkig met het mooie merrieveulentje van mijn eigen merrie!
Vanaf het begin was mijn merrie echt heel lief naar ons toe en Mjum is dan ook heel aandacht gericht. Haar krulletjes gingen eraf en ik had een kaal veulentje, hier is ze een maandje oud.
Vanaf hier heeft ze een enorme groeispurt gemaakt, Edel heeft dan ook alle reserves die ze had aan Mjum gegeven, en heeft ze haar veulenvacht ingeruild voor een echte wintervacht! We zijn enorm druk bezig geweest met hoefjes geven en meelopen aan het halstertouw en dit doet ze dan ook heel goed! Ook geniet ze volop van de aandacht die ze krijgt en word ik eigenlijk altijd begroet met een hinnik en komt ze vaak op me af draven of galloperen.
Persoonlijk ben ik echt nog helemaal verliefd op dit veulen, het is een heerlijk eigenwijs en knuffelig mormeltje!
In mijn ogen is het ook heel fijn voor een veulen om gewoon ongedwongen op te groeien, of het nu in de opfok is of in een gemengde kudde