Een jaar geleden zaten we in spanning, we wisten maar niet wanneer we Jenske haar veulen konden verwachten. Ze had in de zomer van 2013 heel de zomer bij de hengst gelopen en op 2 november hebben we haar gekocht. Drachtig zou ze zijn, inderdaad niet hengstig gezien terwijl de hengst er nog bij liep (ook gekocht) maar een dekdatum was niet bekend.
Het voorjaar kwam, spannend! Dik begon ze wel te worden, maarja wanneer? Juni, juli, augustus, september maar een veulen liet zich niet zien
Dierenarts er bij, die kon er ook niet veel meer van maken dan afwachten. Alles gaat door je hoofd, is ze dan schijndrachtig of toch nog gedekt toen ze bij ons was? Het enigste waar we ons aan vast konden houden is dat we de hengst begin december verkocht hadden dus dat november echt het laatste moment kon zijn dat er een veulen kon komen.En toen opeens, het was net november, zowaar begon haar uier een groeispurt te krijgen! Twee weken later op 15 november 2014 was het zo ver. Om 22.20 was ze daar, een werkelijk waar prachtig fijn en klein dametje

Nog zwart, maar we konden al zien dat ze gaat doorkleuren naar waarschijnlijk zwart panterbont. Voor het beeld er eens een fles naast gelegd, klein droppie!

Dan komt het moment van de eerste keer naar buiten, daar snapte ze niet zo veel van


Maar als snel kreeg ze de smaakt te pakken! Buiten super vrolijk, veel met haar half zusje spelen die 1,5 maand ouder was en daarna met mama slapen.


Natuurlijk was het wel erg koud soms, dus lekker warm met mama op stal

Dan maken we een sprong naar het voorjaar! Haar halfzusje werd verkocht, maar ze kreeg een nieuw vriendinnetje er voor terug die in april geboren is.
Tegen de tijd dat het warmer werd, is ze ook geschoren omdat ze erg veel last had van haar dikke vacht. 


Op deze foto kan je het al aardig zien, ze is echt een klein dametje. Haar moeder is ook maar 78 cm en verwacht dat zij niet veel groter word. Heel grappig, het veulen van april heeft echt grotere ouders en was al snel groter dan Amira

Soms heb je ook van die momenten...

Weer een sprongetje verder, en ook wat grasjes meer


En dan nu, echt om je dag goed te maken
Onze ontplofte dame! Ze is wat te dik, maar echt het is heeeeel veel vacht wat een vertekend beeld geeft. Kijk maar naar het verschil tussen geschoren hoofd en niet. 
We zijn echt dol op dit meisje! Iedere ochtend loopt ze steeds trouw achter me aan als ik de paddock aan het mesten ben om een aai/knuffel te mogen ontvangen.
En afgelopen week, ik was zooo trots op dr! Er kwam hier een jongetje met het syndroom van Down die graag de pony's wilde aaien. Toen we een andere pony aan het aaien waren, kwam ze gericht aangewandeld naar het jongetje. Hij was natuurlijk heel enthousiast en sloeg nogal lomp zijn armpjes om haar heen, maar ze gaf geen kik! Hij pakte haar hoofdje en gaf kusjes maar ze bleef zo lief staan.
Mijn gouden meisje, dat karakter is precies wat ik in een pony zoek!
