Geplaatst Het verhaal van een dapper dametje
Op 3 november ben ik naar de paardenmarkt in Hedel geweest. Met het idee om een maatje te kopen voor mijn rijpaard.
Al snel kwam ik Heike tegen, een merrieveulen, geboren op 19/05/2014, zonder paspoort. De handelaar was nergens te bekennen, na een half uur gewacht te hebben kwam daar de handelaar, en heb ik haar kunnen kopen!
Het gaat hier om het middelste pony'tje:
Snel naar de omroep om vervoer te regelen, binnen 10 minuten kwam er al een reactie, en hebben we haar naar de vrachtwagen gebracht, ze liep voorbeeldig mee, en na een kleine aanmoediging liep ze ook zo de trailer op!
Op de trailer:
Wij zijn toen naar huis gereden om alles klaar te zetten, ondertussen de dierenarts gebeld wat we het beste konden doen met voer/ontwormen/etc. Besloten om haar de eerste dag niks anders te geven dan hooi, en de volgende dag een beetje veulenbrok. De wormenkuur een paar dagen uitstellen, ze stond toch alleen en dan kon ze eerst wat tot rust komen. Uiteindelijk kwam ze om half 17 aan.
Het touw wat nog om haar hals zat moest er nog af, en dit gaf al problemen. Ze wilde niet in de buurt komen, ik vermoede dat het voornamelijk kwam door de lange dag op de markt, uiteindelijk met veel geduld het touw eraf gekregen.
Op de wei, zonder touw:
In de dagen daarna bleek dat ze toch wel erg angstig was, je kon niet binnen een straal van 2 meter bij haar komen. We hebben er de eerste dagen nog niet echt iets meegedaan, eerst maar wennen dachten we. Na 5 dagen hebben we Heike bij mijn rijpaard(Lola) gezet. Lola wist in het begin niet wat ze met het kleine schepsel aanmoest
Dichterbij kwamen we niet:
Na een tijd konden we nog steeds niet bij haar in de buurt komen, mijn instructrice raadde toen aan, om haar voortaan uit de hand te voeren. Dit ging, in tegenstelling tot mijn verwachting, erg goed. Ze durfde al snel bij je te komen eten, zolang je je handen maar stil hield. Maar zonder eten kon je nog steeds niet in de buurt komen, en aanraken lukte al helemaal niet.
Ondertussen konden mijn twee dames het steeds beter met elkaar vinden, ze speelde samen en Heike liep netjes achter Lola aan naar de stal.
Samen spelen
:
Het halster wat ze om had vanuit de markt, begon steeds strakker te zitten, maarja hoe krijg je dat los als je niet bij haar kan komen...
Hier is te zien dat het halster strak begint te zitten rond haar neus:
Wachten tot dat ze het toe zou laten zat er niet in. We hebben toen, in overleg, besloten om haar in een hoek van de stal te drijven, en de gesp van het halster los te maken. Dit ging redelijk, toen ze eenmaal in de hoek stond, en we een hand op haar rug hadden liggen stond ze stil, ze gaf zich gewoon over
. Snel het halster losgemaakt, en weggegaan. Hier is het halster net af, de afdruk is nog zichtbaar
Ze is zo enorm nieuwsgierig, en kwam steeds dichterbij, vooral als je een telefoon/camera in je handen had
Maar steek je een hand uit, dan is ze ook heel snel wegNieuwsgierig:
We zijn ondertussen ruim 2 maanden verder, we konden nog steeds niets met haar. Ondanks dat ze netjes meeloopt achter Lola aan naar de stal/wei, werd het toch steeds duidelijker dat het fijn zou zijn als ze een halstertje om kon.
Samen met een stalgenoot, die al meer ervaring heeft in het omdoen van halstermak maken van paarden, zijn we op een middag begonnen.
We hadden de stal gehalveerd, zodat ze niet te veel weg kon springen, we zijn toen langzaam begonnen met aaien, op rug en hals. Uiteindelijk is het niet gelukt om een halster om te doen. Toen kwam het besef dat het proces nog lang zou duren, en de vraag kan ik dit wel alleen aan?
's Avonds gingen we voeren, en ik weet niet meer hoe het precies zo kwam, maar ik kon haar aaien!
Ze was nog alles behalve ontspannen, maar ze liet het toe! Ik kon nu haar schoft en halve hals aaien. O wat was ik toen blij! Er was eindelijk een (grote) stap vooruit gemaakt
Eerste keer aaien:
Na een paar dagen van iedere avond aaien in de stal, liet ze het ook toe op de wei!
Eerste keer op de wei aaien:
Ze veranderde zoveel, het aaien ging steeds beter, ze durfde steeds beter te ontspannen! Ondertussen bleef ze gewoon haar nieuwsgierige zelf:
Ondanks dat ik haar steeds beter kon aaien, was haar hoofd nog steeds verboden terrein. Zolang haar hoofd verboden terrein was, konden we ook geen halstertje om krijgen. Toen heb ik de keuze gemaakt, om er hulp bij te zoeken, dit ging ik niet in mijn eentje op kunnen lossen. Toevallig kwam ik via bokt op een advertentie van iemand, zij zocht een 'probleempaard' voor haar studie (equine.com), ik heb haar toen gemaild en de hele situatie uitgelegd, ze vond het een leuke uitdaging en we hebben toen een afspraak gemaakt. Ze is nu een paar keer geweest, en heeft mij ook wat meer uitleg gegeven hoe ik het beste met haar om kan gaan. Maar haar hoofd blijft problematisch. Een touw om haar hals is geen probleem, maar probeer je dan iets om haar neus te doen, dan schiet ze weg/omhoog. Deze vrijdag komen de mensen van de opleiding zelf, om te kijken of hun (met extra ervaring) nog ideeën hebben hoe we het voor Heike het beste kunnen oplossen. (als er nog Bokkers met tips zijn graag!!)
Met de tips van de student heb ik al veel kunnen bereiken bij Heike. Ik kan haar nu overal (op haar hoofd na) aaien. Ook kan ik al de voorbeentjes optillen en uitkrabben, hier heeft ze geen problemen mee! Haar achterbenen vindt ze nog eng, maar dat doen we gewoon rustig aan.
Knuffelen gaat steeds beter:
We verwachten dat er iets is gebeurd, voordat ze bij mij kwam. Alle dingen die ze (naar mijn idee) nog nooit heeft meegemaakt, zoals voetjes op tillen, doet ze zo makkelijk, dat haar reactie op aanrakingen op het hoofd, gewoon vanuit een nare ervaring moet komen.
Respect als je alles gelezen hebt, het is een iets langer verhaal geworden als gepland
Als afsluiter nog een foto van de twee dames samen:
