Geplaatst 
Hoi!
Sinds een paar weken heb ik mijn eerste eigen pony's. Het was eigenlijk heel toevallig gebeurd, mama was verhuisd en naast het huis was een weitje (15x45, niet heel groot dus). Toen, via via, kon mama de pony's van een vage kennis van haar overnemen en bood iemand anders aan de kosten te delen (waar ik de details niet van ga vertellen). Dusss zijn we gelijk wezen kijken bij de kleine Roosje met haar 2 weken oude veulentje die toen nog naamloos was.
2.
Daar was ze dan. Een dikke, schuwe merrie met een heel nieuwsgierig veulentje. De eerste keer dat we er waren hebben we Roosje niet te pakken gekregen (we hebben echt ruim een uur met iets lekkers gezeten), maar de hengst, veullie's papa, konden we wel aaien.
3.
We vonden ze wel erg leuk, dus we zijn gewoon nog een keer komen kijken. We kregen haar weer niet te pakken. Toen heb ik haar even wat achterna gezeten om haar bewegingen te zien. Zag er goed uit! Ze leek niet gevoelig of onregelmatig te lopen.
Ik had die keer wel mijn spiegelreflex meegenomen ipv die compacte camera
4.
Veullie durft meer dan moeders:
5.
Knappe papa:
6.
Daarna heb ik haar in een klein stukje gejaagd en toen kreeg ik Roos heel makkelijk te pakken. Ze was zo lief
ze genoot van het borstelen en al de aandacht. We mochten alleen niet aan haar beentjes komen. Daarna zijn we nog een paar keer geweest en toen hebben we besloten dat we ze 2 weken op proef zouden nemen! 
Laura (L_Rivaldo) was zo lief dat ze de pony's wilde rijden naar ons. Helaas, toen we Roos en veullie naar de trailer leidden, hoorden we een raar geluid en knakte haar rechterachterbeen met elke stap. Ze liep echt kreupel. Toch maar in de trailer gezet en een paar dagen daarna kwam de da om de pony's te keuren.
Ondertussen hebben we wat met haar gelopen. Niet te veel want haar hoeven waren echt véél te lang.
7.
(mijn zusje met de pony's)
Toen is de dierenarts gekomen. Ze had echt allerlei kwaaltjes... overgewicht, mok, knakkende knietjes dus... Maar ze is goedgekeurd! We moeten veel met ze gaan bewegen en de hoefsmid moet komen. Als we meer achterhandspieren gaan opbouwen en er rekening mee wordt gehouden met bekappen zal ze niet meer knakken met haar knieën. Dus de hoefsmid is gekomen, we zijn lekker met haar gaan bewegen en ze knakt niet meer!
veullie heeft ondertussen de naam Filos gekregen wat Grieks Hier had ze nog lange hoeven:
8.
Filos knuffelen en halstertje om voor de tweede keer:
9.
Roosje in de wei:
10.
11.
Filos op stand:
12.
Ondertussen kunnen ze ook aan de fiets meelopen. Roos is echt nergens bang voor (vrachtwagens, een auto die toetert, kleine kinderen, noem maar op). Dus dat was niet zo moeilijk om te leren
We mogen ook haar voetjes oppakken nu.13.
Anders lopen we altijd over het zand, in de berm enzovoorts, dit over het asfalt was een uitzondering voor de foto
ze loopt trouwens liever over het asfalt dan over het zand, dat is wel apart.Zjoefff
14.
En als laatste:
15.
Bedankt voor het kijken en lezen!
