Geplaatst Als ik met Linda en Linda's Famira ga rijden, crossen we meestal de hele Hei over, wel met rustige stukjes, en gaan we altijd HARD.
Ik ga nu beschrijven wat je krijgt als je Linda en Famira achter de groep zet, met de welshpony voor ons en verder een enorm gat tussen de voorste ruiters.
Linda en ik moesten onze paardjes de hele tijd tegenhouden, ondertussen zaten wij met zo'n kop "als er nu iets gebeurt, zijn we ze kwijt" en de welsh werd ook niet erg blij van al dat getrek in zijn mond. Gingen we een stukkie galopperen, moesten we na een paar stappen weer gaan draven omdat het meisje van de welsh hem niet goed kon houden...
PRIMA, maar als ze dan verder nog gaat lopen zeuren omdat ze op de Hei wil galopperen, ben ik het zat... Dus gingen we de Hei op, hebben een stukkie gedraafd, wat redelijk goed ging:), en gingen we weer op weg naar stal.
En om de 5 seconden; "kunnen we nu eindelijk gaan draven???" Daar word je dus gewoon boos van!
Toen we terugkwamen zijn Linda en ik nog een stukkie op Visdonk gaan rijden zodat de paarden ff hun energie kwijt raakten. we waren met een kwartier terug op een stuk wat je normaal in een half uur doet. En dan snap ik dus niet dat er nog steeds mensen zijn die vinden dat "karrenpaarden/boerenknollen niet hard kunnen. En geloof me, ik heb meegetraind met de renpaarden van een vriendin en Linda houdt ze makkelijk bij. Dat zijn pas Haflingers met Haast!
mijn had heeft nooit z'n haast haha! 
beetje jammer dat ze vaak uit joligheid begint te bokken bij het aangaloperen... Vind ik niet leuk! 
Met een lange teugel draven en stappen lukt wel,maar als ze opgewarmd is is gewoon galopperen er niet meer bij. Dat gaat dus alleen maar haaaaaard, heeeeel haaaaard!
Hij kan erg hard draven en ookwel hard galopperen, maar hij houd het niet heel erg lang vol. 
