Maar heeft misschien enige uitleg nodig
Al 10 jaar ben ik in het bezit van mijn lieve ruin. We hebben samen heel veel meegemaakt en hij is echt mijn maatje. Nu is hij 14, en ik hoop dat hij nog minstens 10 jaar bij mij kan zijn natuurlijk. Het is een eerlijk, nuchter en gevoelig paard met een gouden karakter. Als hij een merrie was geweest had ik wel een veulentje van hem willen hebben als 'opvolger'
Maar aangezien dit biologisch gezien niet logisch is ben ik al een tijdje aan het nadenken over een andere mogelijkheid.Namelijk een geschikte merrie zoeken om te laten dekken door de vader van mijn ruin, zodat ik het veulentje kan kopen...
Op zich zou ik daar nog even mee kunnen wachten, aangezien ik hoop en verwacht dat mijn huidige paard nog wel eventjes op deze aardkloot rondloopt. Maar de papa van mijn paard is al op leeftijd en heeft natuurlijk ook niet het eeuwige leven. Ik snap dat ik op deze manier nooit een kopie van mijn paard zou kunnen krijgen. Maar ik hoop wel zo dicht mogelijk in de buurt te komen van het karakter van mijn huidige paard.
Heeft iemand wel eens iets dergelijks gedaan? Is dit een haalbaar plan?
Ik ben zelf totaal niet thuis in de fokkerij, dus schiet vooral op mijn plan
Ik zou ook graag horen waar ik rekening mee zou moeten houden. Ik zoek dus eigenlijk een soort draagmoeder, welke risico's moet ik van te voren indekken?Ik heb de andere topics over 'vermeerderen/fokken' gelezen. Als je het echt niet laten kunt, mag je dat nogmaals vermelden, maar over dat aspect heb ik wel degelijk goed nagedacht. Ik zoek een maatje, geen sportpaard dat fantastische papieren heeft en een goede toekomst heeft als dressuur- of springpaard. Zo'n paard ben ik ook niet waard, want dan haal ik er nooit uit wat er misschien wel in zou zitten
Het doel is om er recreatieve dressuur mee te rijden, buitenritten, grondwerk, etc. Ik zou het heel erg leuk vinden om me een keer te verdiepen in een geschikte match met de hengst. En een paard vanaf veulenleeftijd in bezit te hebben (of in dit geval al als bevrucht eitje
). Het is dus niet zo dat ik de eerste de beste merrie van de buurman zou willen hebben als 'draagmoeder'.
Ik ben zelf ook weg van een hengst, waar ik (later als ik groter ben
) graag een nakomeling van zou willen hebben. Binnen het ras en met een goede merrie uiteraard, dus dat inzicht laat ik tegen die tijd aan de fokkers over.