Natuurlijk is dat wat grof gezegd, maar ik vraag me af hoe anderen hier tegenaan kijken. Ervaar ik dat alleen, of zijn er meerderen die dit ook zo ervaren.
De import tinkers die ik ken zijn over het algemeen allemaal hele eenkennige paarden, met weinig vertrouwen in mensen. Meestal kennen ze een of een aantal personen die ze vertrouwen, en van vreemden moeten ze niet veel hebben.
Deze import tinkers waar ik het over heb, zijn over het algemeen tijdens de 'tinkerhype' met velen anderen naar Nederland gekomen, om hier (meestal vrij jong) beleerd te worden op handelsstallen en stoeterijen om vervolgens snel verkocht te worden. Deze paarden kwamen (zover bekend) uit een soort natuurreservaten, en hadden vrijwel geen contact met mensen gehad. Maar ik weet niet in hoeverre deze info betrouwbaar is.
De paarden die hier in gevangenschap geboren zijn, zowel tinkers als andere paarden. Zijn veel mensgerichter, minder eenkenning en vertrouwen ook mensen die ze niet of nauwelijks kennen.
Nu ervaar ik dit in grove lijnen echt met de paarden/tinkers die ik ken.
Zo is mijn geimporteerde tinkerman in mijn voorbeeld een echt stereotype. Hij vertrouwt mij, maar ik kan hem tijdens een wedstrijdje of iets nog niet achter laten bij mijn ouders ofzo. Dan breekt hij alles af. Raakt volledig in paniek. Want hij is dan op vreemd terrein en zijn vertrouwenspersoon is weg. Dat gaat hij compleet door het lint. Verder zoekt hij ook helemaal geen contact bij vreemden. Terwijl hij bij bekenden de grootste en meest nieuwschierige knuffel is.
Verder heeft hij veel problemen met 'gevangen' zijn. Na veel en lang oefenen kan hij inmiddels voor korte periodes op stal. Maar daar zijn we ook al 6,5 jaar voorzichtig mee bezig.
Ben benieuwd of meer mensen die zo ervaren met 'import' tinkers.

Edit: Nu moet ik zeggen dat ik ook een aantal import tinkers ken, die niet zoals hierboven zijn. Maar heel gesloten. Die zonder emotie of wat te vertonen gewoon maar doen wat er van ze gevraagd wordt. Deze paarden maken op mij ook echt een ongelukkige indruk en het lijkt vaak of ze zich amper op de wereld bevinden. Compleet afgesloten van wat er om hun heen gebeurd.
Aan mij kleeft hij als kauwgum en mijn man kan er ook aardig mee overweg (al heeft dat langer geduurd dan bij mij) maar vreemden.... nee, liever niet. Hij doet er niet rot tegen, maar hij is afwachtend. Lekkers maakt al veel goed, maar daarna is hij ook zsm weer pleite

)
)
Maar dat kopschuw hier ook hoor. Hij heeft nu bijvoorbeeld een wondje op zijn neus en als ik dat in moet smeren moet ik er behoorlijk wat voor doen voor hij het toelaat.....