Geplaatst Wij hebben een shet merrie van 2.5 jaar (samen met haflingertje). We hebben dr nu zon half jaar. Ze komt uit een wilde kudde, en was eerst dus ook ontzettend bang voor mensen; ze was niet te pakken en brak uit.
Ondertussen is er veel veranderd: ze is te pakken en komt vaak zelfs naar je toe. Ze is echt ontzettend lief, ze erg gewillig om je te volgen, en heeft respect voor je, en ze is een heerlijke knuffelpony. Als je druk met je handen bij dr hoofd zwiept ofzo kan ze wel een beetje bang worden, maar dat is al heel erg een verbetering.
Ze luisterd eigelijk ook heel goed, als je dr met wandelen wil laten versnellen, paar keer met je tong klikken en ze draaft, stop jij, stopt zij. Ze let goed op je, maar is niet gespannen ofzo, dus op een positieve manier. Ook als je met dr langs de weg loopt en er komt iets langs wat ze nog niet kent en eng vind, ben jij relaxt, dan vetrouwt ze volledig op je! Echt een heerlijk beesje.
Door haar ben ik helemaal enthousiast van shets geworden, terwijl ze eigelijk gewoon als maatje voor de haf zou dienen, doe ik nu veel met haar (poetsen, wandelen etc etc)
Nou mijn vraag
: We willen graag een shet erbij voor haar. Maar nou heb ik zoveel gelezen dat shetlanders dominant en zo eigenzinnig kunnen zijn dat ze niet naar je luisteren, of niet te pakken zijn in de wei etc. Hebben wij dan zoveel geluk met deze shet of komt dr ware aard nog? 
Maar dan nog, als je een dominante shet hebt, maar je voedt hem consequent en eerlijk op, dan is er toch best mee te werken en lol mee te beleven hoop ik?
Of bestaan er echt onhandelbare krengen?
Wil helpt me uit de droom of gooit me er weer terug in?
. Ééntje is dolverliefd op mijn merrie en plakt dus de hele tijd aan ons, je zou bijna kunnen zeggen dat ik er een paard bij heb 
