Bucephalus schreef:Het EV bepaalt voor een groot gedeelte de rensport en heeft dit ook gedaan voor de warmbloedfokkerij. In die paar honderd jaar is het EV (buiten de rensport) beurtelings verguisd en de hemel in geprezen. Zijn inbreng in de warmbloedfokkerij is nooit geleidelijk gegaan, maar veelal in extremen. Zonder twijfel heeft het EV schade aangericht als het willekeurig en niet gedoceerd is ingezet, zoals te zien was in Mecklenburg en in mindere mate in Trakhenen. Als reactie hierop is aan de rem getrokken en een soort van overdreven zorg ontstaan om de volbloed in te zetten. Ik geloof er niet in om het kind met het badwater weg te gooien. Het EV heeft ontegenzeglijk veel goeds gebracht en is niet weg te denken uit een moderne warmbloedfokkerij. Toen echter ‘nerven’, temperament, hardheid en houdbaarheid plaatsmaakten voor een hoog GAG-stempel ging het verkeerd.
Hengsten als Adeptus xx en Perfectionist xx hebben nooit op een renbaan gelopen, maar hebben aan de basis gestaan van uitstekende lijnen. Perfectionist xx heeft slechts drie jaar (vanwege een bekkenbreuk kon hij niet meer dekken) ter dekking gestaan en 32 goedgekeurde dekhengsten geleverd, daaronder waren de beroemde Tempelhüter, Jagdheld en Irrlehrer en 20 Hauptgestütsstuten, waarvan er eentje de moeder was van de bekende Parsival.
Pik As xx heeft ook nooit een koers gelopen en heeft kapitale prestatiepaarden gebracht die keihard waren en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Feit is dat in alle warmbloedfokkerijen het EV voor een groot deel bepalend is geweest voor het prestatieniveau.
Een volbloed die geschikt is voor de warmboedfokkerij is niet heet of sensibel, maar heeft een innerlijke rust en gelatenheid. Er worden niet alleen maar ‘neuroten’gefokt, maar de geschiedenis heeft bewezen dat er wel degelijk Engelse volbloeds zijn die over de gewenste eigenschappen beschikken. Aan de leiding van een stamboek om deze te vinden en te keuren voor de warmbloedfokkerij Het is aan de fokkers om daarbij de balans niet uit het oog te verliezen..
Ik ontken ook helemaal niet dat het EV geen invloed in de warmbloedfokkerij heeft gehad. Ik constateer alleen wat een driehonderd jaar uitsluitend renbaanselectie en de daarmee gepaardgaande prestatieselectie aan karakter heeft opgeleverd. Nog even afgezien van het type, hardheid en andere negatieve aspecten.
Arabische typen als Adeptus komen we nu, behoudens nog enkele Pardubicer, NZ en Australische steepelaars, niet meer tegen. En dan nog staan deze Volbloeds mijlenver af van het Adeptustype.
Al die andere typen hebben veel meer schade (zowel in karakter als de bouw etc) dan positieve elementen gebracht. Dat bewijst ook de WBFSH ranking. Van de gigantische Volbloedinbreng in met name de West-Europese rijpaardfokkerij is er niet een Volbloed die met zijn directe kinderen een dominante rol heeft gespeeld.
In zijn publicatie "De noodzaak van de Duitse paardenfokkerij" schrijft Dr. Rau reeds in 1907 o.a.: 'Toevoer van Arabisch bloed in onze rijpaardenfokkerij, met als doel, de Duitse rijpaarden zoveel mogelijk van de robuustheid, het goede temperament, het dragende skelet, en de soberheid te geven van het oorspronkelijke woestijnpaard met al zijn goede eigenschappen, als tegengewicht voor wat het Engels Volbloed aan ongewenste eigenschappen in rijpaardfokkerij heeft gebracht. Dr. Rau zag toen al in welke kant het opging en zou opgaan met het Engels Volbloed als een produkt van een eenzijdige renbaanselectie.
Nu hebben echter met het Arabische Volbloed een ander probleem. Want ook dit paard is in veel gevallen een heel ander paard geworden dan Dr. Rau in 1907 nog voor ogen had.
De moderne fokkers verkiezen trendy schoonheidsidealen, zoals een uitgesproken snoekshoofd etc, boven de omschreven eigenschappen door Dr. Rau van 's werelds oudste werkpaard! Ook bij het Arabische Volbloed en in iets mindere mate bij de Shagya's moet je spaarzaam zoeken naar de door Dr. Rau omschreven eigenschappen!
Laatst bijgewerkt door Anna42 op 23-07-04 16:04, in het totaal 1 keer bewerkt