Geplaatst: 22-12-16 00:52 
Hij was in een erg slechte toestand toen ik hem kocht (ondervoed en aan twee benen kreupel) en dat is daar op stal gebeurd, waarschijnlijk door inrijden met verkeerde zadels op een toch al niet super stabiel gebouwd paard. Vervolgens hebben ze alles geprobeerd om hem erbovenop te helpen, maar omdat ze gewoon erg weinig verstand hadden van zieke paarden ging het alleen maar slechter en slechter met hem tot ik hem uiteindelijk 200 kilo te licht en kreupel kocht. Onwetendheid is natuurlijk geen schande (ze gaven die onwetendheid ook gewoon toe), maar blijkbaar werden ze daar ook niet in begeleid door de dierenarts. Als ik doorvroeg wat dan precies hun beleid was bij dit volgens hun dierenarts hoefbevangen paard, dan bleek dat hij aspirine kreeg tegen de pijn, plus elke dag een dubbele dosis merriebrok kreeg plus onbeperkt kuil plus enkele kilo's maismix per dag. Voor elke Spanjaard funest maar voor hoefbevangen paarden natuurlijk helemaal een idioot en hoefbevangenheid bevorderend dieet. Gewoon heel erg jammer. Uiteindelijk was ik degene die ze moest vertellen wat HB was en wat je daarmee wel en niet kon doen en hoe dat hersteltraject er over het algemeen uitziet.
Als je iets niet weet en je handelt naar beste weten, dan kan het resultaat soms gewoon erg jammerlijk uitpakken zonder dat er echt sprake is van 'schuld', en daar was mijn paard helaas de dupe van. Dat neem ik ze ook niet kwalijk. Wat ik ze wel kwalijk neem is dat toen ik kwam kijken, ik wel gewoon een proefritje op dit (door de dierenarts ook verklaarde) stokkreupele paard mocht maken, als we maar niet teveel zouden draven. Dat vind ik wel echt een slechte zaak, want iedere paardenmens weet toch dat je op een kreupel paard niet gaat rijden? Dan gaat de handel blijkbaar toch echt even voor het welzijn van het paard.
De reden waarom ik dit paard trouwens toch kocht was vooral omdat hij in Nederland gefokt was en ik dus precies kon nagaan wat er wanneer met hem was gebeurd, en hij ook gewoon op Nederlandse weides groot is geworden zonder eczeem (of hoefbevangenheid
). Als hij geimporteerd was dan had ik het risico niet durven nemen. Nu heeft hij alsnog ernstige problemen, maar die zijn wel allemaal te traceren naar bepaalde voorvallen. Bij een importpaard heb je geen flauw idee wat er allemaal mee gebeurd is. De handelsstal schijnt inmiddels trouwens verhuisd te zijn naar een betere locatie, die ken ik dan weer niet. Hopelijk is de personeelsbezetting (die was er in feite niet, het hing allemaal aan elkaar van welwillende verzorgstertjes met 0 paardenkennis) ook verbeterd en de paardenkennis dus ook.
Ze hebben het hart trouwens niet helemaal op de verkeerde plek zitten: zo hadden ze toen ik er was ook een palomino skelet van een merrie uit Spanje over laten komen die verwaarloosd met iets buitenbaarmoederlijks na een bevalling was achtergelaten en na weken in die situatie te hebben gestaan zo was aangetroffen. Die hebben ze dus over laten komen om op te knappen. De eigenaresse zei ook dat ze daar nooit iets op zouden verdienen (hoewel het kleurtje waarschijnlijk wel goed uitkwam
) en dat het echt een gok was, maar dat ze haar niet konden laten staan (waarbij het kleurtje denk ik ook meespeelde ). Maar goed, met een hart alleen kom je er niet; je moet ook de benodigde kennis hebben want anders lijden je paarden alsnog onder de beste bedoelingen.