Mijn jonkie heeft altijd met andere paarden (niet alleen leeftijdsgenoten) buiten gestaan. Vanaf zijn tweede ben ik heel rustig aan met licht grondwerk begonnen (freestyle) en wandelen langs de weg. Hij kon (en kan nog steeds) nog genoeg spelen met de kudde, hoor. Ik vind het zelf wel belangrijk dat hij 'iets' leerde voordat ik hem straks ga inrijden.
Nu is hij 3 jaar (met inrijden wacht ik nog even) en hij is een schat van een paard, die redelijk verkeersmak is (het blijft een jonkie, dus af en toe schrikken hoort erbij natuurlijk) en graag wil blijven leren. Hij vindt de aandacht van mensen helemaal geweldig.

Maar goed, mijn paard blijft altijd buiten staan in de kudde, dus spelen kan hij altijd, hoe oud 'ie ook is.
Ik ben blij dat ik het zo gedaan heb en hem niet jarenlang alleen bij paarden gehouden heb. Dat lijkt me ook een schok voor veel paarden; ineens op stal en aan het werk. Sammy weet nu dat de omgang met de mens heel prettig is en dat hij altijd weer terug mag naar zijn vriendjes.