@@@Tja, wat zal ik zeggen na al die "geweldige" verhalen. Morris is helemaal niet zo "geweldig", dat heeft echt wel de nodige voeten in de aarde gehad, en nog. Ondanks zeer goede begeleiding en veel werk, is hij nu pas (4,5) op het moment dat ie veilig berijdbaar lijkt.
Het zit bij Morris tussen de oren, alle dingen waar het gemiddelde paard een maand over doet, deed hij in twee dagen, of minder. Maar wat er bij hem maar niet in wilde was dat de grote boze buitenwereld helemaal niet zo eng was als hij dacht. Alles, echt alles wat van buiten kwam, was aanleiding om te schrikken en het ook maar gelijk op een lopen te zetten. Zelfs als hij met zijn staart zwiepte en dan per ongeluk tegen de afzetting van de bak kwam, dan was ie alweer vertrokken. En dan ook nog eens zo snel, dat je echt onmogelijk kon blijven zitten, het effect van een kleedje onder een servies uittrekken, een Ferrari zou jaloers zijn op z'n acceleratie.
Maar verkeersmak was ie vanaf dag een. Je kon de staart van z'n kont afrijden, hij kéék niet eens!
Zadelmak hebben we hem nooit gemaakt, dat was ie al, bit idem, hij zat er niet mee; liep rond met een smoel van: ja en? Is dit apart dan? Maar onder een boom doorlopen en dan een pets nakrijgen van een zwiepend takje, wegwezen!!!!!!!!!! Het leven is zwaar voor een jonge Welsh-Cob, zeker als je Morris heet...............
Ik herken je verhaal volkomen....Mijn Ashley is (was, dus er is goede hoop voor je Morris) ook bang van ALLES; je hoefde maar naar haar te wijzen en ze stond je aan te kijken of je de slager in eigen persoon was. En altijd wegvluchten: rennen, rennnen, rennnen. Heb je trouwens zelf kunnen zien toen je in Rheden was om je zadel te passen.
Maar goed, As was dan ook zogenaamd ergens ingereden, en ik heb begrepen dat dat niet al te zachtzinnig is gegaan, en ze is toch al zo gevoelig en eenkennig.