Ik vraag me af wat er met die gevoeligheid die ik zo vaak voorbij zie komen in topics waarin Lusitanos (oa) genoemd worden, bedoeld wordt.
Wetende dat hollanders vaak gewend zijn om met druk op de teugels te rijden en wetende dat hier (in Portugal) de paarden gereden worden met zo weinig mogelijk -of geen- druk, kan dat zich uiten in communicatie problemen die wellicht als gevoeligheid worden gezien, maar feitelijk is het heel normaal dat je een paard niet door kracht op de mond te zetten en met de benen te moeten kloppen berijdt...
Ik denk dus dat eerder de ruiter de schuld is aan wat gevoelig genoemd wordt, dan het paard.
Met andere woorden, een paard dat het steviger been geven en best veel druk op de teugels accepteerd wordt als normaalwaarde genomen en alles wat dat niet accepteert is "gevoelig". Ik weet niet waarom dat als iets negatiefs of aparts gezien zou moeten worden, omdat feitelijk het hele doel van de dressuur is om een paard op zo licht mogelijk hulpen te laten reageren....

Ik blijf dus zeggen dat het wel nodig is om als ruiter een paard correct te kunnen rijden, maar dat wil niet zeggen dat een "gevoelig" paard niet geschikt is voor beginners, die immers ook best gewoon kunnen leren dat paardrijden niet trekken en schoppen is....
Hier (in Portugal) krijg je gewoon op maneges op Lusitanos les... waardoor de ruiters wellicht automatischer zachthandiger worden (of blijven) en geen moeite hebben met paarden die geen zware hand of kloppend been accepteren...

Een ander vorm van gevoeligheid die ik ken is een soort schrikachtigheid. Deze zie je bij sommige heel sterk en is bij andere totaal afwezig. Heel veel hangt van hun levenservaring en de moeder (die immers voor de eerste levenslessen zorgt) af, en vaak is het totaal te verbeteren of verergeren door de ruiter/verzorger.
Van oudsher zijn Lusitanos wel behoorlijk koel in het hoofd en zo staan ze ook bekend.