Mijn tante heeft een tinkermerrie, en ik ging vaak bij haar logeren om een beetje met de paarden bezig te zijn.

Op een gegeven moment liet mijn tante haar Tinker dekken, door Pablo v/d Bonte Parels. En daar kwam toen 11 maanden later ineens een veulen uit rollen.

Ik logeerde toen net een paar weken bij mijn tante, om bij de geboorte van het veulen te kunnen zijn.

Op een avond ging ik met Tinka, de merrie, wandelen. Ze kegelde nog niet, vertoonde nog geen tekenen van een ophanden zijnde bevalling en de DA had gezegd dat het nog wel een weekje zou duren.

Mijn tante woonde nogal afgelegen, en we hadden de gewoonte om Tink tijdens wandelingen los mee te nemen, zodat ze rustig een beetje kon grazen. Dat ging altijd goed, ze kwam als je riep en rende nooit weg...tot die dag!

Ik schrok me een ongeluk toen ze het ineens op een draven zette, in een compleet rare richting, niet terug naar huis maar de struiken in.

Gelukkig bleef ze na een paar minuten staan omdat ik haar bleef roepen en kon ik haar pakken. We gingen terug naar huis en ik zette haar terug in haar box, een beetje boos om haar rare gedrag.

Later zat ik in mijn pyama bij mijn tante op de bank en ik voelde me een beetje onrustig. Ik besloot nog even naar Tink te gaan kijken en dan naar bed te gaan.

Dus ik ff snel een t-shirt en een korte broek aan en op mn slippers naar de stal (mijn tante heeft de paarden aan huis).

Ik deed het licht aan en zag Tink nergens. Ik redeneerde meteen dat ze al moest liggen, wat ze normaal om die tijd (rond 23.00 uur) meestal nog niet deed. Ik liep voorizchtig naar de box toe en daar lag ze, op de grond, en er staken twee voorbenen en een neus in een wit vlies uit haar!

Ik bleef nog even verbijsterd staan, rende toen terug naar het woonhuis en riep mijn tante. Ik was zo lang weggebleven dat ze dacht dat ik een grapje maakte toen ik zei dat het veuelen er was, maar ze kwam gelukkig wel kijken.

We hebben toen de rest van de geboorte gezien en het veulen uit zijn vlies gehaald. Het was een hengstje. Mijn tante legde hem voorzichtig iets naar voren, want hij lag bijna klem tussen Tinka en de muur (en dat terwijl de tussenwand tussen twee boxen weggehaald was en Tinka dus 7 x 3 meter aan ruimte had, hoe krijgt ze het voor elkaar). Toen ging mijn tante de DA halen (haar buurman) en bleef ik met de twee achter.
Het veulen was zo lief, en zo mooi! Ik was gelijk helemaal verliefd. Hij zou eigenlijk McBrennan gaan heten, we hadden gedacht dat het wel een zwart bonte zou worden, maar het was een roodbruine driekleur, dus een een naam met als betekenis ravenzwart paste niet echt meer. Het werd Flynn, 'roodharig'.

Het was zo leuk om het veulentje te zien die eerste paar weken, lekker spelend in de wei enzo. Het plan was dat hij met 6 maanden verkocht zou worden, in eerste instantie aan de bijrijdster van Tinka. Dat ging echter niet door, en inmiddels was mijn tante ook zo weg van hem dat ze hem niet meer wilde verkopen. Ze besloot hem voorlopig te houden en hij ging de opfok in.

Toen Flynn 1,5 was gaf hij nogal wat problemen in de opfok, hij was nogal een stoere bink en dat vonden ze daar niet zo leuk. Ze waren warmbloedpaardjes gewent, en een grote, sterke stoere tinker gaf ze wat problemen.

Mijn tante besloot hem bij mij neer te zetten. Ze was net aan het verhuizen en ze had zelf de tijd en de ervaring niet om een jong paard te trainen. Ik had zelf best wat ervaring daarmee en wilde het natuurlijk dolgraag doen. Dus hij kwam naar mij toe. We vonden een leuke stal en begonnen wat basic training om meneer wat makkelijker in omgang te maken. Hoewel hij gewend was aan poetsen, voetjes geven en aan het halster lopen, was het nogal een druktemakertje. Met een combinatie van verschillende NH methoden gingen we aan de slag en na twee maanden was het een heel vriendelijk paardje in omgang geworden. Daarna ging hij weer de wei op en in die tijd wandelden we veel om hem aan het verkeer te laten wennen.

Alles ging super en ik oktober kwam hij weer op stal. Mijn tante was inmiddels vrhuisd en helemaal gesetlled in een nieuw huis. Alles was klaar voor Flynn om terug naar haar te gaan. Maar ik was inmiddels zo gek op 'mijn'paardje, ik wilde hem niet meer kwijt. Na wat gesprekken met mijn vader kon ik hem uiteindelijk zelf houden, mijn vader zou mee betalen aan het stalgeld.

Mijn tante vond dit prima, ze wilde ons eigenlijk toch niet meer uit elkaar halen, dus ik kreeg Flynn!

Inmiddels zijn we weer ruim een halfjaar verder en ben ik net met Flynn onder het zadel beginnen te werken. Alles gaat super tot nu toe en ik ben nog steeds net zo verliefd als ik was op de dag van zijn geboorte.

*kijkt omhoog*

Owww, dit klinkt echt te penny voor woorden, ik schaam me er bijna voor dat ik dit durf te posten.