Ik wilde eerst altijd een appaloosa. Ik vond dat mijn paard anders moest zijn dan de gemiddelde bruine pony.
Het moest een ruin zijn, minstens 6 jaar, en minstens 1.55 m. groot.
Ik wist nooit van het bestaan van de tinker af. Totdat ik op een gegeven moment er iets over las. Geweldig... ik was altijd al verzot op Shires en Clydesdales (Die waren echter te groot voor mij
)
Ik helemaal verliefd op het ras. Maar ik mocht nog lang geen pony. Ik zou er een krijgen, maar dat duurde nog wel een tijdje. Toen ik 14 was (en inmiddels al 1,5 jaar ongeduldig aan het rondkijken op internet was voor de geschikte tinker) zijn we naar de Bonte Parels geweest. Maar ze hadden geen ruin te koop of iets wat mij ook maar een beetje aan stond. Later ook nog bij andere mensen geweest met tinkers. Ging nog wel een half jaar overheen. Zomervakantie naderde, toen kwam Duncan op internet.
Te jong, mager, lelijk. Maar ik was verliefd. Al weet ik bij god niet waarom 
Daar geweest. Toen vond ik hem verschrikkelijk lelijk. Heb met afgunst staan kijken. Erop gereden. Verliefd.
Nog 2 x wezen rijden. Voor de zekerheid.
En toen heeft papa een praatje gemaakt, en toen was Duncan van mij 
Duurde helaas nog wel een maand voordat hij daadwerkelijk bij ons thuis stond.
We gingen nog op vakantie, en moesten de wei (van de buren, waar Duncan gratis en voor niets, tijdelijk in mocht staan) nog klaarmaken.
Maar dat wilde je niet weten 
Eigenlijk deed ik het voor de looks, maar ik viel voor mn eigen tinker vanwege zijn heerlijke gangen en geweldige karakter. Het klikte echt meteen. Heel bijzonder.