(ojee, krijgen we die discussie weer *duikt onder tafel*)Don Dorn vind ik op dit momen het dichst in de buurt komen bij het ideale gefokte paard, maar wat is het dat hem zo ideaal maakt? HIj is redelijk beknopt in het lijf, wat er voor zorgt dat hij makkelijk sluit. Hij combineert een gruwelijk talent voor piaffe en passage met een ontzettend werkwillig karakter, hoewel hij nu eigenlijk nog te heet is af en toe. (en dat laatste gaat hem in de toekomst zeker van pas komen)
Daarbij heeft Dorn uitstraling. Dorn is een 'emotiepaard'. Salinero is ook een emotiepaard, Rusty niet. Bonfire was ook een emotiepaard, Gigolo niet.
Blijkbaar speelt er bij een dressuurpaard iets mee wat je moeilijk onder woorden kunt vatten. Zou er een gen voor 'emotie-oproepend' bestaan? Ik denk het niet. En als Salinero niet bij Anky terecht zou zijn gekomen, had ie dan Olympisch goud gewonnen? Ik denk het niet. Gigolo ook niet als ie bij Anky had gelopen trouwens.
Wat ik in Dorn terugzie dat hem voor mij ideaal maakt is een natuurlijke beweging 'op het achterbeen'. Hij plaatst van nature zijn evenwicht achterop, hij zoekt ook los in de wei zijn balans achterop. Je hoeft hem niet langzaamaan op het achterbeen te zetten, hij is daar al.
Als je dat in je paarden kunt fokken ben je denk ik al een heel eind op weg. Hebben we ook een heleboel minder problemen met hoefkatrol en wat dies meer zij.
Denk dat je hier de spijker op zijn kop slaat. Alleen is het zitten iets wat vanuit een rijtechnisch gebeuren moet worden opgeroepen bij een paard. Door het voorbeen langer te fokken, krijg je optisch bedrog dat het paard op het achterbeen is, terwijl dat natuurlijk niet zo is. Door het voorbeen langer te maken zal je niet ineens meer gewicht op het achterbeen krijgen. 

