runningkawa schreef:En dat noem jij professioneel?
Sorry, maar naar zo'n prutser zou ik nooit een paard brengen
Correct afgemaakte wei, anders niet
Nee, dat noem ik zeker niet professioneel, het probleem is dat 'ie dat zelf wel vind en dus ook als zodanig zijn gunsten aanbied. Er zullen ongetwijfeld goede adressen zijn, maar helaas heb ik iets teveel nare dingen gezien en gehoord.
Gijsenkim, wat jij omschrijft is exact wat hier (is) gebeurt. Bij alles wat we doen denken we verder dan vandaag. We vinden nu geen dingen goed die niet meer leuk zijn als het eenmaal 600 kg weegt, een voetje geven is een voetje geven en verder geen prutsmuts (dat woord typte ik dus niet, maar goed) Net als een pup, nu mogen bepaalde dingen niet omdat dat later ook niet zou mogen.
En tuurlijk is zo'n veulen schattig, popperig en knuffelig, maar het zal ook vandaag moeten leren wat 'ie de rest van zijn/haar leven hopelijk zal onthouden. Bovenal is het wel een paard en leert in mijn ogen meer van soortgenoten dan van mij, mijn tik op d'r kont maakt veel minder indruk dan het orenplatindenekgedreig van een ander/ouder paar. Dat deze oudere paarden het evengoed leuk vinden om met dit veulen te rennen en spelen (en soms toch wat kattekwaad uit te halen) kan toch alleen maar bijdragen aan de sociale vorming van zo'n kleintje?
Inmiddels heb ik een klein aantal jonge paarden in handen gehad en weet waar de valkuilen kunnen liggen, uitgeleerd raak ik echter nooit en zonder hulp begin je ook niets.
Veulen leerde bij ons direct wat wel/niet mag, dat er evengoed een eigenwijze sodemieter in dit dier schuilt : so be it, iets meer werk maar uiteindelijk hebben we wel een veulen wat gewoon doet wat moet en verder geen getrut.
Vraag blijft of wij ons veulen tekort doen met deze wijze van huisvesting, kan het beter? Is een leeftijdgenootje nu echt noodzakelijk of kunnen we op deze voet verder gaan?

!