Op de manege waar ik eerst reed stonden in de zomer 2 shetlanders in een klein weitje waar je gewoon in mocht om te poetsen enzo. Maar ik kreeg ze dus noooit te pakken! Ik wilde ze zo graag een keer borstelen en toen ik ze eindelijk had gelokt en gevangen was ik natuurlijk supertrots (tot ze weer weg liepen)
Toen ging ik naar een stal in de buurt waar ze shetlanders fokken, daar mocht ik helpen en op een shetlander rijden (nouja hobbelen..) toen was ik 12. Helaas moest ik daar stoppen, maar ik bleef shetlanders gewoon altijd leuk vinden ookal irriteerde ze me mateloos soms met hun streken (steigeren, weg rennen, bokken, niet willen luisteren
) ik wilde gewoon dat een shetlander deed wat ik hem vroeg
Toen ik mijn verzorgpony's toen die tijd kreeg was 1 daarvan ook een shetlander, en ja, ze moest eraan geloven om alles maar te leren..
En toen me steeds iets meer lukte was de "ik wil een shetlander dingen leren-heid" afgelopen en werd ik verliefd op die kleine dingetjes! Ik heb nu een eigen shetlander merrie, ik heb alles aan haar geleerd en ook heel veel van haar geleerd. Ik zal altijd een zwak houden voor die kleine leuke ponytjes
Ze zien er zo klein en knuffelig uit, maar ookal zijn ze eigenwijs, ik vind ze echt een heel leuk en afwisselend karakter hebben!Mijn mafkeesje en ik, echte liefde toch?
