Onze vechter heeft het op moeten geven. Gisteravond om 20.15u is hij met zijn hoofd op mijn knie overleden.
Hij had een redelijke nacht en dag gehad op de kliniek. Hij dronk ieder anderhalf uur, maar wel steeds minder. Dat was wel verontrustend. Ik sprak met de DA af dat ik vandaag zou komen om door te spreken hoe het gaat etc.
Ik zei tegen mijn man, toch vanavond er maar even naar toe. Ik kan zien of hij beter of slechter is geworden. Zo gezegd, zo gedaan. Bij aankomst gelijk naar de box. Daar lag hij, heel zwaar te ademen en te fietsen met zijn beentjes. Wel heel helder. Ik ging naar hem toe. Hij rook aan mijn hand en wilde drinken. Fles gepakt en geprobeerd hem op te tillen, maar hij verstijfde helemaal en wilde niet drinken. Hij brulde erover en ik dacht, hij wil écht niet meer.
Ik ben naast hem gaan zitten, samen met een medewerkster van de kliniek en mijn man. Opeens wordt hij heel rustig en we kijken elkaar aan, ja het gebeurt dan toch waar je zo bang voor bent. Hij kijkt me aan, ademt nog een keer en glijdt weg...
Het lijkt alsof hij op me gewacht heeft. Dit is toch geen toeval?
We hebben de merrie met het veulen alleen gelaten. Pas vanochtend is het veulen weg gehaalt en heb ik Wuranta naar huis gehaald.
De DA geeft aan dat waarschijnlijk door zuurstofgebrek bij de geboorte er organen aangetast zijn, die niet goed op gang komen en ja, dan houdt het op.
Ik kijk nu naar de wei en het klopt niet. Daar had Equirant moeten dollen en springen. Er is zoveel gebeurd de afgelopen twee dagen, met nauwelijks slaap, dat het allemaal soms een nachtmerrie lijkt, zo onwerkelijk.
Gelukkig gaat het met de merrie goed.
Allemaal bedankt voor het duimen en de lieve berichten!
Groetjes, Sandra