Anna pakt groot uit in de Hoefslag
Moderators: Essie73, Coby, balance, Firelight, Dyonne, Neonlight, Sica, NadjaNadja, C_arola
- Anoniem
Geplaatst: 22-10-04 22:32
beautyfull_mickey schreef::))
ik ga morgen toch eens even dat boekje halen,ben nu wel nieuwschierig geworden erna...
alleen snap ik niet,ik weet dat anna op bokt vaak welleens dingen zei waarop bokkers zeiden dat het niet klopte,wat ze nu in dit boek heeft geschreven,klopt dat dan wel allemaal?
Naar wat ik weet was ten tijde van de vorige discussie het 'boek' van Anna42/Karel de Lange al verschenen en ook de artikelen op zijn website. Ik denk niet dat die aangepast zijn, dat is in elk geval niet op de website gebeurt, alleen in de discussie met gestolen zebra's.
Misschien volg ik het niet helemaal, maar waarom moet ik naar een ander forum om een reactie van Anna42 te krijgen? Hij heeft in ditzelfde topic toch ook al een paar keer eerder gereageerd?
- Sammie
-
- Berichten: 71592
- Geregistreerd: 04-06-03
Geplaatst: 22-10-04 22:35
- joshua
- Berichten: 1176
- Geregistreerd: 07-12-01
- Woonplaats: Emmen
Geplaatst: 22-10-04 22:39
xyzutu2 schreef:Naar wat ik weet was ten tijde van de vorige discussie het 'boek' van Anna42/Karel de Lange al verschenen en ook de artikelen op zijn website. Ik denk niet dat die aangepast zijn, dat is in elk geval niet op de website gebeurt, alleen in de discussie met gestolen zebra's.
Misschien volg ik het niet helemaal, maar waarom moet ik naar een ander forum om een reactie van Anna42 te krijgen? Hij heeft in ditzelfde topic toch ook al een paar keer eerder gereageerd?
edit anya: spam verwijderd
- Anoniem
Geplaatst: 22-10-04 22:59
joshua schreef:Maar je bent van harte welkom om op edit anya: spam verwijderd de discussie opnieuw aan te slingeren
Hmm, ja, ik kreeg al ongevraagd een uitnodiging via mijn pb. Ik vroeg me al af waar ik, bezitter van slechts twee ruintjes, de aanwezigheid op een fokkerstopic mee verdiend had... Aan de ene kant zeg ik ja, ik discussier graag, aan de andere kant zeg ik nee aangezien ik al vaker met Anna42 gediscussieerd heb en dat op een gegeven moment toch altijd om lijkt te slaan van argumenten naar opmerkingen die niet ter zake doen en verwijten. Vooral dan is het jammer om op het prive-forum van zo'n persoon te moeten komen om te kunnen discussieren.
Maar goed, ik zal nog eens een poging doen, nu dan op edit anya: spam verwijderd
in de hoop dat mijn vragen nu wel beantwoord worden. Wie weet gebeurt alles nu wel in gemoedelijker sfeer?
- Anoniem
Geplaatst: 23-10-04 08:57
Met dan aan xyzutu2 die hier wat eigen commentaar heeft geplaatst is dat behoorlijk op zijn plek gevallen. Erg bedankt voor die toelichting xyzutu2!
- thoroughbred
-
- Berichten: 449
- Geregistreerd: 01-09-02
- Woonplaats: heerlen
Geplaatst: 23-10-04 16:50
xyzutu2 schreef:Maar heb ook nog geen antwoord van Anna gekregen die al wel on line is geweest.
Ja, maar dat was bij de vorige topics ook zo, ik heb vaak ook dingen neergezet waar ik gewoon geen reactie op kreeg, en dat vind ik nou jammer.
Ik hoop nu wel dat ie op jouw stukjes reageerd.
- Anoniem
Geplaatst: 25-10-04 10:49
thoroughbred schreef:Ja, maar dat was bij de vorige topics ook zo, ik heb vaak ook dingen neergezet waar ik gewoon geen reactie op kreeg, en dat vind ik nou jammer.
Ik hoop nu wel dat ie op jouw stukjes reageerd.
Helaas pindakaas, het wordt door Anna42 al het hele weekeinde keurig genegeerd.
Jammer, maar ik had vrees ik ook niet anders verwacht. Maar goed, dan zet ik het laatste algemene stukje maar hier op bokt, dan hebben anderen er tenminste nog iets aan:---
Een paar tekeningen met en zonder lijnen om het lijnenspel beter te kunnen begrijpen.
In de eerste plaats een afbeelding van een paardenskelet waarop in rood aangegeven is welke delen van het skelet aan de buitenkant van een paar zichtbaar zijn. Bij een paard dat kortvachtig, donker gekleurd en glanzend gepoetst is, dat wel, aangezien ze door glansplekken verraden worden en bij een dikkere vacht of een schimmel (glanst veel minder) dus wegvallen. Of ze zichtbaar zijn hangt sowieso af van de stand van het paard, want het borstbeen wil bij een paard dat zijn hals laag houdt (zoals toevallig alle Engelse volbloeden op de foto's) nog wel eens wegvallen.
Ik heb trouwens mijn eigen pony's eens onzedelijk betast op deze onderdelen, en ontdekte dat elk van deze uitsteeksels, behalve misschien die van de bovenkant van het bekken, bedekt is door een laagje spier, vet en huid. Ook de trainingstoestand van het paard zal dus de ligging van deze punten bepalen.
Als je hierop de lijnentekening zet zoals die op de foto's van Anna42 gebeurt (blauw), zie je het volgende dilemma: De lijnen tussen zichtbare botdelen vormen hoeken die in geen enkele manier de ware hoeken tussen de botten vormen, aangezien die door de gewrichten lopen (groen) waarvan aan de buitenkant van een paard niet af te lezen valt waar deze zich precies in he lichaam bevinden.
(De richtlijnen voor het trekken van de hoeken zijn trouwens als volgt. Voor de voorhand: hoogste punt schoft - dalletje tussen de twee spierbuiken op de borst - ellebooguitsteeksel. Voor de achterhand: Hoogste punt achterhand (waar bekken aan de ruggegraat gekoppeld is) - uitsteeksel zitbeenderen (dus de punt onder de staart) - knieschijf. Zo heb ik de blauwe lijnen dus ook getrokken)
Als je toch de theorie volgt van het evenwicht dat uit lijnenspel op foto's af te lezen valt, dan krijg je dit soort tekeningen:
En dan blijkt dat ineens elk paard, ook de goed staande volbloeden (zoals Questionnaire blijkbaar hierboven) en shagya's een 'naar voren gekanteld zwaartepunt' hebben en dat de lijnen zoals die over de volbloed in het artikel in de hoefslag nog eens extra verkeerd geplaatst zijn (vooral bij het bekken, maar ook de punt in de borst) om een extra slecht beeld te geven. Trek je ze volgens de 'regels', dan staat dit paard maar iets schever (mede dankzij zijn stand) dan bijvoorbeeld correcte lijnen over Amurath 1881 Het Genetisch Wonder (te bewonderen op de site van het easp onder onderzoek en feiten, de plaatjes kunnen van die site helaas niet gekopieerd worden).
De hoeken die de lijnen opleveren zijn dus in de eerste plaats in geen enkele manier representatief voor de daadwerkelijke gewrichtshoeken, en zijn aan de andere kant volledig afhankelijk van de stand van het paard, trainings-, vacht- en voedingstoestand. Ik kan gewoon niet geloven dat dit dus een betrouwbare methode zou zijn om een evenwichtsskelet te bepalen, zelfs al zou ik in dit evenwichtsskelet volgens de regels van Anna42 geloven.
! 
- thoroughbred
-
- Berichten: 449
- Geregistreerd: 01-09-02
- Woonplaats: heerlen
Geplaatst: 25-10-04 16:30
xyzutu2 schreef:Helaas pindakaas, het wordt door Anna42 al het hele weekeinde keurig genegeerd.
Ja,dat was wel te verwachten. Zo laat ie zich wel kennen.
Ik vind het wel erg dat veel mensen zo op t 'verkeerde been' worden gezet.
Het is iig heel informatief en verhelderend, die stukjes van jou
Himyar, goed dat je er ook reageerd, ik had je al gemist
Prachtige paarden zijn het idd,maar dat kan ook bijna niet anders
- wietske46
- Berichten: 16
- Geregistreerd: 23-07-04
- Woonplaats: friese wouden
Geplaatst: 25-10-04 17:10
thoroughbred schreef:Ja,dat was wel te verwachten. Zo laat ie zich wel kennen.
Ik vind het wel erg dat veel mensen zo op t 'verkeerde been' worden gezet.
Het is iig heel informatief en verhelderend, die stukjes van jou
Himyar, goed dat je er ook reageerd, ik had je al gemist
Prachtige paarden zijn het idd,maar dat kan ook bijna niet anders
Dan moet je op Fokt kijken.
- ceasario
-
- Berichten: 12330
- Geregistreerd: 26-10-03
Geplaatst: 25-10-04 17:18
xyzutu2 schreef:Helaas pindakaas, het wordt door Anna42 al het hele weekeinde keurig genegeerd.
---
Anna42
.
Waar het mij in deze materie omgaat, is dat er tijdens de evolutie uit de verschillende types paarden ook één type paard is ontstaan, die qua bouw en karakter sterke overeenkomsten vertoonde met de eigenschappen die wij nu als rijtypisch kwalificeren.
Aangezien de evolutie geen gebruik maakte van een door ons gedefinieerde rijkunstige selectie, zijn er dus andere selectiecriteria verantwoordelijk geweest voor de rijtechnische elementen in het huidige paard.
Wat we ook zeker weten is dat de verschillende types paarden uiteindelijk te herleiden zijn naar het Orientaalse en het Robustus type. Deze beide types zijn weer ontstaan uit de Eohippus.
Van het Robustus type (s) weten we dat dit type zich voornamelijk heeft opgehouden op het noordelijk halfrond. Terwijl het Orientaalse type (s) zich in de Orientaalse streken heeft ontwikkeld.
Deze types hadden onderling dus te maken met een andere flora en fauna en met een ander klimaat.
Van de evolutie weten we ook dat de dieren uiterlijk en qua levensonderhoud en overleving sterk worden beinvloed door hun omgeving.
De oneindig lange periode van het Pleistoceen was een opeenvolging van ijstijden afgewisseld met warmere perioden; in die tijd begon de langzame en langdurige opmars van de mensheid, vanaf het ogenblik dat de eerste stamelende woorden werden gesproken tot aan het ontstaan van een echte sociale stuctuur.
In de archeologie noemt men deze periode het Paleolithicum, de Oudste Steentijd. Uit die tijd stammen ook de eerste muurschilderingen en de oudste beeldhouwwerken.
Uit deze muurschilderingen en beeldhouwwerken kunnen we opmaken dat er verschillende types paarden bestonden. Zo zien we in Frankrijk andere types dan in Rusland en Noord-Afrika.
Bovendien laten deze muurschilderingen en beeldhouwwerken ons zien dat de toenmalige dierenwereld in die streken heel wat rijker en veelzijder was dan vandaagdedag.
De van klei gemaakte reliëfs in de grot Tuc d'Audoubert (Frankrijk) laten ons zien dat er die tijd nog leeuwen in Frankrijk aanwezig waren.
In die tijd zwierven er ook nog volop rendieren en bizons door Frankrijk en Zwitserland en vermoedelijk door heel Europa.
Ook de paarden op muurschilderingen verschillen sterk in type. Zo laten de muurschilderingen in La Paloma (Spanje) een heel ander paard zien dan die van Altamira (Spanje). Dat geldt ook voor die van Frankrijk en Rusland.
Er zijn types die sterke overeenkomsten vertonen met de huidige Przewalski , een ander type doet veel sterker denken aam de zebra en het type van Kapova (Rusland) vertoont veel meer Orientaalse vormen.
Het type in Frankrijk dat sterk aan de huidige zebra doet denken, had dus te maken met katachtige roofdieren waar onder de leeuw. Anatomisch lijkt het een snel dier te zijn. Het vertoont wildstrepen op de rug maar de hals is, in tegenstelling met die van de zebra, weer sterk naar boven gewelfd. De zebra kan een veel hoger snelhied ontwikkelen dat het paard. De zebra haalt ver over de zestig km./per uur. Terwijl het paard niet verder komt dan 40 a 50 km per uur. De zebra en zijn vroegere paardachtige soorgenoten moesten het dus voornamelijk hebben van een snelle vlucht. De vroege Orientaalse voorouders van het Orientaalse type ontwikkelden, behoudens een snelle sprint, ook andere verdedigingstechnieken. Aangezien een maximum snelheid van 50 km/uur onvoldoende zekerheden bood om de katachtigen van het lijf te houden.
Die technieken zijn in mijn ogen de oefeningen die wij nu als Hoge School dressuuroefeningen kwalificeren. De capriool, de levade, de courbette, de piaffe etc.
De latere muurschilderingen in Europa van ongeveer 9000 jaar geleden tonen een zwaar paard dat zich amper meer onderscheidt van het huidige Przewalski paard. Terwijl de Afrikaanse muurschilderingen van ongeveer 6000 jaar geleden in Libie en Noord Afrika een typisch Orientaals/ Arabisch paard laten zien.
Het is alleszins aannemelijk dat de soorten inmiddels zover waren geëvolueerd in types waar wij ook in onze tijd nog mee te maken hebben. En dat deze types zo'n 6000 jaar geleden voor het eerst werden gedomesticeerd.
Uit de evolutie is dus een type paard voortgekomen met een evenwichtige bouw en evenwichtige bewegingen die wij nu als rijtypisch kwalificeren. Om evenwichtige bewegingen te genereren, moet het paard zich horizontaal kunnen voortbewegen en daarbij moeten de benen elk gelijkmatige ten minste met een vierde van het gewicht kunnen worden belast. En daar waar er sprake is van een diagonale beweging, in staat zijn om het totale gewicht over twee benen te verdelen.
Bij een drie tempi gang moet het paard zelfs in staat zijn om het gewicht voor een korte tijd op een been te dragen.
Dit gegeven vergt dus een bepaalde constructie met een daaraan gekoppelde mechaniek van de skeletonderdelen om aan deze voorwaarden te kunnen voldoen.
Laten we de bouw en het functioneren van een paard eens van een heel andere kant benaderen.
We nemen een gewicht van 600 kilo en zetten dit op vier poten. De hoogte is 1.80m en de lengte is ook 1.80 m. De diepte is 90 cm. De poten zijn derhalve dus ook 90 cm. lang.
Hoe krijgen we deze geconstrueerde massa evenwichtig als ons rijpaard in beweging? Te beginnen met de draf.
- Himyar
-
- Berichten: 4541
- Geregistreerd: 14-08-01
Geplaatst: 25-10-04 20:14
thoroughbred schreef:Himyar, goed dat je er ook reageerd, ik had je al gemist
Prachtige paarden zijn het idd,maar dat kan ook bijna niet anders
Ik was vijf dagen naar Londen, dus ik kon niet reageren. In Londen weer met de nodige Volbloed liefhebbers gesproken
. Die zijn er genoeg in Engeland. - Himyar
-
- Berichten: 4541
- Geregistreerd: 14-08-01
Geplaatst: 26-10-04 09:36
En ter vergelijking, dit is de in 1914 geboren Holsteiner hengst Favorit.
- Anoniem
Geplaatst: 26-10-04 14:12
Dus dan zal ik mijn antwoord ook maar weer op beide forums plaatsen. Te midden van alle hoogglanzende volbloeden dus helaas weer een stukje over de geschiedenis van het paard en met name de rol van de arabier, die in praktijk echt pas twee eeuwen actief is als veredelaar.
anna42 schreef:
Citaat:Wat we ook zeker weten is dat de verschillende types paarden uiteindelijk te herleiden zijn naar het Orientaalse en het Robustus type. Deze beide types zijn weer ontstaan uit de Eohippus.
Ik heb het onderzoek nu toch echt maar eens opgezocht, zodat ik het webadres ook hier kan plaatsen: http://www.pubmedcentral.nih.gov/articl ... e=abstract (links in de kolom kun je ook voor de volledige tekst kiezen). Sowieso is het idee van Equus Robustus en Orientalis een zeer achterhaald idee dat voortkomt uit het nog oudere idee van vier verschillende oertypes (waarvan er twee de robustus en orientalis zouden zijn). Dit idee stamt uit de tijd dat archeologen elke cultuurverandering op een bepaalde plaats verklaarden met massaverhuizingen. Dus wanneer in Mycene de paleizen ten onder gaan in de bronstijd, dan komt dat door invallen van buiten. Als onze jager&verzamelaar voorouders plotseling huizen planten, dan komt dat doordat ze vervangen zijn door een nieuwe groep die deze eigenschap heeft. Gaat de mens plotseling schrijven, dan dan komt dat doordat hij nieuwe buren heeft gekregen die pennen verkopen. De mens wordt neergezet als passie brokje eigenschappen dat alleen kan veranderen door een schop van buitenaf. Allemaal heel kort door de bocht, maar erg gemakkelijk in te passen. Het Robustus/Orientalis idee stamt uit die tijd.
Tegenwoordig is dat al lang achterhaald (hoewel je het helaas nog steeds in iedere rassenencyclopedie tegenkomst, eenvoudigweg omdat de mens nog al traag is als het gaat om het accepteren van nieuwe feiten .
De bovenstaande website laat de resultaten van een (archeologisch/natuur wetenschappelijk) onderzoek zien naar de oorsprong van het getemde paard. Als men op 1 plaats begonnen zou zijn met paarden temmen met 1 ras (laten we het de orientalis noemen) en vervolgens dat ras door de wereld verspreidt, waarbij men ook af en toe een robustus meepakt (de enige twee rondwandelende types), dan zou het dna van het moderne paard terug te voeren zijn tot deze twee oertypes. Dat lukt helaas niet. UIt het onderzoek blijkt dat na de afsplitsing van de bergzebra, ezels, Damara, Grant en Grevy zebra's en hemiones het paard (waaronder de prezwalski) het laatste dier dat zich van hun voorouder (die in fossiele vorm bewaard is gebleven) afsplitste. Dat gebeurde echter niet netjes in robustus (Prezwalski) en orientalis, maar in 17 verschillende soorten die over het Europese, Aziatische en Afrikaanse gebied leefden. De conclusie van de onderzoekers is dat meer dan 1 populatie gebruikt werd voor domesticatie, dus dat dit op verschillende plaatsen in de wereld bijna gelijktijdig plaatsvond. Opvallend is dat het DNA onderzoek van moderne paarden van allerlei rassen in enkele gevallen ook een duidelijke geografische spreiding laat zien. Een van de opvallendste daarvan is cluster C1, dat zich in de moderne paarden en pony's beperkt tot centraal+noord europa en IJsland. Interessanter voor deze discussie is echter D1, die door de onderzoekers als tweede opvallende resultaat wordt genoemd: Dit cluster komt in erg veel rassen voor, maar heeft zijn zwaartepunt in Iberie en Noordwest Afrika. Meer dan 50 procent van de geteste berbers, andalusiers en lusitano's dragen deze genen, evenals 30 procent van de Amerikaanse mustangs (nakomelingen van Spaanse paarden). Het gaat hier dus om nakomelingen van een zeer lokaal gevestigd en goed bewaard 'oertype' dat tussen 21.000 en 6.000 jaar geleden ontstaan is.
Het zijn dus niet de Kelten die met hun invasies van Italie (!) in de zesde en vijfde eeuw voor Christus die met hun Prezwalski's (in de genetische studie naar voren gekomen als uniek ras dat niet voor domesticatie gebruikt is - niet voorkomt in het dna van hun gedomesticeerde nakomelingen) de Arabische paarden in Noord Afrika 'verlompten' met ramshoofden en dergelijke. Men domesticeerde de rassen die en voorhanden had. Het feit dat D1 een van de succesvolste groepen is geweest komt waarschijnlijk voort uit het feit dat deze paarden zich en goed aan hebben gepast aan hun natuurlijke omgeving (zowel aan de Noordwestkust van Afrika als in Iberia bergachtig), en meer dan duizend jaar een hot item waren in de paardenfokkerij. De Romeinen waren dol op Afrikaanse paarden met dikke billen, dikke halzen en ramsneuzen ('Romaanse neuzen') die ook over afgebeeld werden. De paarden uit Iberie en Marokko zijn in de middeleeuwen gebruikt voor oorlogsvoering en waren tot aan de Barok het ultieme vervoersmiddel voor koningen en de adel. De berber is zelfs tot het begin van de tweede wereldoorlog ingezet als versterker van de bekendste warmbloedrassen.
Als je de D1 groep (Andalusiers, Lusitano's en Berbers) met elkaar vergelijkt, zie je grote overeenkomsten en goede kwaliteiten voor rijpaarden. Knieactie die ervoor zorgt dat de ruiter relatief stil zit op een actief bewegend paard, vast ter been, een talent voor laterale gangen, een rustig karakter (bij Berbers extreem op de eigenaar gericht) en relatief ongevoelig voor pijn. Wat natuurlijk niet altijd even goed is voor het paard in kwestie. Tegenwoordig speelt dit paard niet zo'n actieve rol meer, omdat de mens zijn eisenpakket heeft veranderd. Daaraan voldoet het beeld dat Karel/Anna van de shagya schetst inderdaad beter, als deze paarden daadwerkelijk zo bewegen als hij zegt. Maar dat de arabier en zijn nakomelingen de afgelopen tweehonderd jaar een steeds belangrijkere rol is gaan spelen, betekent niet dat hij deze rol altijd heeft vervuld. Dat blijkt niet alleen uit de geschiedenis, maar ook uit het DNA-onderzoek. In tegenstelling tot het 'barokke' cluster D1 is er geen cluster te vinden dat als zwaartepunt de arabier heeft en dat alle andere paarden in zulke mate beinvloed heeft.
De arabier is een fascinerend ras, maar de fascinatie voor dit ras bestaat in dit deel van de wereld gewoon nog niet zo lang. Pas sinds de opkomst van dravers en renpaarden en de nadruk op driegangige paarden (in plaats van de tolters en telgangers dit tot die tijd heel normaal waren) tijdens de opkomst van geveerde wagens (ongeveerde vierwielige wagens zijn een hel voor je zitvlak, dus waren tot die tijd de meeste wagens tweewielig - met dan dus een niet-dravend paard ervoor omdat het zweefmoment de lading zou opschudden) ongeveer 250 jaar geleden ontstond er een markt voor paarden met een expressieve zweefdrafactie en spectaculaire, niet per se rug- of koetsvriendelijke galoppade. Toen ontstond de markt voor de Arabier in Europa, een markt die tot dat moment gewoon niet bestond omdat men de iele, ongespierde paardjes uit het oosten (naar de smaak van de Romeinen) gewoon niet waardeerde.
De arabier is nu een belangrijk ras dat zich de afgelopen 250 jaar spectaculair heeft ontwikkeld en een vaste plaats heeft veroverd in europa. Maar wees daar dan trots op en ga niet de geschiedenis van de afgelopen 6000 jaar veranderen/vervalsen om aan te tonen dat dit altijd zo was - wat gewoon niet zo is. Bekijk liever hoe dit ras de huidige paarden heeft veranderd sinds haar werkelijke introductie. Die is heel spectaculair: van barokke paarden en inheemse telgangers naar dravende renpaarden met een talent voor uitgestrekte gangen. Doe daar iets mee, dan hoor je mij als historicus echt niet klagen.
Quote:
Laten we de bouw en het functioneren van een paard eens van een heel andere kant benaderen.
We nemen een gewicht van 600 kilo en zetten dit op vier poten. De hoogte is 1.80m en de lengte is ook 1.80 m. De diepte is 90 cm. De poten zijn derhalve dus ook 90 cm. lang.
Hoe krijgen we deze geconstrueerde massa evenwichtig als ons rijpaard in beweging? Te beginnen met de draf.
Je begint al met een stokmaat van 1.80. Zouden alle gangenproblemen van dit moment met standbenen die overbelast worden in draf niet ook te maken hebben met de wildgroei in de hoogte van de afgelopen honderd jaar? Tot de industriele revolutie was het paard gemiddeld 1,45 meter hoog. Met de industriele revolutie ontdekte men in dat grotere massa grotere gewichten kon voortslepen. Zo ontstonden de eerste zware trekpaarden die ook de hoogte in schoten. Met sportpaarden gebeurde in feite iets vergelijkbaars, alleen dan net iets later omdat hier voor grotere hoogte geen directe noodzaak bestond, pas toen de mens sinds het begin van de 20e eeuw steeds gezonder ging leven en dus steeds groter werd, ontstond het idee dat rijpaarden dan ook steeds groter moesten worden. Dat betekent dat de afgelopen 100 jaar het rijpaard meer dan 30 centimeter is gegroeid - en niet omdat zijn leefomstandigheden beter werden (1,45 is de natuurlijke gemiddelde hoogte), maar omdat wij dat erin gefokt hebben. Waarom zou dat uberhaupt goed gaan?
Dan de nadruk op uitgestrekte gangen: Wat mij opvalt is dat bijna elk strekkend paard in draf een voorbeen laat staan. Paarden met extreme knieactie - zoals Hackneys, tuigers en friezen die aan de hand voorgebracht worden - hebben dat niet. Wilde paarden hebben eerder een korte beweging met lichte knieactie dan lange gestrekte gangen. Ook die zijn er pas sinds de geveerde wagens ingefokt. Is knieactie dan niet gewoon natuurlijker dan strekactie?
- joostvangestel
-
- Berichten: 7907
- Geregistreerd: 10-04-01
- Woonplaats: Reuver!