Geplaatst 
. Ik heb er natuurlijk heel lang over na moeten denken, maar ik kan niet anders als deze beslissing nemen... Vanaf het begin af aan heb ik moeite gehad met Yette, ik kocht haar toen ze 10 maanden oud was. Het was een mager en klein scharminkel, maar o zo dwars. Ik dacht: het zal wel overgaan, ze is nog klein en puberaal. Stug zijn we doorgegaan, toen ik haar kreeg hoefde ik niet eens te proberen om in de buurt van haar hoeven te komen om die te verzorgen. Ze plette je het liefst tegen de muur. Met veel geduld zijn we toch zover gekomen dat het een braaf paard in de omgang is. Sinds ik echter begonnen ben met beleren gaat het weer helemaal mis tussen ons. Yette is altijd een heel dominant paard geweest, trekt zich eigenlijk niets aan van wat er met haar en om haar heen gebeurd. Afgelopen week was echter de maat vol, ze is veel te sterk voor mij en daardoor kan ik haar gewoon niet meer corrigeren. Yette heeft een dominant baasje nodig die haar hard kan aanpakken als dat nodig is, ik zit zo niet in elkaar. Ik hou er niet van om continu streng voor een paard te moeten zijn en bovendien heb ik geen vertrouwen in haar omdat het te vaak is mis gegaan. Het lucht al op om het verhaal hier op te schrijven. Ik weet niet of het zo te volgen is voor iedereen, maar het is ook moeilijk om zoiets uit te leggen. Toen ik mijn eerste pony verkocht heb ik altijd gezegd dat het de eerste en de laatste keer was dat ik ooit een paard heb verkocht. Nu is het helaas weer zover en ik kan gewoon niet anders. Ik ben niet iemand die zomaar een paard verkoopt, maar dit is voor ons allebei gewoon het beste. Yette is een leuke merrie om mee te fokken, ze heeft goede papieren, maar ze is gewoon te sterk voor mij. Morgen ga ik haar fokker bellen, daar heb ik al die tijd contact mee gehouden, ik wil haar vragen of ze Yette terug wil. Ik heb haar beloofd dat ik eerst naar haar toe zou komen als ik Yette ooit zou gaan verkopen. Mocht ze haar niet terug willen dan gaat ze in de verkoop, iets wat ik liever niet doe, maar er zal vast wel een goed baasje voor haar te vinden zijn.
Het grootste probleem is misschien wel Wanja, mijn andere Fjord, die twee staan al drie jaar bij elkaar en zullen elkaar dus best gaan missen.
Sorry voor mijn lange verhaal, maar zo'n beslissing valt ook niet mee
of fokken idd is heel leuk 
Ik ben zelf altijd iemand die het wel goed voor elkaar 
) maar ik heb dan ook al 3 super goed meewerkende 
Het is voor je eigen gemoedsrust en die van Yette 
hehe 
, schrikt mij hier absoluut niet af (lichtelijk dominant typje tegenover paarden