Hier bedoel ik mee:
Elke keer als ik in haar wei kom komt ze best vrolijk naar me toe, aaien mag ook op haar hoofd, maar owee als je aan haar hals en vooral achterkant komt. Dan gaan die oren plat in d'r nek en draait ze zich snel om en bokt naar me!
Ze is best een wakkere en energieke haflinger, als ik aan de andere kant van haar weide ben komt ze soms opeens heel erg aangerend (best wel schrikken), kijkt ze even en dan staat ze weer te eten.
Nu wordt er me gezegd dat ik haar misschien een tik moet geven, probeer ik dan ook, maar meestal draaft ze na haar geweldige bok weg alsof ze een volbloed is!
Als ze een halster aanheeft valt het meestal best mee, maar als haar deken eraf moet is het toch eng aan de achterkant. Gisteren deed ze het dan weer, maar omdat ze vaststond kon ik haar een tik geven. Roepen helpt enkel als ik zie dat ze iets gaat proberen, want dan stopt ze er meestal wel mee, maar als ze het al gedaan heeft reageert ze ook niet op een boze ik..
Het is lastig, ik ga elke dag naar haar toe om te voeren, mesten en poetsen.. Ik hoop gewoon dat ze hier ooit mee stopt (blijven kordaat zijn?), want elke dag naar een stuk chagrijn gaan, er zijn leukere dingen
. Ik ben namelijk nogal schrikkerig en voel me dus niet 100% op m'n gemak bij haar, ben nu altijd op m'n hoede voor het geval ze iets zou proberen..Hebben jullie tips om onze band te versterken en haar te laten stoppen (of is het de aard van het paard?)?
over het algemeen zijn ze verschrikkelijk eigen 'wijs'.
. Ik zal haar karakter nog wat beter moeten leren begrijpen..
)