Voor het eerst weer voor de wagen.
Zo’n 15 weken geleden kreeg ik een telefoontje van een mevrouw die problemen had met haar menpony. Nadat ik het verhaal had beluisterd kwam het er op neer dat de pony voor de wagen was beleerd maar nu toch steeds schrikkerig reageerde. Als ze iets spannend vond ging ze met haar staart knijpen en bijna zitten voor de wagen. Het leek als of ze er elk moment vandoor wilden gaan. Dit had ze onder het zadel al meerdere malen gedaan en ze waren bang dat het voor de wagen ook een keer fout zou gaan. Dus ze belde mij om te vragen of ik kon helpen.
Ik vertelde dat ik altijd eerst bij een paard of pony kom kijken voor ik beslis of ik er mee verder zou gaan. Dus de eerste afsprak werd gemaakt. We hebben met de pony over de weg gelopen, het tuig opgelegd, ingespannen en gelongeerd. Alles maar heel kort alleen om te zien hoe ze zou reageren. Wat mij opviel was dat ze niet echt bang toonde maar wel erg onzeker en op sommige punten erg brutaal reageerde. Ik vertelde wat ik gezien had en dat ik dacht dat het een kwestie was van vertrouwen winnen en heel consequent zijn zodat de pony precies weet waar ze aan toe is. Zo hadden ze er zelf nog niet tegenaan gekeken, maar dat is ook logisch je word op een gegeven moment wat blind voor je eigen paard of pony, omdat je er in mee groeit, en je niet meer ziet wat er eigenlijk gebeurd.
Tijdens de afspraken die volgden hebben we het allemaal erg rustig weer opgebouwd, dus van longeren aan het halster tot en met het longeren met oogkleppen, schoftje en broek. Als laatste stap het longeren met de dubbele longeerlijn. Dit ging eigenlijk heel goed, wat opviel was dat ze erg moest wennen aan het luisteren naar de hulpen en commando’s vooral toen ze de oogkleppen op had, ze kon toen niet zien wat de longeur aangaf en moest echt op haar gehoor vertrouwen. Toen ze dit eenmaal deed en begreep waren we een grote stap verder.
Ondertussen waren we ook regelmatig met haar naar buiten gegaan. Uiteindelijk ook erachter gelopen met de oogkleppen en het schoftje op aan de leidsel. Waar we toen achterkwamen is dat ze bang is voor vrachtauto’s en bussen dit is natuurlijk niet in een paar keer op te lossen maar die moeten we haar zoveel mogelijk laten zien zodat ze leert dat het niet eng is. Dit zal nog de nodige tijd kosten. In de tijd tussen de lessen door gaan ze wel zoveel mogelijk naar buiten om haar aan alles te laten wennen.
Nu dit alles zo goed ging was de grote dag aangebroken.
Voor het eerst weer voor de wagen…
Voordat we hieraan begonnen hebben we haar eerst nog even gelongeerd zodat ze haar energie kwijt kon. Het inspannen ging prima ze stond rustig stil. Ook het weg rijden was geen enkel probleem ze liep rustig van het erf af. Wel liep er iemand naast met de longeerlijn voor de veiligheid.
Nadat we een klein blokje gestapt hadden was er nog geen problemen of spanning geweest. Natuurlijk keek ze wel eens ergens naar maar dat mag! Dus we besloten om er nog een stukje aan het rondje te plakken en hier wat draf bij te proberen. Ook dit ging super goed. We hebben niet één keer het gevoel gehad dat ze gespannen of onzeker was. Alleen zocht ze wel erg veel steun op de hand.
Na ongeveer 20 minuten waren we weer thuis.
We hadden allemaal een voldaan en goed gevoel!
Op naar de volgende rit!
Dit verhaal wilde ik graag met jullie delen.
Je reacties zijn erg welkom op www.bruysend.nl
Groetjes,
Simone Bruys