Onze merrie maakt zich echt ontzéttend sterk als ik samen rijdt met andere aanspanningen. Ik rijdt vaak 'alleen', maar zo af en toe vind ik het toch wel gezellig om met andere ruiters en/of menners samen te rijden. Helaas maakt ze zich dan bijna altijd zó ontzettend sterk, dat er bijna niets meer aan te houden valt. Uit wanhoop en onmacht van mijn zijde, voer ik dan de druk op de leidsels soms flink op, als ik haar ook maar enkele centimeters de ruimte geef gaat ze steeds harder en harder of gallopeert ze soms zelfs aan. Ik zit er natuurlijk niet op te wachten dat ze langs de andere aanspanningen heen schiet, of zelfs achterop de wagen van mijn voorganger beland...
Bij overgangen van draf naar stap of van galop naar draf/stap is het soms net een krachtmeting, ik krijg haar dan echt met de grootste moeite terug. En ja, ookal is het 'maar een Shetmerrie', ze zijn toch altijd sterker dan wij tweebeners en dat weet ik ook dondersgoed. Ook als ik een keer een flinke ophouding maak, lijkt haar dat niets te deren, ze zet haar nek er gewoon op en denderd als een buffel verder....
Hebben meer mensen hier ervaring mee, hoe zou ik dit handig kunnen aanpakken? Ookal maak ik dagen of zelfs wekenlang geen buitenrit meer, maar ga enkel dressuurmatig trainen, dan nog valt al die opgebouwde ontspanning en lossigheid weg op het moment dat we met andere aanspanningen rijden. Ze slaat echt van de éne op de andere seconde om, afgelopen zondag was daar een goed voorbeeld van, ik was lekker buiten aan het rijden toen ik Elien en haar vader tegen kwam. We rijden vaker samen, en tsja ik wist wel ergens dat ze zich toch wel weer sterk zou maken, maar wie niet waagt, die niet wint, toch?
Op de heen weg toen we alleen reden was ze ook al vrij heet, dus 't was nog even werk om een lekker ontspannen leidselcontact op te bouwen. Die hadden we dus ook al best een poosje, toen ik achter Elien en haar vader aansloot. En ja, van het éne op het andere moment was dat fijne contact dus weer compleet weg, zelfs in stap.
Zodra we weer alleen richting huis gingen, was alles weer prima en had ik hetzelfde fijne leidselcontact als dat ik daarvoor had gehad...
Ik heb dan ook een redelijke 'angst' dat ze hierdoor dus alleen maar harder in de mond wordt, dat wil ik niet nee, maarja wat moet je dan op zo'n moment? Uit laten razen is dan geen optie, dan schiet ze er zo langs heen of ze knalt er gewoon bovenop.
Wat moet ik hier nu mee?! Tuurlijk, meestal rijdt ik achteraan of in iedergeval achter een andere aanspanning aan. Dat zij maar al te graag voorop wil lopen kan ik prima snappen, maar het is toch van de zotte om op deze manier te moeten rijden?! Daarbij kán ze ook niet altijd voorop rijden. Op het moment dat we van achter voorop gaan rijden, wordt het contact wel steeds beter, maar ze blijft nog steeds redelijk sterk.
Ik rijdt graag de jaarlijkse koetsentocht bij ons in de buurt, en ben voor deze zomer ook ingeloot voor de Eper Paarden Vierdaagse. Hoe ik dat laatste ga volhouden, ik heb geen idee, als ze dan net zo is als dat ze nu is weet ik niet eens of ik wel wil rijden daar....
Als iemand trouwens ook nog goede tips heeft om haar op rechts meer los te krijgen? Ze heeft nog steeds moeite af en toe met rechterstelling/buiging en pakt nog steeds soms het bit vast als ik een wending naar rechts wil maken.
We oefenen vrij regelmatig op rechts, maar als ik haar rustig een tijdje op een rechtervolte laat stappen en echt ontzettend zacht rechts wat vraag, wordt het soms alleen maar erger. Van het ene op het andere moment laat ze dan wel weer los (dan wordt ze overladen met enthousiaste aanmoedigingen en krijgt nog meer ruimte in de leidsels) maar dat is soms voor hooguit enkele minuten, daarna kan ze dan ineens weer vastpakken.
We zijn er nog lang niet, we moeten nog hard werken aan allerlei dingen en dat gaan we ook zeker doen, ik wéét dat er meer in haar zit, ze moet het alleen zelf nog even doorhebben, ze kan het zichzelf (en mij natuurlijk) soms zó moeilijk maken
Tips en adviezen zijn dan ook zeer zeker meer dan welkom!

Ze is in dat opzicht best slim af en toe...
Bij mij valt het tempo-verschil dus heel erg mee, en is het soms zelfs omgekeerd. Voor een shet heeft ze nogal een ruime, snelle stap. Als ik met andere pony's van haar maat ga rijden, en er rijdt iemand naast mij of voor mij, moet ik haar in stap dus al constant inhouden om hetzelfde tempo als de ander aan te houden. In draf kan ze er dan ook nog al eens wat van, haar tempo ligt soms gewoon net ietsje hoger, ze draaft ook vrij ruim en kan in draf érg goed uitstrekken. Ik heb het ooit eens getest; zij kon toen in uitgestrekte draf een D/E pony in arbeidsgalop bij houden met het grootste gemak...