Bokt.nl

**Geplaatst**: 04-04-08 23:22

[uitspatting] Moedeloos.

Geplaatst: 04-04-08 23:22

Dat lege gevoel van binnen doet je zo moedeloos voelen. Je word er wanhopig van, het laat je in de war raken en nutteloos voelen.
Als je klein bent lijkt het zo onschuldig te beginnen. Je doet alles om je ouders tevreden te houden. Lief zijn op school, je bord leeg eten, met mama mee boodschappen doen en een nachtkus geven aan je vader die rookt en dat vind je eigenlijk heel erg stinken. Maar hij vraagt erom dus doe je het.
Vriendjes en vriendinnetjes maken ging heel snel. Samen een schepje delen in de zandbak en je had een nieuwe beste vriend. Voor een boterham ruilen, samen het springtouw draaiende houden of samen krijten geld hetzelfde.
Ook verliefd worden en relaties hebben was geen probleem. Als je het heel leuk hebt met iemand van het andere geslacht vraag je gewoon verkering. Aangezien verkering heel stoer is als je 4 of 5 jaar oud bent zegt 90% daar geen nee tegen.
Hoe lang de verkering duurt ligt er maar net aan wat de ander op zijn brood heeft.
Om de een of andere reden houd de heldere simpelheid hiervan op. Alles moet ingewikkeld worden, je moet bij alles wat je zegt en doet nadenken en het tevreden houden van iedereen wordt een stuk minder belangrijk.
Als mensen zeggen dat het tijd is dat je volwassen word liegen ze. Ze zijn gewoon jaloers dat jij die heldere simpelheid nog begrijpt en beheerst, terwijl zij die onderweg zijn kwijt geraakt.
Ik was vroeger al geen lieverdje en met de puberteit werd het er niet beter op. Ik heb een oudere zus die niet echt opstandig was en die mijn ouders nog wel tevreden hield. Toen ze de indruk kregen dat ik anders was zullen ze wel geschokt geweest zijn.
Ik ben geen ja- en amen persoon. Ik zeg wat ik vind, waar ik voor sta en waar ik voor ga. Ik keur luid en duidelijk beslissingen van anderen af en kan dit 9 van de 10 keer prima beargumenteren. Dankzij de televisie van tegenwoordig ben ik prima op de hoogte van hoe een opvoeding hoort te zijn. Alles wat bij mijn opvoeding hoorde en buiten dat plaatje viel kregen mijn ouders te horen. Waren ze teleurgesteld in mij, dan was mijn verwering; Jullie wilden kinderen, daar kan ik niets aan doen.
Er is vooral veel ruzie, onenigheid en irritatie. Ik ben goed in discussiëren, zij niet. Mijn vader is goed in boos worden, inclusief rood tomatenhoofd, waar ik slecht tegen kan. Mijn moeder is vooral snel gekwetst en teleurgesteld. Kan je je de situatie voorstellen?
Nadat we bij een psycholoog in therapie zijn gegaan gaat het beter. Jammer genoeg bouwt dit ook weer langzaam af. Als ik met mijn moeder op kan schieten zet ik me af tegen mijn vader, en andersom. Er zijn ook momenten dat ze me allebei wel kunnen schieten en dit zijn de momenten waarop je je leeg voelt. Leeg, ongewenst, moedeloos.

Vriendjes en vriendinnetjes maken ging vroeger snel, nu nog steeds. Een normale kop en een vlotte babbel doet een hoop. Mensen verdedigen en gemenerds afkatten ook trouwens. Vriendjes en vriendinnetjes heb ik altijd wel gehad. De meeste waren net zo snel weer afgelopen als dat ze begonnen waren, maar altijd zijn ze de moeite waard geweest.
Je hebt het gevoel dat je ergens bij hoort, altijd ergens terecht kunt en je nooit alleen zal zijn. Jammer genoeg is dit ook bedrog. Prioriteiten worden vaak van tevoren gesteld. Helaas worden ze ook ondertussen vaak aangepast. Dat is een onderdeel van het volwassen worden. Relaties worden belangrijker, vriendschappen des te minder. Je relatie is je toekomst en vriendschap kan je overal en met iedereen sluiten toch?
Als peuter kan je je dit niet voorstellen. Je beste maatje is en blijft je beste maatje. Vriendje na vriendje, hij of zij blijft.
Waarom dit moet veranderen vraag ik me echt af.
Ik zal wel gezeik krijgen, omdat ik toegeef dat ik me ontzettend gedumpt, gekwetst en gekleineerd voel. Ik zal wel gezeik krijgen omdat dit volgens hen bullshit is en de helft is gelogen en het ligt niet aan hen maar aan mij.
Ik weet dat het aan mij ligt, want ik doe alles fout. En dit omdat mijn omgeving volwassen word en ik dit niet zie zitten.
Daarom schrijf ik dit. Omdat ik me zo achter gelaten voel dat dit de enigste manier is om gehoor te krijgen. Want vriendinnen die willen luisteren heb ik niet meer. Vriendinnen die alleen maar ja zullen knikken en uhuh zullen zeggen hebben het voortaan te druk met hun eigen leven. Op het moment dat je in tranen uit kan barsten en je je verhaal kwijt moet wringt zij zich ertussen om met een klein probleempje aan te komen zetten. En wat doe je dan? Je onderdrukt alles. Want zij wil haar verhaal kwijt. En wat doe je dan als beste vriendin? Je luistert. Je zegt alleen maar uhuh en knikt ja.
Maar wat gebeurd er dan met mij? Niks. Mijn gevoelens stapelen zich op. En niemand tegen wie ik het kan of durf te vertellen. Mijn moeder zal luisteren, maar er niets mee aankunnen. Bokt zal luisteren, maar een topic hierover zal gesloten worden omdat mensen uit dit verhaal leden zijn en zij vinden dat mijn aanwijzingen over hen bijna dikgedrukt met een streep eronder te herkennen zijn. Mijn beste vriendinnen zullen niet luisteren. Zij zullen mij onderdrukken en beginnen over hun eigen problemen.

En dan? Ergens houd het op. Dit punt heb ik nu bereikt. Ik ben op. Mijn grenzen zijn weg. Ik voel me leeg. Leeg qua gevoel, leeg als in energieloos en daarbij hartstikke gedumpt. Maar weet je. Dat is mijn schuld.

Ik ga er vanuit dat dit topic binnen no time gesloten is. Ik zal ook vast wel een of andere regel overtreden. Maar als Bokt ook niet meer wil luisteren.. Wat dan?

Nomineer dit bericht ×