Maar woensdag was die ezel bij ons op stal! Zijn eigenaar is een kennis van de boer waar onze paarden staan. Die komt heel vaak langs, maar dit keer had hij de ezel meegenomen. Het is een 3,5 jarige ruin en een druktemaker!
De ezel werd vastgebonden aan een hek bij de oprit van de boerderij. Leontine had haar Fitzroy al binnen om op te zadelen. Himeros, Jur en Cres stonden nog in de wei en moesten de monsterezel nog trotseren. Jur moest eerst, haar ogen rolden bijna uit haar oogkassen toen ze de ezel zag. Snurken, snuiven, het was doodeng. Iedere keer dat de ezel (Amore heet ie trouwens ofzoiets) naar haar keek, sprong ze weg. Uiteindelijk kreeg ik haar erlangs en ze bleef achterom kijken en naast me dansen. Toen moest Cres. Kop in de lucht, staart op zijn kont en naast me piafferen. Hij vond het dus ook doodeng! Maar ook hem kreeg ik erlangs. Toen Himeros, de grootste van allemaal, onze held... Himeros zag de monsterezel, stak zijn hoeven in de grond en verzette geen pas meer. Zijn kop ging omhoog en hij was wel 3 meter hoog! De monsterezel keek hem aan en Himeros wilde het liefst heel hard terug rennen, dan maar geen biks, die ezel was gewoon té eng. Iedere keer als de ezel een beweging maakte sprong Himeros in de lucht, maar ook kreeg ik hem uiteindelijk erlangs.
Ondertussen ging Leontine met een opgezadelde Fitz naar de ring, en Fitz vond het ook doodeng. Ik ging Jur poetsen en had haar buiten gezet en het opzadelen ging niet helemaal vlekkeloos, want Jur sprong alle kanten op!
Maar nu komt het: Leontine was in de ring aan het rijden en ik met Jur in de bak (naast elkaar). Onze paarden durfden steeds de hoek niet door van waaruit ze zicht hadden op de monsterezel. Leontine had les van Eyes, en die kwam met zijn auto aanrijden (te laat zoals gewoonlijk
). En wat denk je... de monsterezel gaat vóór zijn auto staan en laat hem er gewoon niet door! 
Leontine en ik konden het hele gebeuren gadeslaan van een afstandje op onze paarden en we lagen dan ook helemaal in een deuk, dit was echt geweldig! Als iemand een camera bij zich had, konden we het zo opsturen naar de leukste thuis ofzo!

De monsterezel bleef maar voor de auto heen en weer wandelen en Eyes kon er gewoon niet door. Uiteindelijk kwam iemand hem helpen (wij niet natuurlijk }> ) en kon hij alsnog doorrijden. Geweldig, wat een bezoekje van een ezel allemaal teweeg kan brengen!



. 

. Volgens mij zou ik ook helemaal in een deuk hebben gelegen 
