De oorsprong van mijn stotteren zit waarschijnlijk in mijn genen: mijn moeder stotter(de) ook. Qua spreken lijken we dan ook veel op elkaar (razendsnel).
Ik stotter ongeveer vanaf mijn zevende en ben daarvoor best gepest
. Toen in ondeveer 10 was ben ik een tijdje in therapie geweest bij Del Ferro, maar op dat moment deed het meer fout dan goed. Ik was te jong voor de ( toen wat harde) aanpak die ze daar hanteerden. Vanaf die tijd heb ik een paar jaar therapiën vermeden en durfde ik nog steeds nauwelijks een telefoon op te nemen en al helemaal niet zelf te bellen
Toen ik 12 was sprak mijn vader met mijn leraar Nederlands en hij raadde een stottertherapeute aan die ook zijn zoon goed geholpen had. Maar het heeft nog 3 jaar geduurt voordat ik weer in therapie wilde en ik ben blij toe dat ik het gedaan heb. Het is niet zo dat ik altijd vloeiend spreek, maar ik durf ook stotterend te spreken en de bellen. De mensen nemen me maar gewoon zoals ik ben!



) stottert ook, maar wat heel erg opvallend is dat hij niet stottert als hij tegen de dieren dingen zegt (zoals de honden of de paarden). HIj kon vroeger hele verhalen houden tegen de beesten, maar als hij dan weer met ons praatte lukte het niet best meer. Wisten we maar waar het aan lag, dan konden we het oplossen. Verder kan hij erg goed uit zijn woorden komen als hij vreselijk kwaad is, dan houdt hij hele relasen en kan banketstaaf als Brugman


, heel vervelend vooral als het bij vreemden gebeurd, en ik betrap Nigel er ook vaak op en die is pas 4, die begint ook al zo snel te praten, en ik de hele tijd maar roepen "rustig praten" het helpt alleen zo weinig 
Of dat ik woorden omdraai in een zin. (ik jas mijn trek aan.... ipv ik trek mijn jas aan).