Geplaatst Hij is al erg oud voor zijn ras, maar qua geest is hij nog zo jong als toen we hem als pup hadden.
Hij heeft echt al ouderdomskwalen. Hij is slechtziend, een beetje(oost indisch
) doof, en heel snel moe.Maar het ergste is, dat zijn achterpoten heel zwak worden.
Als hij te snel opstaat op te druk doet, zakt hij door zijn ene pootje.
Een tijd terug begroette ik hem s'morgens, en hij doet van jongs af aan al, dat hij een schoen of zo pakt, om die aan je te 'geven' al kwispelend
.Nu had hij me niet opgemerkt (vanwege zijn doofheid) en zag me dus te laat. En had dus nog geen schoen gepakt.
Toen wilde hij snel opstaan om even een schoen te halen, en kreeg zijn achterkant dus niet mee...
Hij raakte in paniek, maar wilde zo graag wat voor me halen!
Toen heb ik hem in mijn armen gehouden en tegen hem gepraat en rustig gekregen.
Toen kon hij gewoon weer opstaan, zonder problemen.
Van die keer ben ik echt geschrokken...
Vanavond ging ik hem even na het eten uit laten. Ik nam voor mezelf een balletje mee, om me te vermaken.
Sammie gaat toch altijd maar snuffelen en sjokt een beetje achter me aan.
Maar nu wilde hij graag achter de bal aan, dus ik gooi dat balletje heel voorzichtig een stukje weg (zo makkelijk mogelijk) en hij rent er achteraan, maar remt wat ongelukkig, en ja hoor, hij ging zitten vanwege dat pootje.
Het is net alsof hij het niet wil laten merken...
Ik ben weer bij hem gaan zitten (midden op straat) en hem vastgehouden en geknuffeld. Dat vind hij zó fijn dan.
Dit heeft zich tijdens de wandel nog 1 keer herhaald...
Ik wordt hier zo verdrietig van, dan zie ik het allemaal wel erg dichtbij komen.
We hebben altijd gezegd, dat, als hij echt lijd, we hem in laten slapen, thuis.
Maar als ik dit meemaak, wordt ik zo onrustig, ik ben echt dol op hem, was vroeger al echt 'mijn hond'.
Ik heb hier heel erg tegenop gezien.
