Het mag dan wel lente zijn, en het zonnetje mag dan wel schijnen, en het mag dan wel boven de 10 graden Celsius zijn op dit moment, maar als je goed uit je raampje kijkt, op de straat, dan zie je Pip en Kikje rollebollend door de sneeuw over de klinkers gaan. Als je het niet gelooft moet je toch maar eens heel goed kijken, zie je ze? Ja, dat dacht ik al!
Hoe ze daar terecht zijn gekomen? Tsjonge, moet ik dan écht alles uitleggen? Goed, voor deze éne keer dan nog, maar straks ga je het zelf maar eens lekker opzoeken! Pip en Kikje zijn daarnet door hun geestelijk moeder (ja, het is een moeder en geen vader, kun je nu asjeblieft eindelijk je mond éven iets langer dan 3 seconden dicht houden?) op gruwelijk originele wijze de das omgedaan. Die had ze in de afgelopen weken zelf gebreid, met de mooiste kleurige patronen. Nu ja, wat niemand wist was dat ze toverdassen gebreid had. En dat het nu dus winter is, totdat de dassen af gaan, dan is het gewoon hetzelfde weer voor hun als voor ons. Dus nu zitten ze in een paar meter sneeuw te ravotten.
Niemand had het door, totdat Pip en Kikje van hun geestelijk moeder een schop onder hun kleine reetjes kregen, toen kwamen ze buiten in metersdikke sneeuw. En een lol dat ze hadden! Nou, neem maar van mij aan dat ze hun lol niet op konden. Al snel rolde Pip een mooie sneeuwbal en gooide die naar Kikje. Kikje kreeg de bal vol in haar gezicht en kreeg een paar seconden geen lucht. Ze liep rood aan, maar dan van woede. Ze pakte een hand vol sneeuw en wreef die in Pip’s gezicht. Nou, dat werd dus vechten. PAS OP, BUKKEN, daar komt een verdwaalde sneeuwbal aan. Oh, dat was ik bijna vergeten, de toverkracht werkt maar tot op een paar meter afstand. Dus vandaar dat het nu regent hier, de sneeuw smelt weer.
Nou ja, goed, Pip en Kikje zijn dus aan het vechten, maar mevrouw De Vries… ja die van de hoek ja, die heeft ze niet gezien. Dus die loopt gewoon langs, en krijgt opeens een sneeuwbal vól in haar nek. Eerst schrikt ze zich natuurlijk het apezuur, dat wil je wel geloven. Ze kijkt in de richting waar de sneeuwbal vandaan kwam en ziet opeens Pip en Kikje. Dan vaart ze tegen hen uit over de jeugd van tegenwoordig. Pip kijkt stomverbaasd, maar Kikje trekt haar grote mond open en smijt nog een sneeuwbal vol in het gezicht van mevrouw De Vries. De sneeuwbal verstopt haar mond, ze loopt rood aan, haar ogen draaien en ze valt met haar achterhoofd op de stoeprand. Dan pas schiet de sneeuwbal eruit en kan ze weer naar adem happen. Verward staat ze op en loopt naar huis. Ze moppert nog wat na over de jeugd van tegenwoordig, dan bedenkt ze zich opeens dat het lente is, dat de zon schijnt en dat er al máánden geen sneeuw gevallen is, stram haast ze zich terug naar het pleintje om daar te ontdekken dat Pip en Kikje verdwenen zijn. Een paar meter verderop zitten Pip en Kikje gniffelend in de bosjes, ze willen liever niet dat mevrouw De Vries gaat zeuren, want die dassen, die zijn GEWELDIG.