Geplaatst Het ging de laatste paar dagen echt niet goed. De druppel was dat ik tijdens de hond uitlaten onderuit ging. Gelukkig kwam ik vrij snel weer bij mijn positieven, maar ik was me echt kapot geschrokken. Net zoals een bejaard echtpaar die achter mij liep. Kon ze er gelukkig nog van weerhouden om allerlei hulpdiensten in te schakelen. Thuis had ik een harstlag van 210, weer een record. Dus vandaag kon ik dan eindelijk terecht bij de huisarts. Ik heb zo ongeveer alles verteld wat mij dwars zat en was op dat moment echt mijzelf niet. Van een rustig meisje veranderde ik in de devil herself!
De huisarts zat dan ook met een diepe frons in zijn stoel en na afloop zei die: Het zat je zeker wel dwars? Zacht uitgedrukt. Hoe dan ook mijn huisarts stond wel achter mij en vond dat de cardioloog zich ook wat vreemd had uigedrukt. Kun je wel stellen ja.. Nu heb ik dan eindelijk pillen die mijn hartslag verlagen en die hopelijk ook die slopende vermoeidheid wegneemt. De oorzaak is nog steeds onbekend maar ik heb ook absoluut geen zin meer in verder onderzoek. De huisarts denkt dat het om een aangeboren aandoening gaat, een storing in de prikkels van mijn hart. Ik ben in ieder geval blij dat ik nu eindelijk ben gehoord, dat er iets aan gedaan wordt. Hopelijk merk ik snel resultaat zodat ik mijn oude leventje weer kan oppakken. 
. 
