Bij binnekomst mocht ik even mijn klachten opnoemen van hem. Toen ik klaar was had hij vrijwel direct zijn oordeel. Hij zei: gezien je 2 jaar geleden ook al onderzocht bent op eventuele afwijkingen en daar niets uitkwam lijkt het mij onzinnig om nog eens allerlei testen te doen. Maar met veel gezucht en gesteun heeft die dan 'om mij gerust te stellen' een ECG gedraaid en een echo gemaakt. Kwam niets bijzonders uit, alleen dat ik een hartritme van 170 p/m had maar hij kon verder geen lekkages zien. Hij zei dat ik helemaal gezond was en dat ik wel 200 kon worden
Op mijn vraag waarom ik niet meer langer dan 5 minuten kon rennen of fietsen was zijn antwoord: waarschijnlijk heb je gewoon een barslechte conditie
Ja hoor tuurlijk, tot voor kort liep ik iedere avond een uur hard en nu is mijn conditie waardeloos. Natuurlijk vroeg ik ook of de klachten ooit weer weg zouden gaan, volgens hem moet dat zeer binnenkort gebeuren, omdat ik nu weet dat er niets aan de hand is. Oftewel: het zit tussen m'n oren. Volgens hem was ik er te veel mee bezig. Naar mijn gevoel is dat helemaal niet zo, maar goed ik kan natuurlijk niets uitsluiten, maar als psycholoog in opleiding beschik ik inmiddels toch wel over de nodige zelfkennis. Daarom nu die gemengde gevoelens, moet ik hier nou blij mee zijn? Dat er niets opvallend ernstigs is gevonden vind ik wel heel fijn, maar dat ik hier nu zit met ritme die inmiddels op de 180 zit vind ik minder. Daarbij is het ontzettend vermoeiend als je hart continue aan het topsporten is. Moet het allemaal even laten bezinken, kijk morgen wel wat ik ga doen, actie ondernemen (weet alleen niet op welke manier) of afwachten. 

) 