Kleine voorstelling? Mijn lieve omaatje, van 86 (dus opzich ach), is een beetje geobsedeerd door het feit dat ik nog steeds geen vriendje heb (of houd
) Ik zelf heb er niet echt problemen mee maar als het je zo aangepraat gaat worden... Nouja. Stel je de situatie voor dat we met zn allen in de huiskamer zitten (neven nichten tantes ooms) en oma vraagt leuk out of the blue aan mij 'Heb jij nog leuke vriendschappen opgedaan?' Laura beetje verbaasd.. 'ja hoor oma met mn nieuwe studie heb ik veel mensen leren kennen!' 'En zat daar ook een leuke jongeheer bij?' Familie stil... Laura knalrooie kop en stamelt 'uhm. Tsja...niet echt'
Om het nog erger te maken, als ik naar de keuken loopt fluistert ze naar mijn moeder 'Heeft ze nog echt geen vriendje? Goh wat is ze laat dan. Op die leeftijd had ik allang een een aantal vriendjes gehad' En dan op zo'n fluistervolume dat én ik, én de hele familie mee kunnen genieten
De situatie is niet echt veel beter als ik wél eens met een jongen thuskom. Twee jaar geleden met mijn eerste 'echte'vriendje vroeg ze namelijk 'ben je Luthers of gereformeerd' (ofzoiets) waarop de heer in kwestie antwoordde 'wat is dat?'
(okay nou was dat ook niet echt een jongen van dat je zegt... maarja. Vindt ze het gek dat ik geen vriend meer heb (of iig mee naar huis neem
) Leuk hoor, familie. Heb maar weer eens Bridget Jones bekeken op video, verzuchtend 'ben blij dat ik niet de enige ben die daar last van heeft' ....
Hebben jullie wel eens in zo'n situatie gezeten?

Ik heb wel geen oma's meer, maar op verjaardagen ed zeurt iedereen altijd wanneer ik nou een vriendje meeneem
(alleen heb ik het paard nog steeds niet gevonden) ahum. 

Ach ik zeg altijd maar tegen mijn kinderen doe maar lekker wat je zelf wilt, maak je geen zorgen dat doen anderen wel voor je 
) maar ik ben ergens een beetje blij dat ik die ware nog niet gevonden heb hoor... Als ik zometeen misschien wel naar Drenthe ga verhuizen, hoef ik het ook aan niemand te vragen, ik ga gewoon!

ik heb NET het dagboek van bridget jones uit