Geplaatst 
Ik heb er ook met niemand over gesproken. Ik hoorde het op het nieuws en dacht toen "goh, wat vreselijk" en ben toen 's avonds een pilsje gaan drinken... Het zei me allemaal niet zoveel omdat ik zo verd*md ver weg was en het land waar ik toen was zich niet interesseerde voor de toestand in de wereld. Dat land was Australië.Daarna kwam de MKZ-crisis. Elke ochtend gedurende 4 weken kreeg je op het nieuws te horen waar er nu weer MKZ uitgebroken was. Terwijl die hele toestand veel langer heeft geduurd. Ik weet nu nog steeds niet wanneer de crisis begon in Nederland. Ik weet wel wanneer Nederland MKZ-vrij werd verklaard. Toen was ik weer terug. Het enige wat ik mij realiseerde was "goh, het is wel dichtbij het huis van mijn ouders, maar het zal vast wel meevallen". Omdat Nieuw Zeeland zo'n sterke band heeft met Groot Brittanië hoorde je alleen het nieuws over dat land en hoorde je af en toe dat er weer een bedrijf moest worden geruimd in Nederland. Maar het zei me niet zoveel omdat ik geen nieuws kreeg hoe erg het werkelijk was! Ik hoefde me niet druk te maken om het vee. Ik hoefde me niet druk te maken om het feit dat ik niet meer bij de buurman (die boer is) langs mocht komen ivm angst voor besmetting. Ik kon gaan en staan waar ik wilde. Mocht genieten van de mooie natuur en wandelen waar ik wilde. Ik maakte me niet druk om de toestand in Nederland, gewoon omdat ik geen informatie kreeg!! Ok... af en toe werd ik eens gebeld door mijn ouders en die vertelden me wat er allemaal niet meer mocht. Het zei me allemaal niet zoveel omdat ik 20.000 kilometer verderop zat. Terwijl alle ellende zich overdag in Nederland voltrok, lag ik op 1 oor te slapen en maakte Nieuw Zeeland zich niet druk om wat er allemaal in Europa gebeurde. Zij probeerde wel angstvallig hun grenzen gesloten te houden om maar de MKZ. Nou.... dat is ze gelukt. Maar tegelijkertijd wisten ze verdomd goed de geestelijke ellende buiten hun grenzen te houden door hun kop in het zand te steken en niet teveel aandacht te schenken aan de toestand in Europa.
En nu ben ik een half jaar terug uit NZ. Iedereen heeft de rampen enigszins kunnen verwerken. Iedereen heeft alle beelden 20 keer gezien op het nieuws. Iedereen heeft alle verhalen gehoord. De verhalen van de jongeren in Volendam, de verhalen van de boeren, de verhalen van de betrokkenen. Iedereen heeft elkaar kunnen helpen om tot rust te komen. Iedereen heeft met elkaar kunnen praten. Nu kijk ik naar 2 vandaag en zie alle beelden voor de eerste keer, ik hoor alle verhalen voor de eerste keer.... ik sta versteld. Ik weet niet wat ik moet zeggen. De tranen schieten mij nu in de ogen. Het is zo moeilijk. Ik kan wel zeggen "God, wat erg en vreselijk". Ik hoor dan "ja hè!?", maar het gevoel van de reactie is anders... het is een automatisme geworden, maar voor mij is het gevoel totaal nieuw. Ik vind het vreselijk wat er afgelopen jaar is gebeurd en ik heb het gevoel dat ik nu pas tot besef kom hoe de toestand toen was. Nu komt het ware gevoel van ellende pas boven wat de meeste Nederlanders toen hadden. Misschien had ik wat betrokkener moeten zijn denk ik achteraf... maar het is dan allemaal zo ontzettend ver weg, dan denk je gewoon niet meer aan je vaderland en al de ellende die zich daar afspeelt!
*zucht*, straks komt weer het nieuws van afgelopen jaar. De hele MKZ-crisis moet nog komen. Ik weet niet of ik ga kijken... Ik steek misschien liever mijn kop in het zand zoals Nieuw Zeeland dat soms doet...
, niks spannends toen, maar in jou geval ligt dat inderdaad wat anders.
