Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-12-01 19:21

Soms...

Geplaatst door de TopicStarter : 26-12-01 19:21

Soms denk ik wel eens dat ik tekort kom.
Soms denk ik wel eens dat ik iets mis.
Soms kan ik zo ontzettend jaloers zijn.
Soms… ik wou dat ik het wist.

Als ik kijk naar wat iedereen heeft, en ik niet. Dan krijg ik echt spontaan zelfmedelijden. Heel stom misschien, maar dan denk ik aan hoe dat 'vroeger' bij mij ging. Bij mij ging niets vanzelf, en moest ik er altijd iets voor doen, maar bij anderen is alles o zo simpel! Zo raar… ik tekende veel, net zoveel als elk ander kind, maar ik werd niet beroemd omdat mijn paps en mams een kunstenaar kenden en die mijn tekeningen gebruikte. Ik was doodnormaal, droomde erop los, maar nooit kwam één van die dromen uit. Als ik dan kijk naar wat er om me heen gebeurt, dan zie ik dat bij iedereen alles vanzelf gaat. Ik was gek met paarden, reed wel eens wedstrijden, maar dat was één groot ontmoedigingsbeleid, ik verloor namelijk altijd. Of ik werd onverdienstelijk 4e, greep net naast die ene prijs. Mijn ouders stimuleerden het ook voor geen meter, als ik iets wilde dan moest ik er wat voor doen, en dat is gebleken. Dan zie ik nu mijn kleine zusje, amper 11 en wint alleen maar. Ze doet mee aan haar eerste wedstrijd, gelijk 4e van de 70. Ik rijd een paard en dat is super leuk, mijn zusje rijdt een paard en ze is geweldig. Terwijl ik tot voor kort dat beest mocht temmen. Ze heeft echt alles wat haar hartje begeert, en ik mag lekker 1e rang toekijken.
Ik weet dat ik echt niets te klagen heb, mijn zus en broer zijn gewoon precies hetzelfde als ik: doodnormaal. Maar soms, dan kan ik het gewoon niet hebben, dat mijn zusje net even beter is. Het gekke is: ik gun het haar van harte, ze mag omkomen in geluk. Ik vraag me alleen af: wanneer ben ik eindelijk aan de beurt?

Soms, dan is alles gewoon zó oneerlijk!

**Geplaatst**: 26-12-01 19:41

Geplaatst: 26-12-01 19:41

Misschien moet je iets anders zoeken waar je voor kunt gaan?
Ik heb ook 8 jaar paard gereden en kwam er ook achter dat dat niet hetegene was wat ik wou... Ben gestopt. niet met de manege maar wel met manege-hobbelen. Die wedstrijden waren niets voor mij. Was zo zenuwachtig dat ik heel me paard onderkotste (nouja das nooit gebeurt maar het gaat om het idee) en viel ook nooit in de prijzen. Voelde dat gewoon niet aan. Gaf en nix om en wilde dat niet. Maarja ik was gek op die stomme beesten.
Oh ja, dus ik was gestopt Lachen

Toen ben ik een welshje gaan verzorgen met veulen. Beetje bossen rijden, longeren wassen poetsen knuffelen, noem maar op. geweldig, vond ik.
toen het geweldigste, mooiste, liefste, superste (:?) veulentje Pinky van mij werd wist ik het, ik wou mennen! Lachen

En ja hoor, ik blink uit omdat ik simpelweg de enige ben in de familie die dit doet hahahaha.
Dus misschien moet je iets anders zoeken???

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-12-01 20:30

Geplaatst door de TopicStarter : 26-12-01 20:30

Dont worry: ik ben in heel veel dingen goed. Ik kan goed tekenen, ik kan goed schrijven, ik kan goed paardrijden...
Het is alleen zo oneerlijk als iemand die niet beter is dan ik meer heeft dan ik.

Soms wou ik gewoon dat ik anders was, dat alles anders was. Dat ik Anky heette, of Picasso, dat ik zomaar 'ontdekt' werd... Maar helaas heeft vrijwel iedereen er keihard voor moeten knokken, en ontzettend veel 'nee' moeten horen. Anky heeft veel talent, maar dat wil niet zeggen dat het vanzelf gaat. Ik heb ook wel talent, maar niet echt van die stimulerende ouders. Terwijl mijn zusje van diezelfde ouders álles krijgt. Ze gaan met haar naar wedstrijden, er is bijna niets wat ze NIET doen... En ik? Ik had vroeger een klein zusje, dus mijn ouders konden niet weg... Echt om gek van te worden. Tuurlijk zijn wij alle 4 even belangrijk voor mijn ouders, maar soms, dan geloof ik daar echt niks van!

**Geplaatst**: 26-12-01 21:04

Geplaatst: 26-12-01 21:04

Gatver! Wat verschrikkelijk herkenbaar! Dit kon echt mijn verhaal zijn, ieder woord klopte gewoon... Echt, de bibbers gingen over m'n lijf toen ik het las.
Ook ik kan leuk tekenen, leuk rijden, maar niet meer als 'leuk'. Terwijl het met m'n 12 jarige zusje juist allemaal zo makkelijk gaat. Ik gun het haar ook, ik help haar ook... maar waarom ik niet? Ook ik was op wedstrijden maar een middelmatige ruiter... Ben wel ergens gekomen, maar niet opzienbarend ofzo....
Ik snap precies wat je bedoelt!!!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-12-01 19:02

Geplaatst door de TopicStarter : 27-12-01 19:02

Precies daarom voel ik me ook nog ellendiger, want ik heb helemaal geen recht tot klagen. Denk altijd dat ik heel gelukkig ben, en als ik terugkijk, dan is t allemaal 'in vain'... Of te wel: voor niets. Dan lijkt t net of ik een leugen leef. En dan ga ik bij alles wat ik denk/dacht twijfelen.
En dan denk ik: hoe kan ik zo stom zijn om te gaan werken ipv leren... Iedereen vindt dat stom.. En 3 sec later zeg ik tegen mezelf: ik heb er voor gekozen, en ik kies er zo weer voor, dus niet zeiken. Maar soms: dan moet ik toch ff zeiken, ff zielig zijn...

Ik wou dat er geen 'soms' was!

**Geplaatst**: 27-12-01 20:27

Geplaatst: 27-12-01 20:27

Hier een berichtje van de andere kant van het verhaal. Ikzelf ben een klein zusje van nog twee dames. Mijn hele leven lang heb ik aan moeten horen dat ik de kroonprinses was, ik was verwend. Mijn hele leven lang heb ik moeten horen dat ik altijd alles kreeg, ik was papa's lievelingetje. Mijn hele leven lang heb ik moeten horen dat ik alles mocht, ik mocht naar paardrijden, ik mocht studeren, ik mocht alles.
Mijn zussen vonden dat ik tegenwicht verdiende en daarom maakten zij alles stuk wat ze konden vinden. Paardrijden was stom, mijn studie niet interessant. Mijn vrienden waren wel leuk kennelijk, want daar bemoeide mijn zus zich altijd mee, totdat het mijn vrienden niet meer waren. Mijn hele leven lang heb ik moeten horen dat alles wat ik deed het net niet was, te kort, te lang, te snel, te langzaam, te links, te rechts, te hoog, te laag. Nooit, nooit, nooit was er iets goed.
Mijn hele leven lang heb ik de prijs moeten betalen die staat op jaloezie, jaloezie om niks overigens, want zo geweldig was het allemaal niet.
Toen de wereld instortte stond ik achteraan de rij om de klappen op te vangen, de eerste keer, de tweede keer en elke andere keer. Achter mij stond niemand.
Inmiddels ben ik geen klein zusje meer, ik ben mezelf.
Laui, aan mijn kant van de streep was de wereld ook niet zo leuk, ik heb veel moeten bewijzen en nog steeds wordt alles wat ik doe met argusogen bekeken. Het strekt te ver om te vertellen wat er allemaal gebeurd is door de jaren heen, maar erg genoeg om ervoor te kiezen om met kerst niet daar te zijn.
(Alannis Morisette, Perfect, vertelt het wel)

**Geplaatst**: 27-12-01 20:32

Geplaatst: 27-12-01 20:32

ik herken het verhaal,ik heb dat soms ook.
het kan soms zo oneerlijk zijn

**Geplaatst**: 27-12-01 20:34

Geplaatst: 27-12-01 20:34

Wat k*t voor je Laui,
ik heb zelf nog nooit iets soortgelijks meegemaakt,maar ik kan heel goed aanvoelen hoe je je voelt.Is het niet het moment om met je ouders te gaan praten,en vragen waarom?!?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-12-01 20:51

Geplaatst door de TopicStarter : 27-12-01 20:51

Lov: don't worry, ik ben 7 jaar de jongste geweest en krijg nóg de verwijten van broer en zuslief... Ik verwijt haar ook niks, het ligt namelijk niet aan haar. Ik gun haar die 2e prijs van gister, meer dan wat dan ook. En dat weet ze ook. Ze mag van mij alles... Het gaat meer om mijn ouders, die me af en toe echt keihard laten vallen voor mijn gevoel. Laatst nog een hele discussie over hoe goed/slecht ik kon paardrijden gehad. Ik vind mezelf echt niet zo geweldig, wou dat ik 10x beter was... Maar dat mijn vader mijn zusje van 11 beter vindt? Sorry, maar toen had ik het echt ff gehad. Ik heb gvd 1,5 jaar lang Voltrack mogen rijden omdat hij, mijn zusje en alle andere aardbewoners er te schijterig voor waren. Was heel gezellig met die oen, maar ik kon het ook nooit goed genoeg doen (snel genoeg vooral). Net als met Joop, is een poedersuiker, ik ben gek... No way! Ik weet waar ik voor kies.
Het is ook niet zo dat ik me altijd achtergesteld voel, het heeft ook wel een beetje te maken met 'real life' enzo, 't leven is hard enz... Daar kan ik ook best mee leven, maar elke keer weer is het die discussie. Met sinterklaas zelfs in een gedicht: Guinnifer (m'n zusje) was geweldig en o zo goed met die knollen, en ik was lui etc... Toen voelde ik me echt weer gekke henkie. Tuurlijk doe ik niet alles goed, dat wéét ik best, maar dan hoeven 'ze' (mijn moeder) me niet af te zeiken in een SINTERKLAASGEDICHT. Tuurlijk was t niet zo bedoelt, maar t komt wel zo over!
En zo is het elke keer... Mijn zusje is een keilief kind, echt waar. Wat ik alleen niet snap is als ik uit wilde (nu mag t tenminste) ik elke keer te horen kreeg van mn mijn vader: toen ik zou oud was... blabla... En als ik nu (als geintje is het begonnen) zeg: toen ik zo oud was. Dan heb ik het verkeerd begrepen... Ik heb ontzettend veel gekregen van mijn ouders (paard mn), en ik heb ook helemaal niets te klagen, dus in die zin is het ook best te verantwoorden dat mijn zusje ook dingen krijgt. Mijn zus wilde nooit een paard, maar uiteindelijk wel de leuke dingen eraan... Daar heb ik ook gigantisch van gebaald. Vervolgens liet ze naar mij toe blijken dat ze het echt vreselijk rot vond dat ik een paard had gekregen. Ik snapte dat niet, en ik snap dat nog steeds niet. Dus in die zin zal mijn zusje het ook niet snappen. Het is ook niet haar schuld dat ze 'de Benjamin' is. Ik verwijt het meer mijn ouders, en ik weet ook wel dat ze niet alle 4 de kinderen t zelfde kunnen/konden behandelen.
Toch blijft het zeer doen als ze bij haar wel tijd hebben voor haar wedstrijden, terwijl ik op 2e kerstdag echt alleen bij mijn eerste springwedstrijd zat (ze waren op vakantie)... Toen voelde ik me zó ellendig, stond bijna te janken... En dan vooral mijn ouders die zeiden: als je wedstrijden wilt rijden, dan regel je t zelf maar, we willen evt de trailer wel rijden. Omdat ik wist wat voor hekel ze eraan hadden deed ik t dus niet. Mijn zusje wil een wedstrijd rijden: wordt geregeld.
En ja, toen ik het gister zei, toen wist mijn moeder haarfijn uit te leggen dat ze 1x de hele wedstrijd aanwezig is geweest....
Iets wat mij nog steeds verweten wordt: Dat ik een poppenwagen kreeg die mijn zus graag wou hebben... Ik was 4, zij was zowat 9... Zit r dwars...

**Geplaatst**: 28-12-01 00:46

Geplaatst: 28-12-01 00:46

Sannetje schreef:
Wat jij nu hebt hebben mensen in andere 'arme' landen denk ik ook... Zie hoe slecht zij het daar hebben, en hoe goed wij het dan hebben... Als je erover wilt praten moet je maar even pb'en..

als je daarbij na gaat denken zijn wij egt verwend jah maar je moet ook bedenken dat die mensen in die arme landen niet anders weten en wij dus wel, wij weten hoe t beter kan en wij weten hoe t luxer kan, klinkt heel verwend maar dat is niet zo bedoelt ik probeer alleen duidelijk te maken dat als je beter weet dat je er dan naar verlangt. De mensen in arme landen die weten dus niet beter.
anyway,
ik ben ook de jongste thuis, heb n eigen paard waar mn ouders veel voor willen doen, mn zus accepteerd dat, als ze wil kan ze ook n eigen paardje krijgen maar ze wil het gewoonweg niet als zij ziet hoeveel ik ermee bezig ben krijgt ze al de rillingen dus ik heb niet egt last!

**Geplaatst**: 28-12-01 08:12

Geplaatst: 28-12-01 08:12

Ik kan heel goed begrijpen dat dit je dwars zit. Eigenlijk komt nu de eer aan de verkeerde toe. Okee, zonder je zusje had het paard natuurlijk niet kunnen winnen, maar een groot aandeel in die overwinning komt jouw toe. jij hebt het paard hier helemaal voor klaargemaakt en je zusje strijkt nu met de eer. En opzich is hier niks mis mee, maar een complimentje van je ouders naar jou toe op de manier waarop jij het paard getraind hebt was wel op zijn plaats geweest.

Volgens mij is de enige manier om hiermee om te gaan volkomen schijt hebben aan alles en iedereen en gewoon je eigen weg trekken. Train lekker door met je paard en dan kun je alleen nog maar trotser op jezelf zijn want jij hebt lekkers alles helemaal zelf bereikt en er hard voor geknokt!

Maar ja, het blijft klote. Een complimentje heeft iedereen van tijd tot tijd gewoon nodig.

**Geplaatst**: 28-12-01 09:10

Geplaatst: 28-12-01 09:10

Waarom doen mensen die van elkaar houden elkaar altijd pijn Verward

. Dat lijkt wel ingebakken in onze natuur. Laui's ouders en zusje houden van haar maar zeggen en doen dingen die haar (onbedoeld) pijn doen. Zo zegt Laui dingen die haar ouders heel veel pijn zouden doen als ze dit zouden lezen of van haar horen. Ook bij Lov is het blijkbaar misgegaan omdat omdat er dingen gezegd en gedaan zijn waardoor de familieband verbroken (?) is. Natuurlijk kan alleen iemand waarvan je houdt je echt pijn doen.
Laui, misschien moet je je gevoelens eens op papier zetten van jou uit gezien, zonder je ouders te beschuldigen. Ik heb ooit eens therapie gehad en toen is me geleerd dat je iemands gedrag makkelijker verandert als je het probleem van jezelf uit presenteert dus niet :
jij geeft nooit een complimentje waardoor ik zielig ben
maar bijvoorbeeld het zou me heel erg helpen als je me af en toe een complimentje zou geven. De boodschap komt op hetzelfde neer maar bij de 2e zin zal de 'tegenpartij' veel eerder geneigd zijn aan je wensen tegemoet te komen.
Deze brief geef je aan de moeder of vader - net met wie je het beste contact hebt - en wellicht komt er iets uit. Succes.

**Geplaatst**: 28-12-01 16:47

Geplaatst: 28-12-01 16:47

[quote laui] En elke keer als we met de trailer naar huis rijden dan draait mijn pappie m voor mij. Hey Joe.... [einde quote]

Hey Laudine, ik kan me goed voorstellen dat je er soms goed de balen van hebt en dat je het gevoel hebt dat je kleine zusje voorgtrokken wordt bij alles wat ze doet of gaat doen. Misschien dat je het gevoel hebt dat je ouders haar belangrijker vinden dan jou, maar toch... zie bovenstaande quote. Als jou vader jou niet belangrijk vond of hij houdt niet van je dan zou hij bovenstaande ook niet doen denk ik. Hij weet dat het een speciaal nummer voor je is en hij weet dat hij jou er een plezier mee doet als HIJ dat voor je draait. Het is iets kleins, maar toch... het zijn de kleine dingen...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-12-01 18:39

Geplaatst door de TopicStarter : 28-12-01 18:39

Dat is ook zeker zo, het is zelfs zo (volgens mijn moeder) dat ik de enige ben die een beetje door kan dringen. Ik was de enige die hem in zijn gezicht kon zeggen dat ik het er niet mee eens was, niemand durfde dat. Dat heeft bij mijn ouders hele diepe indruk gemaakt, maar toch... Als ik zo speciaal ben, waarom zeikt hij me dan af? Midden in de 52 km, ik zat helemaal stuk, en dan begint hij te schelden.... Niet echt tactisch...
Ik geloof niet dat hij op mijn zusje scheldt, misschien omdat ze kleiner is... maar toch, haat liefde he....

En Hey Joe vindt hij zelf ook steengoed, t was ook in de auto dat hij dat draaide...

**Geplaatst**: 28-12-01 19:26

Geplaatst: 28-12-01 19:26

Laui meisje ik voel met je mee. Is er iets dat ik voor je kan doen?
Maar hoe oud ben je nou? Volgens mij niet veel ouder als 18. Er gaan nog zoveel dingen in je leven veranderen echt waar. Dus maak je niet zo druk. Draai die negatieve gedachtes om in positieve, dan gebeuren er vanzelf positieve dingen. En als jij niet wil doorleren, dan ga je ervaren hoe het is om te werken. Alleen jij kan bepalen wat het beste is voor je zelf. Niemand anders.

Oja een leuk vriendje helpt ook weleens!

**Geplaatst**: 28-12-01 19:29

Geplaatst: 28-12-01 19:29

he eik vind het heel poedersuiker voor je

sorry had een heel stuk getypt maar ben bang dat het kwetsend over komt maar sterkte(en denk eens aan de lui zonder eigen die r allen voor over hebben Schijnheilig

denk niet dat je daar veel medelijden van krijgt)(bedoel me zelf niet hoor helemaal niet)

**Geplaatst**: 28-12-01 20:20

Geplaatst: 28-12-01 20:20

Het gaat niet om wat Laui wel of niet heeft en het gaat ook niet om medelijden.
Voor iedereen is er wel iets in het leven dat pijn doet, je persoonlijke omstandigheden ten spijt (of juist niet).

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-12-01 22:40

Geplaatst door de TopicStarter : 28-12-01 22:40

Ik denk wel dat het hier en daar een beetje verkeerd wordt opgevat. Het is echt niet zo dat ik heel zielig in een hoekje zit en zelfmedelijden heb. Maar hoe het wel zit... tsja, dat is niet zo één twee drie uit te leggen...

**Geplaatst**: 28-12-01 22:43

Geplaatst: 28-12-01 22:43

ik begrijp precies wat je bedoelt laui! ik zit ook in zo'n soort situatie. en het is inderdaad moeilijk uit te leggen hoe het precies zit

Nomineer dit bericht ×