Hallo iedereen,
ik ben nu al 3 jaar bevriend met een meisje dat toen bij mij in de straat is komen wonen. Zij is vroeger mishandeld geweest en daar heel depressief door geworden. Toen ik haar ontmoette was ze dat dus al,maar ze is ontzettend aardig,we fitnessen samen, echt leuk. Ze vertelde ook heel veel over haar depressie. Ik zat er heel erg mee met wat ze allemaal vertelde en ik probeerde haar zo goed mogelijk advies te geven,maar ze nam niks van me aan.Ze zei dat ik er niks van snapte hoe zij zich voelde. Elke keer zegt ze dat het over gaat en als ik zeg dat ze naar een psycholoog ofzoiets moet gaan dan zegt ze dat ze er al bijna over heen is.Daar trap ik steeds in. Want het gaat niet over! Ik wil haar wel helpen, maar kan het niet, en ze doet zelf ook eigenlijk niks er aan. Dat klinkt hard, dat weet ik wel. Maar steeds geeft ze dat mishandelen de schuld van haar gedrag, maar ze zoekt geen hulp! Ik word er heel moe van, trek het me heel erg aan. Daarbij heb ik het idee dat ze me aan het manipuleren is. Ze gebruikt me een beetje. Maar ik heb ook medelijden met haar. Het moet afschuwelijk zijn om geslagen te zijn enz. Maar aan mijn geduld zijn ook grenzen. IK voel me een egoist en dat gevoel geeft zij me ook.
Wat moet ik doen nu?