Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-06-21 19:13

Confronterend hoe eindig het leven is

Geplaatst door de TopicStarter : 12-06-21 19:13

In korte tijd zijn er 3 mensen in mijn omgeving van in de 60 onverwacht overleden, nu kijk ik voetbal en zie ik hoe een jonge man wordt gereanimeerd. Ik vind het best confronterend om te merken dat het leven eindig is. Natuurlijk je weet het, maar nu voel je het extra. Je denkt en hoort vaak leef of het je laatste dag is, maar veel mensen vooral die wat ouder zijn kijken ontzettend uit naar hun pensioen maar werken elke dag omdat het moet of omdat het anders financieel niet kan. Ik heb met corona ook wel een beetje het idee dat het leven wat meer stil stond, niet kunnen reizen terwijl ik dat het liefste doe.

Ik weet niet eens precies wat ik met dit topic wil, misschien anderen het besef ook een beetje extra geven om te genieten en je minder zorgen te maken over dingen die even niet zo lekker gaan. De jaren vliegen voorbij maar of je oud wordt weet je ook pas als je oud bent.

**Geplaatst**: 12-06-21 19:33

Re: Confronterend hoe eindig het leven is

Geplaatst: 12-06-21 19:33

Ruim 9 jaar geleden overleed mijn partner, 43 jaar, aan een hersenbloeding.
Dat kan iedereen overkomen.

Hierdoor heb ik geleerd tot het uiterste te gaan. Niemand houd me tegen, mijn leven is van mij, ik bepaal en leef zoals ik dat wil.

Want ja, het kan zo voorbij zijn, mijn partner, deze voetballer (ik hoop dat hij er bovenop komt) iedereen die te jong gaat óf de keiharde levensles meekrijgt dat het zó voorbij kan zijn, het zijn er zoveel, en toch heb ik het idee dat teveel mensen niet voluit durven te gaan.

**Geplaatst**: 12-06-21 19:38

Geplaatst: 12-06-21 19:38

Zat het ook te kijken, en komt wel binnen.
Vanaf jongs af aan altijd veel mensen om mij heen gehad die (jong) overleden zijn.
Sommige verwacht, anderen onverwacht of zelf besloten.
Hoe vaker je dat mee maakt hoe mee dankbaar je bent dat je de volgende dag gewoon gezond wakker wordt.

**Geplaatst**: 12-06-21 19:40

Geplaatst: 12-06-21 19:40

Mijn mama overleed toen ze 53 was.
Mijn man overleed ook op 53 na een strijd van 3 jaar tegen kanker.

Ik besef dus heel erg goed hoe alles in een vingerknip kan veranderen en stoppen.

Het waren verdomd harde tijden ( en nog soms ) en het heeft mij als mens ook echt veranderd.
Ik heb ook geen problemen gehad met die lockdowns en co. Kan het niet goed uitleggen, maar het voelde voor mij een beetje als ... ik heb al veel erger meegemaakt.

Oud worden is misschien niet altijd even gemakkelijk, maar niet oud mogen worden is nog veel erger zeg ik altijd.

Elke morgen gezond en wel wakker worden, is voor mij gewoon al een groot geluksmoment op zich.

**Geplaatst**: 12-06-21 19:41

Geplaatst: 12-06-21 19:41

Gelukkig is deze jongen bij kennis van het veld gegaan . En iemand jong verliezen en dan zelf op de max te leven is herkenbaar uit mijn omgeving , helaas neemt die echt onverantwoorde risico’s onder het mom dat het morgen afgelopen kan zijn.

**Geplaatst**: 12-06-21 20:01

Re: Confronterend hoe eindig het leven is

Geplaatst: 12-06-21 20:01

Iemand kan kerngezond zijn en de volgende dag overlijden, zelfde met dieren, zo werkt de wereld.
Ik probeer te genieten van elke dag, okal zit alles tegen, het zou zomaar je laatste kunnen zijn. Ga niet leven voor je pensioen maar om lekker 's avonds thuis op de bank avond eten te hebben, probeer niet dingen op te hemelen ''in de toekomst'' en probeer in het nu te blijven. Nou heb ik wel vrede met overlijden, ik zie het niet als iets vreselijks, dat scheelt ook.
Het besef kan soms erg moeilijk zijn, maar iedereen overkomt het, of je nou wilt of niet..

**Geplaatst**: 12-06-21 20:04

Geplaatst: 12-06-21 20:04

Hier ook mijn moeder jong verloren en daarna carrière switch om in de hulpverlening te gaan werken. Inmiddels heel wat mensen zien overlijden wat voor mij mij standpunt om te genieten van elk moment alleen maar enorm heeft gesterkt

**Geplaatst**: 12-06-21 20:21

Re: Confronterend hoe eindig het leven is

Geplaatst: 12-06-21 20:21

Geen mens, maar mijn veulen is 1 week voor hij 1 jaar werd plots overleden.
Herseninfarct.

Poef, weg, zomaar... Hele leven voor hem, ik had onze toekomst al uitgestippeld.

Ik geniet meer van de kleine dingen en neem niks vanzelfsprekend want alles kan weg zijn in een vingerknip.

**Geplaatst**: 12-06-21 20:43

Re: Confronterend hoe eindig het leven is

Geplaatst: 12-06-21 20:43

Mijn buurman is een paar jaar geleden plotseling overleden. Hij zat in z'n stoel, kreeg het ineens enorm benauwd en verloor zijn bewustzijn. Hij is nog gereanimeerd, maar het mocht niet meer baten. Nu denk ik wel zo: een dood als deze heeft toch ook weer een "positieve" kant (voor zover je het zo kan noemen), namelijk geen lijden. Hoewel het voor de nabestaanden natuurlijk wel ontzettend schokkend is allemaal.

Nu ligt de voetballer wel in stabiele toestand in het ziekenhuis, gelukkig.

**Geplaatst**: 13-06-21 08:59

Re: Confronterend hoe eindig het leven is

Geplaatst: 13-06-21 08:59

Bizar he.

Hier een vriend verloren toen ik 12 was, hij 14.

Veel jonge mensen in de omgeving hier helaas. Eergister bekende via via verongelukt van 20.

Wen je nooit aan. Gelukkig.

**Geplaatst**: 13-06-21 09:16

Re: Confronterend hoe eindig het leven is

Geplaatst: 13-06-21 09:16

Ik heb meerdere jonge mensen in mijn omgeving verloren en ben de laatste tijd als eerste bij een paar ongelukken geweest. (Verkeerde tijd en plek) moet zeggen dat ik vooral denk van het leven is te kort om je zorgen te maken en om niet te doen wat je leuk vind. Merk dat sommige mensen heel erg vast zitten in hun leventje en alles uitstellen wat ze ooit willen. Zeg dan altijd van joh je hebt er niks aan als je als rijkste man op het kerkhof ligt....

Je leeft nu en morgen kan dat ineens heel anders zijn

**Geplaatst**: 13-06-21 09:17

Geplaatst: 13-06-21 09:17

Ik ben ergens in de 20 al mijn "ik wil graag ooit doen "lijst gaan doen.

Puur omdat je nooit weet of je het later nog kan. Van slechte gezondheid meer dan overlijde.

Ondertussen doe ik nog steeds ongeveer jaarlijks iets. Niet mega gek ofzo de standaard dingen die men wel eens doet kwa lijst of gewoon een vliegles nemen, naar een of andere plek rijden in soort auto vaartuig tot Zwemmen in zee.

En genieten van de kleine dingen en familie en vrienden.

Ik heb ook gewoon al mijn uitvaartverzekering vanaf mijn 18e. En met ouders is meeste wel besproken deels van wat wensen mocht het ooit verkeerd zijn.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-06-21 09:30

Geplaatst door de TopicStarter : 13-06-21 09:30

Ik heb vooral veel reizen die ik wil maken, dat stond nu natuurlijk stil maar ik kan het niet zomaar inhalen omdat ik ook met een aantal vakantiedagen zit zoals de meeste mensen.

Mijn man en ik hebben ook de uitvaart verzekerd maar we hebben beide zoiets van doe het maar goedkoop zelf zie je er toch niks van

**Geplaatst**: 13-06-21 09:46

Geplaatst: 13-06-21 09:46

Ik begin met 59 al langzaam tot de 'oudere garde' te behoren. ik denk er niet te veel over na. Ik sta midden in het leven, werk veel en heb daar ook veel plezier in. Net op mn 'oude dag' nog een vaste aanstelling voor onbepaalde tijd gekregen na jarenlang ZZPer te zijn geweest. Dat maakt dat ik me niet 'oud' voel denk ik.
Merk het ouder worden vooral aan mijn lijf; alles wordt wat strammer. Ik rijd op dit moment al een paar jaar niet meer, maar wil nog wel eens gaan opstappen.

Op mijn leeftijd word je ook wel vaker geconfronteerd met ziekte en overlijden. Vorig jaar is mijn moeder overleden door Corona en ben ik echt 'wees'. Langzaamaan verdwijnt je leven van vroeger zoals je het gewend was.

Constant alles uit het leven willen halen lijkt me heel vermoeiend. Stel je voor dat je oud wordt

Ik probeer er in ieder geval niet teveel over na te denken. Het leven is me te lief om te tobben.
Ik geloof wel in een leven na dit leven. Dat geeft ook wel weer een stukje rust.

**Geplaatst**: 13-06-21 10:10

Geplaatst: 13-06-21 10:10

moonsparkle schreef:
Ik heb vooral veel reizen die ik wil maken, dat stond nu natuurlijk stil maar ik kan het niet zomaar inhalen omdat ik ook met een aantal vakantiedagen zit zoals de meeste mensen.

Mijn man en ik hebben ook de uitvaart verzekerd maar we hebben beide zoiets van doe het maar goedkoop zelf zie je er toch niks van

Dat heb ik ook hoor geen mega dure. Maar dan is het iets. En van mij hoeft het niet geoots simpele dienst is prima. Laten we zeggen dat ik al paar korte diensten helaas heb meegemaakt en dat ook prima is. Als diegene dat wou in deze gevallen.

**Geplaatst**: 13-06-21 10:15

Geplaatst: 13-06-21 10:15

Pandora2 schreef:
Mijn mama overleed toen ze 53 was.
Mijn man overleed ook op 53 na een strijd van 3 jaar tegen kanker.

Ik besef dus heel erg goed hoe alles in een vingerknip kan veranderen en stoppen.

Het waren verdomd harde tijden ( en nog soms ) en het heeft mij als mens ook echt veranderd.
Ik heb ook geen problemen gehad met die lockdowns en co. Kan het niet goed uitleggen, maar het voelde voor mij een beetje als ... ik heb al veel erger meegemaakt.

Oud worden is misschien niet altijd even gemakkelijk, maar niet oud mogen worden is nog veel erger zeg ik altijd.

Elke morgen gezond en wel wakker worden, is voor mij gewoon al een groot geluksmoment op zich.

Mooi gesproken, zo voelt het voor mij ook.

Mijn vader overleed toen ik 9 was, mijn moeder raakte ik toen ook kwijt omdat ze er psygisch totaal aan onderdoor ging.

Zelf een ongeluk gehad dat ik daarna goed besefte, dat had ook het einde kunnen zijn.
Nu wel beperkingen, maar ben er nog.... het kan zo anders zijn

Dus ja ik besef al lang, misschien wel te lang, dat het leven kort kan zijn.
Geniet daar waar het kan.

**Geplaatst**: 13-06-21 10:35

Geplaatst: 13-06-21 10:35

Pandora2 schreef:
Het waren verdomd harde tijden ( en nog soms ) en het heeft mij als mens ook echt veranderd.
Ik heb ook geen problemen gehad met die lockdowns en co. Kan het niet goed uitleggen, maar het voelde voor mij een beetje als ... ik heb al veel erger meegemaakt.

Ik heb door het verlies van mensen daar juist wel problemen mee gehad. Ik hoorde iedereen zeggen 'wat is nou een jaar binnen zitten' en ik dacht nou dat kan verrekte lang zijn als je nog maar een jaar hebt. Mijn oma bijvoorbeeld hield enorm van op het terras zitten, uit eten, ergens koffie drinken en dat heeft ze heel lang niet kunnen doen. Haar uitvaart was een dag voordat de versoepelingen kwamen. Zij heeft dus haar laatste jaar niet de dingen kunnen doen die ze leuk vond en is vereenzaamt in haar appartement.

Mijn vader is overleden toen hij 37 was (ik was 7) en ben daarna bij een uitvaart van iemand van 17 en iemand van 23 geweest. Ik ben me heel bewust dat je niet moet uitstellen en dat het zo voorbij kan zijn. Ik heb daardoor wel moeite gehad met een overheid die je verbied om dingen te doen. Niet iedereen heeft nog een 'na corona'.

**Geplaatst**: 13-06-21 11:13

Re: Confronterend hoe eindig het leven is

Geplaatst: 13-06-21 11:13

Ik ben niet echt gelovig, maar ik zeg iedere avond weer dank dat ik de dag heb mogen beleven.
Het is niet vanzelf sprekend dat je de dag gezond en wel door mag komen.
Ik probeer ieder moment met mijn dichter te genieten en te koesteren. Het leven is te kort om boos te zijn en blijven.

**Geplaatst**: 13-06-21 11:32

Geplaatst: 13-06-21 11:32

Ik ben me heel erg bewust dat het leven eindig is.
Het is ook iets waar ik mezelf steeds weer aan herinner als ik merk dat ik me druk maak om iets materieels. Dan roep ik mezelf tot orde dat het onzinnig is om kostbare tijd te verpesten met zaken die je toch niet mee kan nemen in je graf.

Overlijden heb ik ook eigenlijk geen angst voor. Ik heb een prachtig leven en ik heb ook geen specifieke wensenlijst van dingen of zo.
Uiteraard hoop ik wel dat mijn dochter op mag groeien met haar beide ouders. Het ongeluk in Italie waarbij een 5 jarig jongertje in 1 klap alles verliest hakt er aardig in.
Waar ik wel een beetje een naar gevoel van heb zijn de dingen die je ook zomaar kunnen overkomen uit het niets waar je daarna niet perse zelf controle over hebt, dingen als een zware hersenbloeding en dan tot kasplant worden, psychoses, depressie, dementie…..

**Geplaatst**: 13-06-21 11:40

Geplaatst: 13-06-21 11:40

Mijn opa was 61 toen hij overleed
Mijn vader 51 jaar.
Allebei kern gezond, heel onverwachts allebei overleden aan een aneurysma.
De enige troost die we er uit halen is dat ze allebei niet geleden hebben en er zelf niks van hebben gemerkt, zo snel dat het ging.
Of het erfelijk is? Geen idee.
Of mij of mijn broer of andere oom/tante's het zelfde lot staat te wachten? Geen idee.
Kan ook zo zijn dat ik morgen om het leven kom bij een ongeluk.

Elke dag kan de laatste zijn.
Geniet van het leven, en maak het er beste van.
Ondanks dat ik het niet altijd even breed houdt me dat niet tegen om bijvoorbeeld een weekendje weg te gaan, uit eten of gewoon lekker op vakantie.
Dat zijn de soms kleine dingen waar ik van geniet.

**Geplaatst**: 13-06-21 11:40

Geplaatst: 13-06-21 11:40

Snap precies wat je bedoeld, mijn vader overleed toen ik 6 was, hij was 35. Schoonvader op 48 jarige leeftijd en nog 2 broers van mijn man op 37 en 38 jarige leeftijd. Toch probeer ik er niet te veel bij stil te staan, maar had in het begin na het overlijden van mijn zwagers wel echt dat ik de dingen die ik graag wilde doen ik ook gewoon ging doen. Bijvoorbeeld een paard kopen, wat ik anders "later" zou doen.

**Geplaatst**: 13-06-21 11:44

Geplaatst: 13-06-21 11:44

AmyJames, Als zowel opa en vader een aneurysma gehad hebben zou je wel eens in aanmerking kunnen komen voor periodische screening. Geen idee of je dat wilt maar daar zou je zeker naar kunnen vragen.

De mannelijke kant van mijn vaders kant is duidelijk gevoelig voor hart en vaatziektes. Helaas leeft mijn vader daar niet naar (leeft erg ongezond) en ik ben eigenlijk enorm bewust dat er zomaar een telefoontje met slecht nieuws kan komen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-06-21 11:47

Geplaatst door de TopicStarter : 13-06-21 11:47

Een aneurysma kan wel Familair zijn maar het kan me ook ergens voorstellen als je het helemaal niet wil weten.

Ik heb wel het gevoel dat ik er zoveel mogelijk uit probeer te halen, kan ook erg van de kleine dingen genieten zoals mijn moestuin en de zon. Toch is het wel zo dat als ze zouden zeggen je hebt nog 5 jaar dat ik niet meer zou gaan werken

terwijl ik mijn werk wel echt leuk vind. Maar dan zou ik zsm toch gaan rondreizen denk ik

**Geplaatst**: 13-06-21 11:57

Geplaatst: 13-06-21 11:57

Sizzle schreef:
AmyJames, Als zowel opa en vader een aneurysma gehad hebben zou je wel eens in aanmerking kunnen komen voor periodische screening. Geen idee of je dat wilt maar daar zou je zeker naar kunnen vragen.

Eerlijk gezegd geen idee.
Op aanraden van de familie hebben ik en mijn broer wel afspraak met de huisarts gemaakt voor onderzoek na het overlijden van onze vader.
Bloeddruk opmeten, hartfilmpje gemaakt en bloed geprikt.
Bij allebei niets bijzonder uitgekomen.

Meer kan ik voor mijn gevoel niet doen.
En dan moet je dat willen, elke keer weer door die medische molen? Ik heb geen idee. Misschien over een jaar of 20 als ik ouder ben.

**Geplaatst**: 13-06-21 12:04

Geplaatst: 13-06-21 12:04

2 jaar geleden leek het er even op dat ik nog maar kort te leven zou hebben.

Het bleek een verkeerde diagnose gelukkig. Niet dat er niets aan de hand was, zware operatie was wel nodig en ik moet nog altijd regelmatig op controle.

Maar zoals het er nu uitziet, kan ik waarschijnlijk gewoon prima oud worden.

Maar het doet mentaal wel even wat, als je dus op je 39e serieus bezig bent geweest met het regelen van wat je op je uitvaart wil, wie dat moet gaan regelen, en wat er met de dieren moet gebeuren.

Overigens het er constant bij stilstaan wordt met de loop van de tijd wel ook weer minder, dingen worden weer 'normaler', het feit dat je leeft ook.
Bij mij in ieder geval wel.

2 weken geleden overleed, héél héél plotseling, mijn hond waar ik bijna 24/7 mee samen was. Waar ik wedstrijden mee liep, die met mij mee ging op wandelvakantie, waar ik jaarlijks tussen de 700 en 1000 kilometer aan wandelingen mee liep.
Dat hakte er idioot in (en nog).

Gek genoeg veel meer dan de verschillende mensen -ook dichtbij- waar ik de laatste jaren uitvaarten van bij heb moeten wonen of zelfs organiseren.
Dat waren steeds overlijdens die iedereen aan zag komen.
(En bovendien geen 'in huis levenspartner' zoals Habibi in zekere zin wel was)

Soms is het goed om even stil te staan bij hoe plotseling het over kan zijn.
Daar continu bij stil staan is mentaal haast niet vol te houden.

Maar kansen pakken en niet teveel uitstellen kán wel degelijk soms een goede keus zijn.
Je weet immers nooit zeker of 'later' nog komt.

Nomineer dit bericht ×