Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-06-21 11:55

Ik weet het niet meer

Geplaatst door de TopicStarter : 08-06-21 11:55

Dit is een goedgekeurd schaduwaccount.
Dit verhaal kan triggerend zijn voor mensen die een eetstoornisverleden, mensen die te maken hebben gehad met huiselijk geweld en suïcidaliteit. Overweeg altijd eerst even of je dit wilt lezen dan.
Het kan zijn dat je mij herkent, wil je mijn naam dan buiten dit topic laten?

Allereerst weet ik niet zo heel erg goed waar ik beginnen. Ik probeer het verhaal zo duidelijk als mogelijk te maken maar als er dingen onduidelijk zijn, vraag dat gerust. Het is in mijn hoofd momenteel een ontzettende warboel.

Vanaf jongs af aan is mijn leven altijd niet helemaal stralend geweest. Mijn ouders hebben kinderen gekregen maar helaas wilde mijn vader mij toch niet nadat ik dus al geboren was. Dit zorgde voor heel veel haat naar mij toe en mijn vader was ontiegelijk jaloers op mij omdat ik de aandacht van mijn moeder kreeg die hij eigenlijk wilde krijgen. Na een lang sluimerende relatie zijn mijn ouders gescheiden toen ik 10 was. Mijn zusje en ik woonden een paar maand alleen met mijn moeder toen mijn moeder ineens een nieuwe man had. In deze tijd werden mijn zusje en ik overal heen gesleept. Op een moment wilde mijn moeder ons niet meer en gingen we verhuizen naar mijn vader. Maar die was hartstikke depressief en suïcidaal geworden. Na een maand verhuisden we dus weer terug en woonde ik veel bij mijn opa en oma. Op bevel van de rechter gingen we eens per 2 weken wel een weekend naar mijn vader maar dit ging niet goed. Als ik bij mijn vader kwam was zijn huis een zooitje omdat hij niet voor zichzelf kon zorgen en dus stond ik als 12-jarig kind voor zowel mijn pa als mijn zusje te zorgen dan.
De nieuwe vriend van mijn moeder en ik hebben altijd al een lastige relatie gehad. Eigenlijk vrij snel was ik het pispaaltje en waarom? Misschien omdat ik qua uiterlijk wat meer op mijn vader lijk? Ik weet het niet zo goed. Die relatie is niet goed gekomen. Wij kunnen best even afspreken maar we hoeven niet lang bij elkaar te zitten. Als kind werden zijn kinderen, mijn halfbroertje en zusje ook altijd voorgetrokken. Ik mocht niks en als hij even een uitlaadklep nodig had, was ik de (on)gelukkige. Dit leidde ook tot fysiek geweld op een zeker moment naar mij toe. Uiteindelijk ben ik met 17 jaar uit huis ‘gevlucht’ en samen gaan wonen. Wat natuurlijk niet zo’n bijzonder handige keuze was.

In die nare tijd thuis verslechterde de relatie met mijn vader ook steeds verder. Hij had eerst een hele lieve vriendin maar kreeg later niet zo’n leuke vriendin. Die had een schijthekel aan mij en waarom… Ik zoek het echt zoveel mogelijk bij mijzelf, wat heb ik fout gedaan? Misschien is het omdat ik anders ben? Ik weet het echt niet. In een weekend was ik niet mee naar hem toe, ik ging er al steeds minder naartoe. Mijn zusje was er wel en hij heeft toen aan mijn zusje in de auto verteld dat hij een zelfmoordpoging had gedaan, het kind was 10 en compleet geshockt. Wij hebben hierover gechat via MSN en ik heb daarop gezegd dat hij dat echt niet kon maken en dat dit echt een hele gemene actie was. De vriendin van mijn vader heeft ingelogd op de computer waar mijn zusje met mij op had gechat en heeft dit gesprek gelezen, uitgedraaid en bij mijn vader lopen pushen dat hij echt hier iets tegen moest doen. Dit escaleerde tot een gigantische ruzie. De relatie met mijn vader is helaas niet meer goed gekomen. We hebben elkaar nog wel een paar keer gesproken maar na wat opzettelijke pestpartijtjes van mijn pa richting mij heb ik het contact 7 jaar geleden verbroken. Een voorbeeld van dit kinderachtige gedrag is dat hij een kerstkaartje had geschreven en gestuurd naar mijn zusje en een foto van dit kaartje naar mij had geappt met de tekst dat, als ik een beter kind was geweest, ik ook zo’n kaartje had gekregen.

Ik ben altijd hard geweest. Iedereen die erom vroeg, vroeg hoe ik het vond dat mijn pa zo was gaf ik altijd een hard antwoord. Mijn pa was een klootzak en het deed me helemaal niks. Ik heb net de goedkeuring gekregen voor de officiële achternaamswijziging naar mijn moeders naam en ik heb het er nu eigenlijk toch wel ietwat moeilijk mee.

Al deze gebeurtenissen doen natuurlijk wel iets met een kind. Ik heb ook veel therapie gehad omdat het gewoon niet goed ging. Ik was ontzettend suïcidaal en had heel erg anorexia. Op gegeven moment was dit zo heftig dat ik opgenomen ben. Ik vond dit eigenlijk heel fijn, lieve mensen om je heen en er was rust. De reden dat ik zo’n eetstoornis had, had niks te maken met het ideaalbeeld om dun te zijn, maar simpelweg de rust in je hoofd. Als je zo weinig weegt, gaat je lichaam zich focussen op de belangrijkste processen en dat is in ieder geval niet denken. Ik heb over de jaren heen echt alle soorten therapie gehad, van compleet alternatief tot cognitieve gedragstherapie.

Zoals eerder al gezegd ben ik op mijn 17e gaan samenwonen. Dat was natuurlijk geen goed idee, na een jaar ging dat stuk. Die jongen ging constant vreemd. Vrij snel kreeg ik weer een relatie met een andere jongen. Met hem heb ik een aantal jaar samengewoond. Hij had heel veel problemen met anger management en kon zo ontzettend boos worden. We hebben hele heftige ups en downs gehad waarbij hij echt vanalles kort en klein geslagen heeft. De dag dat hij mijn hele familie boos op hem had gekregen was voor mij de druppel. Die relatie heb ik beëindigd, dit was begin 2020.

Ik ben wederom in therapie gegaan nadat ik echt compleet de weg kwijt was. Ik was gigantisch suïcidaal en had hele heftige paniekaanvallen. Ik stond stijf van de medicatie en viel intussen ook weer heel veel af. Alles om je maar levend te houden… Steeds meer vroeg ik mij af; wat doe ik hier? Waarom ben ik hier? Aan het einde gaat toch iedereen dood dus waarom wil ik nog langer in deze hel leven. Ik heb daar heel veel gesprekken gehad en uiteindelijk ben ik daar gediagnosticeerd met ASS. Ik weet niet of ik dat echt heb. De therapie die je daarvoor kreeg sloot totaal niet bij mij aan. Wat ik wel herkende was de hoogsensitiviteit en het lastig vinden om met je emoties om te gaan. Maar ja, komt dit nu doordat ik zo’n jeugd heb gehad en ook nooit de kans heb gehad om iets van de sociale skills te ontwikkelen of zit het echt in de genen? Het zit verder niet in de familie alhoewel mijn vader wel ietwat trekjes heeft. Op internet lees ik ook heel veel dat hoogbegaafdheid en autisme ook vaak worden verward. Ik ben hoogbegaafd, de laatste officiële IQ test bij de psycholoog kwam volgens mij gemiddeld uit op iets boven de 140. En dan zie je wel weer mijn zoektocht; wie ben ik nu eigenlijk? Ben ik het meisje met anorexia? Ben ik het meisje met autisme? Wie ben ik eigenlijk? Ik heb dat nooit kunnen ontwikkelen.

Nou goed, die andere relatie ging uit en na een halfjaar had ik een nieuwe relatie. Ik had echt een hele fijne eigen woning. We trokken steeds meer samen op en besloten een huis te kopen. Of in ieder geval hij en ik zou erbij intrekken. We hebben samen wat uitgezocht en dat is ook gekocht. Ver weg van mijn familie en vrienden, weliswaar op een schitterende plek maar vooral waar hij graag wilde wonen. En die relatie is echt heel heftig. Opzich is het een hele leuke jongen en ik kan soms ook goed met hem, maar er zijn wel gigantische problemen. Allereerst maakt hij opmerkingen die mij mentaal kapot maken. Zo gebruikt hij de dingen die ik vertel, waarbij ik mij kwetsbaar opstel over mijn vader, constant tegen mij. Opmerkingen als: ‘Het is logisch dat jouw familie je uitkotst’ komen regelmatig voorbij. Ook wordt hij de laatste tijd steeds fysieker. Zo heeft hij mij nu al een paar keer letterlijk het huis uit proberen te duwen, heeft mij op de grond gegooid, drukt mijn keel dicht, etc. Ik deed eerst niks terug maar nu probeer ik uit zelfverdediging echt wel wat van mij af te slaan. Al helpt dit natuurlijk voor geen meter. Het maakt het alleen maar erger. Toen we net voor de verhuizing zaten was hij ook boos. Ik wilde vast iets inpakken maar dat mocht niet van hem. Ik vond dat onzin en wilde dat gewoon doen (het was mijn eigen spul) en heeft hij mij uit het huis gebonjourd met de kou en stond ik in de portiek. Ik stond te wachten tot hij ooit mij weer eens erin ging laten tot de buurjongen open deed. Die stond echt van; waarom sta jij hier? Dus ik had verteld dat mijn vriend boos was en heb ik een hele tijd bij hem gezeten. Hij heeft mij naar de plek gebracht waar mijn pony’s staan en hier heb ik even gezeten. Uiteindelijk ben ik na beloftes voor verbetering van mijn vriend, weer terug gegaan en zijn we wel verhuisd. Momenteel zit ik in een groot huis met een giga tuin waar ik allemaal alleen voor mag zorgen. We hebben van tevoren financiële afspraken gemaakt, ik betaal hem nu hetzelfde bedrag als ik betaalde voor mijn sociale huurwoning, maar nu komt hij hierop terug. Ik weet dat ik wat ouder ben en heb door alles verkeerde keuzes gemaakt maar volg nu een opleiding die zo goed bij mij past. Ik betaal die opleiding zelf, regel zelf vervoer, betaal zelf mijn eigen pony’s en betaal hem het afgesproken bedrag. Hij heeft dit budget uitgekozen voor dit huis wat niet van mij is en nu verwacht hij dat ik de helft ga betalen van alles. Terwijl ik mijn studie af moet maken, voor het hele huis moet zorgen en we het gewoon zo duidelijk van tevoren besproken hadden. En dan nu. Hij komt ook constant met opmerkingen dat ik dan wel op kan tyfen uit dit huis en dat hij zo de behoefte heeft om met andere vrouwen te appen. Ik blijf gewoon de hoop houden dat alles goed komt omdat we echt wel leuke momenten hebben en hij soms ook laat zien dat hij het wel 'kan'.

Ik typ dit terwijl de tranen over mijn wangen stromen. Ik weet het gewoon niet meer, ik weet niet meer waar ik het moet zoeken. Tijdens de ruzies vorige maand kreeg ik mijn hoofd ook niet meer rustig, zo in de stress was ik. Ik heb toen ook geautomutileerd om maar de herrie in mijn hoofd te stoppen. Momenteel ben ik mij weer verloren in mijn eetstoornis en zorgt dit voor minder pijn in mijn hart maar ik weet wel dat dit niet alles oplost.

Ik weet het niet meer lieve bokkers, ik weet niet meer wat ik moet. Ik blijf hoop houden dat hij ooit wel veranderd want we hebben het soms ook zo leuk samen. En verder ben ik gewoon doodop. Ik kan niet meer en ik wil ook niet meer.

**Geplaatst**: 08-06-21 12:03

Re: Ik weet het niet meer

Geplaatst: 08-06-21 12:03

Och lieve schat toch. Wat heb jij een ellende en verkeerde partners meegemaakt. Wat betreft huidige relatie, dat is geen relatie maar een goedkope huishoudster voor een asociaal figuur en dat heb je zelf ook door. Ik weet niet of je nog puf hebt om stappen te zetten maar dat zou eerste prioriteit zijn,weg uit deze giftige relatie. Misschien zijn er mensen waar je terecht kunt en anders neem contact op met hulpverleningsinstanties.
Ik wil je veel sterkte wensen en hoop dat je echt voor je eigen geluk kiest.

**Geplaatst**: 08-06-21 12:08

Re: Ik weet het niet meer

Geplaatst: 08-06-21 12:08

Ten eerste moet je een manier vinden om weg te gaan bij die vent. Jullie hebben het niet leuk samen, die vent zet je buiten de deur als je het niet met hem eens bent! Je hopt van slechte relatie naar slechte relatie, wordt constant gekleineerd door alle mannen in je leven. Deze weet nota bene wat er met je vader gebeurd is en gebruikt het tegen je!
Het is niet gek dat je zulke mannen uitkiest, je weet immers niet beter dankzij je vader. Het wordt tijd om die cirkel te doorbreken en voor jezelf te kiezen.
Is er een mogelijkheid om jezelf uit die hypotheek te kopen en een woning voor jezelf te vinden in de buurt van mensen die je vertrouwt?
Pas daarna heeft het nut om naar je andere problemen te kijken.

**Geplaatst**: 08-06-21 12:21

Re: Ik weet het niet meer

Geplaatst: 08-06-21 12:21

Lieve TS,

Wat moet jij je ontzettend rot en eenzaam voelen, dat vind ik heel erg voor je!
Je verhaal is heel herkenbaar voor mij, ook het stuk met de diagnose ASS die gewoon niet past.
Heb je misschien al eens gekeken naar ontwijkende persoonlijkheidsstoornis? Dat verklaard ook zogenaamde sociale onkunde (voor de buitenwereld althans). Het verschil is dan dat je het niet durft in plaatst van dat je het niet kan.

**Geplaatst**: 08-06-21 12:29

Re: Ik weet het niet meer

Geplaatst: 08-06-21 12:29

Och meis wat een toestanden.

Kan je op zoek naar toch weer een plekje voor jezelf, de mannen en vooral je huidige partner even afzweren, iig qua samenwonen? Want je hebt genoeg aan je eigen boontjes om te doppen, die van hem hoeft je er niet bij.

Een partner moet een aanvulling en steun zijn, van beide kanten. Daar is nu geen plek voor als ik het lees, hoe fijn het soms ook is om iemand te hebben, dit breekt alleen jou maar af.

Wil je heel veel sterkte wensen iig. Weet niet zo goed wat nog meer te typen, behalve sterkte!

**Geplaatst**: 08-06-21 12:39

Re: Ik weet het niet meer

Geplaatst: 08-06-21 12:39

Ach meisie wat een ellende toch. Als je ooit een plek nodig hebt om even weg te zijn of een veilige onbekende plek nodig hebt ben je hier welkom. Stuur maar een pb voor het adres of mijn contact info. Heel veel sterkte, je bent belangrijk en je bent onmisbaar. Liefs.

**Geplaatst**: 08-06-21 13:07

Re: Ik weet het niet meer

Geplaatst: 08-06-21 13:07

Je hebt een hoop liefde gemist in je jaren, die je wel verdiend had. Ieder kind heeft het recht om geliefd en gewild te zijn en het zo triest om te lezen dat het bij jou niet het geval was.
Hoe is je contact met je zusje nu? Hebben jullie veel steun aan elkaar?

Ik lees ook dat je van de ene slechte relatie naar de andere slechte relatie gaat, zonder dat je jezelf de tijd geeft om van jezelf te leren houden. Wat ook al aangegeven wordt, is dit natuurlijk niet gek, gezien je geschiedenis.
Misschien is het tijd om even pas op de plaats te nemen, je bent met heel veel dingen bezig zo te lezen.

Misschien is het dan juist beter om een plekje voor jezelf te vinden, echt alleen voor jezelf (en desnoods wat huisdieren natuurlijk

) en daar even tot rust te komen. Je hebt therapie, wat heel goed is! Laat dat ook zijn werk doen, neem daar ook echt de tijd voor.
Je blijft maar doorgaan, maar stop eens even en ga even zitten.

**Geplaatst**: 08-06-21 13:36

Geplaatst: 08-06-21 13:36

Citaat:
Opzich is het een hele leuke jongen en ik kan soms ook goed met hem, maar er zijn wel gigantische problemen. Allereerst maakt hij opmerkingen die mij mentaal kapot maken. Zo gebruikt hij de dingen die ik vertel, waarbij ik mij kwetsbaar opstel over mijn vader, constant tegen mij. Opmerkingen als: ‘Het is logisch dat jouw familie je uitkotst’ komen regelmatig voorbij. Ook wordt hij de laatste tijd steeds fysieker. Zo heeft hij mij nu al een paar keer letterlijk het huis uit proberen te duwen, heeft mij op de grond gegooid, drukt mijn keel dicht, etc. Ik deed eerst niks terug maar nu probeer ik uit zelfverdediging echt wel wat van mij af te slaan. Al helpt dit natuurlijk voor geen meter. Het maakt het alleen maar erger. Toen we net voor de verhuizing zaten was hij ook boos. Ik wilde vast iets inpakken maar dat mocht niet van hem. Ik vond dat onzin en wilde dat gewoon doen (het was mijn eigen spul) en heeft hij mij uit het huis gebonjourd met de kou en stond ik in de portiek. Ik stond te wachten tot hij ooit mij weer eens erin ging laten tot de buurjongen open deed. Die stond echt van; waarom sta jij hier? Dus ik had verteld dat mijn vriend boos was en heb ik een hele tijd bij hem gezeten. Hij heeft mij naar de plek gebracht waar mijn pony’s staan en hier heb ik even gezeten. Uiteindelijk ben ik na beloftes voor verbetering van mijn vriend, weer terug gegaan en zijn we wel verhuisd. Momenteel zit ik in een groot huis met een giga tuin waar ik allemaal alleen voor mag zorgen. We hebben van tevoren financiële afspraken gemaakt, ik betaal hem nu hetzelfde bedrag als ik betaalde voor mijn sociale huurwoning, maar nu komt hij hierop terug. Ik weet dat ik wat ouder ben en heb door alles verkeerde keuzes gemaakt maar volg nu een opleiding die zo goed bij mij past. Ik betaal die opleiding zelf, regel zelf vervoer, betaal zelf mijn eigen pony’s en betaal hem het afgesproken bedrag. Hij heeft dit budget uitgekozen voor dit huis wat niet van mij is en nu verwacht hij dat ik de helft ga betalen van alles. Terwijl ik mijn studie af moet maken, voor het hele huis moet zorgen en we het gewoon zo duidelijk van tevoren besproken hadden. En dan nu. Hij komt ook constant met opmerkingen dat ik dan wel op kan tyfen uit dit huis en dat hij zo de behoefte heeft om met andere vrouwen te appen. Ik blijf gewoon de hoop houden dat alles goed komt omdat we echt wel leuke momenten hebben en hij soms ook laat zien dat hij het wel 'kan'.

Lieve meid, wat een verhaal. Je bent flink, maar hebt niet veel geluk gehad. En jouw huidige vriend is echt een misselijkmakende rotzak. Ik zeg zoiets eigenlijk nooit, maar ik heb de tranen van woede op het moment in mijn ogen staan.

Hoe durft ie, de lafbek, wat bezielt hem!?

Zoek alsjeblieft hulp, en ik bedoel ook juridische hulp. Ga naar zo'n juridisch loket oid. Ik weet de weg niet, maar dit kan echt niet.
Hij mag jou uiteraard niet fysiek mishandelen, maar net zo min mentaal. Ik heb beide meegemaakt en weet eigenlijk niet wat ik het ergste vond. Echt, dat komt niet goed. Klinkt heel zwartgallig, maar hij verandert niet en jij gaat er gewoon helemaal aan kapot.

Ga, op wat voor manier dan ook zo snel mogelijk weg uit deze relatie en laat je niet verder mishandelen en kapotmaken, dat hebben helaas kennelijk al genoeg mensen geprobeerd.

Overigens, als hij jou bedreigt of mishandelt kun je gewoon de politie erbij halen. Hij zal vast boos zijn, maar dit kan gewoon niet. Misschien sowieso een goed idee om daar informatie neer te leggen voor als het weer gebeurd.

Heel veel sterkte!

**Geplaatst**: 08-06-21 13:55

Geplaatst: 08-06-21 13:55

Hele dikke knuffel voor jou. Besef je vooral dat je hier mag zijn, dat je er toe doet. Deze relatie komt niet goed, er wordt op alle mogelijke manieren misbruik van je gemaakt. Mocht je met spoed huisvesting nodig hebben, daar valt altijd een mouw aan te passen, stuur me gerust een pb.

**Geplaatst**: 08-06-21 14:22

Geplaatst: 08-06-21 14:22

Lieve TS, als ik jouw verhaal lees dan lees ik het levensverhaal van een hele sterke persoon die helaas veel mensen tegen komt die of willen profiteren van jouw kracht of die er bang van zijn en hem kapot willen maken door je te kleineren en maar weinig mensen die voor jou willen zorgen. Je bent niet superman die de hele wereld kan dragen, niemand is dat, maar je bent je eigen waardevolle persoon. Dat jij nog niet helemaal weet wie dat precies is doet daar niets aan af, je leert jezelf absoluut kennen als je daar de rust en tijd voor neemt! Ik denk echt dat het tijd wordt dat je je kracht voor jezelf gaat gebruiken. Ik denk ook dat wanneer je je eigen verhaal terugleest je ook zult zien dat het gedrag van jouw huidige vriend ergens in het autistische spectrum past en dat dit niet gaat veranderen hoe graag jij of misschien ook hij dit zouden willen veranderen. Neem zo snel mogelijk wat afstand van deze situatie. Kun je ergens terecht?

**Geplaatst**: 08-06-21 14:32

Re: Ik weet het niet meer

Geplaatst: 08-06-21 14:32

Jeetje lieve TS...Wat heb jij veel nare dingen meegemaakt en nog steeds :knuffel:

Ik zou je adviseren contact te zoeken met het maatschappelijk werk/sociaal wijkteam bij jou in de buurt. Zij kunnen je breed ondersteunen

**Geplaatst**: 08-06-21 15:39

Re: Ik weet het niet meer

Geplaatst: 08-06-21 15:39

Lieve, lieve TS, Ik vind het ontzettend krachtig hoe je dit allemaal opschrijft en hoe je met alles omgaat. Ik wil je zo graag helpen, echt op welke manier dan ook. Mijn inbox staat altijd voor je open :knuffel:

Het openen van dit topic is een kleine stap in de goede richting, echt waar! Heb je vriendinnen om je heen die van je situatie weten? Of mensen van de instelling waar je opgenomen bent geweest? Welke studie doe je nu? Ik vond het zo fijn om te lezen dat je daar echt je ding in hebt gevonden!

**Geplaatst**: 08-06-21 19:15

Geplaatst: 08-06-21 19:15

Och meisje toch, wat een verhaal. Dit zie je vaker, dat mensen die een naar verleden met geweld hebben meegemaakt, dit ook weer vinden in hun eigen partners. Het is raar, maar je ziet het vaker.
Hier moet je echt weg, dit gaat niet goedkomen. Al zit je in een groot huis met een grote tuin, het weegt niet op tegen het ongeluk wat je toegemoed ziet als je hiermee doorgaat.
Kies voor jezelf en zoek eerst uit wie jij bent en wat je wilt zonder een relatie. Anders beland je waarschijnlijk weer in zo’n toxische relatie. Heb je genoeg inkomen voor een huurwoning? Kunnen je pony’s blijven waar ze zijn of moeten die ook ergens heen?

**Geplaatst**: 08-06-21 21:20

Geplaatst: 08-06-21 21:20

Lieve TS,

Je schrijft dat je het niet meer weet. Ik hoop dat je wel weet dat je dit niet verdient.
Kan je ergens hulp zoeken, misschien een therapeut waar je in het verleden een fijne klik mee hebt ?

Want wat je wel weet is dat je zo niet verder wilt en automutilatie en een eetstoornis verdoven misschien tijdelijk maar je weet zelf ook dat dat niet de oplossing is.

Ik wil je ee :(:)

geven en hoop dat je beseft dat je dit niet alleen hoeft te doen.
Jij bent het meisje wat het verdient zichzelf in de spiegel aan te kijken en trots te zijn op je kracht.
En hulp vragen is ook krachtig ..

**Geplaatst**: 08-06-21 21:52

Re: Ik weet het niet meer

Geplaatst: 08-06-21 21:52

Lieve TS, wat een ellende heb jij al mee gemaakt!

Sta je op dit moment nog ingeschreven bij een woningbouwvereniging?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-06-21 10:03

Re: Ik weet het niet meer

Geplaatst door de TopicStarter : 09-06-21 10:03

Bedankt voor alle lieve berichtjes. Het is gisteravond helemaal uit de hand gelopen.
Ik ben momenteel bij mijn ouders.
Ik heb al heel veel woonplekjes aangeboden gekregen van alle lieve mensen om mij heen. Momenteel blijf ik even hier. Ver weg van de situatie en even rust, ik ben zo moe en zo verdrietig.
Bedankt voor de berichtjes

**Geplaatst**: 09-06-21 10:30

Geplaatst: 09-06-21 10:30

Goed gedaan dat je weg bent gegaan! Daarmee heb je voor jezelf gekozen en dat is al heel wat! Ik hoop dat je straks als alles wat rustiger is de kracht vind om de juiste keuzes te maken! Nu komt de tijd om voor jezelf te vechten en jezelf terug te vinden, en geloof me dat kan een hele lange weg zijn. Ik geef je een hele dikke virtuele knuffel want ook jij verdient dat! :knuffel:

**Geplaatst**: 09-06-21 10:55

Re: Ik weet het niet meer

Geplaatst: 09-06-21 10:55

Wat fijn dat je daar nu weg bent, al is het misschien niet op de fijnste manier gegaan. Ik hoop dat je goed uit kunt rusten en energie vindt voor wat leuke dingen zoals je paardjes, studie en lieve mensen om je heen :knuffel:

**Geplaatst**: 09-06-21 13:28

Re: Ik weet het niet meer

Geplaatst: 09-06-21 13:28

Jeetje wat een verhaal, vind dit zo erg voor jou en anderen die dit overkomen.

Ik denk dat het goed is dat je uit de situatie voor nu bent en even tot rust kan komen. Bedenken hoe je verder wilt.

Ook mijn pb staat altijd voor je open. :knuffel:

**Geplaatst**: 09-06-21 14:33

Re: Ik weet het niet meer

Geplaatst: 09-06-21 14:33

Lieve meid, wat vind ik dit naar voor je, eigenlijk heb ik geen woorden voor jou verhaal en wat je hebt meegemaakt, ik wil je wel zeggen dat je er mag zijn! Hopelijk vind je rust terug want wat je hebt meegemaakt is niet niks. Het idee dat alles jou schuld is herken ik van mezelf maar dit komt omdat anderen je dit aanpraten. Hopelijk vind je goede hulp. Mocht je van je af willen praten mag altijd!! Voor nu een virtuele knuffel!

**Geplaatst**: 10-06-21 16:45

Geplaatst: 10-06-21 16:45

LLO schreef:
Bedankt voor alle lieve berichtjes. Het is gisteravond helemaal uit de hand gelopen.
Ik ben momenteel bij mijn ouders.
Ik heb al heel veel woonplekjes aangeboden gekregen van alle lieve mensen om mij heen. Momenteel blijf ik even hier. Ver weg van de situatie en even rust, ik ben zo moe en zo verdrietig.
Bedankt voor de berichtjes

Je zegt dat je nu bij je ouders bent. Wil dat zeggen: bij je moeder en haar vriend die jou ook niet zo leuk behandeld heeft in het verleden? Zit je daar dan wel OK?

Hoe dan ook, wat een ellende heb jij achter de rug. Ik hoop dat het je lukt een beetje tot jezelf te komen.
En dan rustig uitkijken naar zelfstandige woonruimte, zodat je niet langer bij mensen hoeft te wonen die alleen maar misbruik van je maken, of je anderszins pijn doen.
Wat je ook doet, ga in ieder geval alsjeblieft niet terug naar die zogenaamde vriend met zijn grote huis, hoe veel beterschap hij je ook belooft.
Sterkte!

Nomineer dit bericht ×