Geplaatst Ik weet niet of het topic goed staat
Dit kan een best lang verhaal worden, maar ik heb behoefte aan advies en tips om aan dit probleem te werken. Het is namelijk geen eenmalig probleem, het lijkt telkens terug te komen..
Ik heb al lange tijd last van een combinatie tussen frustratie en stress als het niet gaat. Op de middelbare, bij het inzien van een toets, als het cijfer niet was wat ik er van verwacht, flink gefrustreerd. Ik kan niet normaal een toets inzien zonder dan boos te zijn op mezelf, dat het niet goed ging(en dan bedoel ik meer in de zin van: pittig onderwerp, maar wel het gevoel dat ik de stof begrijp), of echt best wel drammerig naar de docent te stappen, met eigenlijk over elke vraag wel kritiek waarom ik er niet nog een punt bij zou moeten krijgen. Als ik een goed cijfer heb, zijn er overigens geen problemen. Idem dito als ik er oprecht niks van snapte en het cijfer daar ook naar was.
Een duidelijk voorbeeld: Biologie was nooit mijn sterkste punt, de laatste twee jaar had ik eigenlijk al bijna geen voldoendes, maar geen dramatische cijfers, telkens net op het randje een 5,3 bv. Op een gegeven moment hadden we een praktisch tentamen. Ik snapte er absoluut niets van en ik vond dat we het niet goed geoefend hadden, maar ik was maar met 3 anderen de enige met een onvoldoende. Frustraties dat het niet lukt: yup. Frustraties dat er niks mee gedaan werd: yup. Fouten accepteren: Eigenlijk niet, ik bleef boos op mijn docent en kon het eigenlijk gewoon niet accepteren dat ik een onvoldoende had.
Nog een voorbeeldje:
Ooit bleek een paard tijdens mijn proef kreupel (manege laat helaas niet losrijden, dus ik had het niet zelf kunnen zien), toen had ik net twee onderdelen gereden en moest ik afstappen en kreeg ik een ander paard. Een van de onderdelen was wijken. Ik was de verkeerde kant op geweken met het eerste paard al
Dus ik zei zo tegen mijn voorlezer, ik moet nu echt de goede kant op wijken met dat andere paard dan. Uh, wie gaat er weer de verkeerde kant op? Ik was dus van binnen mezelf voor mijn kop aan het slaan... Nu: rijlessen. Ik klap nu serieus dicht als ik een stomme fout maak, gewoon puur van het gevoel van #@! waarom gaat dit nu niet? Maar het mooie is, het gaat dan om iets stoms als een schakelfout en ik voel me er dan zo ontzettend gefrustreerd door dat ik eigenlijk zelf niet tot de oplossing kan komen, puur omdat ik mezelf dan zit op te vreten over dat het fout gaat en dat het een paar lessen geleden gewoon goed ging.
Is er iemand die hier tips voor heeft, want ik zou het erg fijn vinden als ik mezelf kan aanleren met een fout gewoon rustig te blijven en niet gelijk er zo gefrustreerd er van te raken, maar ik weet gewoon niet zo goed wat ik ermee aan moet. Alle tips in de zin van oefeningen en misschien iets homeopatisch (zou lavendel bv hiertegen kunnen helpen? op je kussen bv?) zijn welkom! Ik denk persoonlijk zelf dat het richting perfectionisme gaat, maar ja, is daar wat aan te doen?
Alvast bedankt
Kairos
