Net toen ik dacht dat het beter ging kreeg ik de volgende tegenslag te verwerken, ik ben er even helemaal klaar mee.
Begin maart, corona. Hoop bewoners van het verzorgingshuis waar ik werk overlijden, heb ze ook ziek gezien en hoor verdrietige verhalen van familie die geen afscheid mag/kan nemen.
Begin april, de oma van mijn man die in een verzorgingshuis zit heeft het coronavirus gekregen, familie die het niet kan accepteren en de andere familie houd iedereen tegen om afscheid te nemen. Afscheid nemen in het uitvaartcentrum hebben we stiekem geregeld om toch nog afscheid te kunnen nemen van oma.
20 april, een enorme brand breekt uit in de Peel, het hele circus aan brandweer staat bijna voor de deur en dinsdagavond was de brand zo dichtbij dat de overkant van mijn straat geëvacueerd moest worden. De volgende dag krijgen we een brief dat we nog ieder moment geëvacueerd kunnen worden mocht de brand weer oplaaien. Af en toe is het zo mistig door de rook dat je niet eens het begin of einde van de weg zag, diverse ongelukken gebeurd daardoor.
In de tussentijd werd ook nog mijn paard ziek, heel erg hoesten, dierenarts erbij gehaald en waarschijnlijk irritatie door de droogte.
Half mei leek het beter te gaan, had weer energie en zelfs de moed bijeen geraapt om af te gaan vallen. Met paardje gaat het ook wel wat beter, na een scopie geen bijzonderheden te vinden.
Afgelopen week laaide de brand weer diverse keren op, brandweer rijd bijna dagelijks voorbij.
Afgelopen zondag eindelijk m'n ouders, broer en schoonzus weer gezien na bijna 4 maanden. M'n moeder vertelde dat m'n oma nog nauwelijks at en erge buikpijn had en dat de arts dinsdag zou besluiten of ze opgenomen moet worden in het ziekenhuis. Dinsdag is ze inderdaad opgenomen, uitgezocht waar de buikpijn vandaan komt.
Eierstok kanker, bam weer een tegenslag. Waarschijnlijk laat ze zich niet behandelen omdat ze al 86 is en de gezondheid niet heel goed is. Ze gaan nog uitzoeken of het erfelijk is
Ik probeer door te gaan en alles te vergeten en te genieten van kleine dingetjes maar nu lukt het even niet. Ben er even helemaal klaar mee.
MerleSimone
Berichten: 5841
Geregistreerd: 08-06-10
Woonplaats: Winterswijk
Geplaatst: 05-06-20 21:17
Jeetje dat is allemaal geen pretje inderdaad.. Ik weet niet wat ik kan zeggen behalve:
Rennie89
Berichten: 37782
Geregistreerd: 18-07-08
Woonplaats: Den Haag
Geplaatst: 05-06-20 21:20
Enige wat ik kan zeggen is sterkte. Probeer het allemaal een plek te geven.
Elin_
Berichten: 9797
Geregistreerd: 11-11-09
Geplaatst: 05-06-20 21:42
Jeetje lieve ts. Dikke knuffel vanaf hier
Anoniem
Geplaatst: 05-06-20 21:43
Oh jeetje, wat een heftige opeenstapeling van dingen... Ik snap dat je het even helemaal beu bent. Ik hoop voor jou dat je je momentjes kunt vinden om even tot rust te komen of wat ontspanning op te zoeken. Heel veel sterkte gewenst!
Anoniem
Geplaatst: 05-06-20 21:51
Het is al pittig als 1 van deze dingen je overkomt... Jij krijgt alles tegelijk op je bord...
Dikke knuffel van mij!
Dax
Berichten: 796
Geregistreerd: 18-12-11
Geplaatst: 05-06-20 21:58
Heel veel sterkte gewenst
Tieneke
Berichten: 22683
Geregistreerd: 26-09-05
Woonplaats: Hasselt, België
Geplaatst: 05-06-20 21:58
Je zou je voor minder verdrietig voelen. Laat maar even ruimte voor je gevoel, stop het niet weg. Hopelijk lucht het al een beetje op om erover te schrijven. Dikke knuffel.
Net appje gehad dat oma weer is opgenomen in het ziekenhuis, m'n ouders rijden achter de ambulance aan naar het ziekenhuis. Hopelijk valt het voor nu mee
Heel veel sterkte! Heel normaal denk ik dat het je even teveel is, dit is ook veel wat je te verwerken krijgt. Wees lief voor jezelf en probeer niet te vechten tegen het feit dat je je rot voelt, dat mag er zijn. Dikke knuffel
Anoniem
Geplaatst: 07-06-20 11:06
Yikes! Ik duim mee! Mocht je je verhaal kwijt willen mag dat in dit topic, maar ook in pb