De boyfriend is zowat opgegroeid op een strand aan de Middelandse zee. Dus de gedachte aan zon en strand kan hem zeker bekoren.
Maar dan kwam het: ‘Of ik alsjeblieft niet in bikini op het strand kon zitten? Want vorig jaar in Mallorca had hij dat heel ongemakkelijk gevonden, zijn vriendin in bikini op een openbare plaats...’
Mijn eerste reactie is natuurlijk meteen ‘WTF? Are you serious
‘ Als geëmancipeerde Belgische volwassen vrouw heeft niemand mij te vertellen wat ik wel of niet draag.
Hij zag uiteraard mijn reactie en voegde eraan toe dat ik doe wat ik wil. Maar dat we hadden afgesproken dat we altijd onze gedachtes zouden delen. En dat dit nu eenmaal was hoe hij zich erbij voelde.
Misschien dan maar naar de bergen, bedacht hij...
Met bergschoenen en een dikke jas. ( ow help
)Ik weet dat hij het ook niet leuk vindt als ik een short draag of een diep uitgesneden bloesje. En ik heb een oranje-hippie broek die hij met plezier in brand zou steken. Maar daar trek ik mij doorgaans weinig van aan.
( Ik ga bijvoorbeeld niet in short bij zijn familie zitten. Onnodig provoceren vind ik ook niet nodig)
Maar die bikini-discussie is nog wat anders...
Hij is de man die ik graag zie. We hebben het leuk samen. En op vakantie gaan moet voor beiden plezant zijn. Dus ergens heb ik er nog begrip voor.
Hij is ook wie hij is uiteraard. Opgegroeid in een sterk religieus Moslimland. En zijn hele familie loopt er gesluierd bij. En hij heeft als puber aardig wat nachtjes in de gevangenis doorgebracht, door simpelweg met een meisje over straat te lopen of ermee te praten. Pas sinds 3 jaar is hij verzeild geraakt In West-Europa.
Dat hij een niet Moslim-vriendin heeft is voor een groot stuk van zijn familie al bijzonder gewaagd. Laat staan dat die in een short rondhuppelt of godbetert in een bikini...
Integratie en dergelijke ter zijde, misschien is een bikini gezien de context dan inderdaad een brug te ver?
Ik heb nog niets beslist. Ik ben geen slanke springboon, dus het dragen van dergelijk kleinnood beperkt zich sowieso tot zeer zeldzame strandtripjes. En dan alleen als ik zit of lig. Zodra ik opsta draag ik er sowieso iets overheen. Maar het gaat hier natuurlijk over het principe.
En ik ben benieuwd naar meningen en eventueel voorbeelden van anderen.
Alles voor de liefde? De gulden middenweg. Of blijft eigen ‘vrijheid’ toch het hoogste goed?

.
.
