Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-04-20 21:44

Van emotieloos naar bindingsangst?

Geplaatst door de TopicStarter : 15-04-20 21:44

Tja, hoe zullen we de titel anders noemen :')

Weet niks beters!

*Een goed gekeurd schaduwaccount. Mocht je mij herkennen graag via pb. *

Na lang wikken en wegen toch een topic geopend om mijn verhaal anoniem te kunnen delen en hopelijk wat tips op te doen.

Ik zal even uitgebreid wat informatie vertellen, dan wordt het verhaaltje wat completer.

Ben nu tussen de 20 en 30 jaar oud. Laat ik mijn zusje eens A noemen. Toen A werd geboren begon alles. Ze schreeuwde veel, nooit getest op autisme maar komt daar wel bij in de buurt. Alle aandacht ging daarheen, alles wat ze deed was goed en als zij maar haar zin kreeg, dan was er niets aan de hand. Maar als dat niet zo was, dan was het schreeuwen totdat ze haar zin kreeg. Het gevolg daarvan was , alles wat ik deed was fout. Ik was degene die fout zat want mijn moeder durfde vooral niet mijn zusje terecht te wijzen anders kreeg ze een driftbui. Er hoefde maar iets te gebeuren en ik zat fout. Het gevolg was dat ik vaak boos was, lekker in opstand kwam wat alleen maar voor verergering zorgde. Ik werd boos, dus ik had het gedaan. Want had je het niet gedaan, dan was je niet zo in de verdediging gegaan. Mijn moeder luisterde niet eens naar mijn verhaal, op voorhand was ik al fout. En als ik boos werd zat moeder huilend op de bank dat ik zo dwars was. Als ik dit typ frustreert het me gewoon al weer, dat ik als kind niet boos mocht worden, geen verdriet mocht hebben en degene was die het fout was. Soms de grond ingeboord. Helaas kreeg ik dat soms ook te voelen als de discussies groot waren en de emoties torenhoog. Even voor de duidelijkheid, Ik neem mijn moeder niets kwalijk , ik ben zeker niet mishandelt, maar ik herinner me het helaas nog wel. Ik vertrok meestal als het weer eens hoog opliep snel naar boven om daar even een potje uit te janken, of ik vertrok naar buiten op de fiets om een paar uur later weer terug te komen en vervolgens werd er dagen niet gepraat. Ja, ze zei kom laten we gewoon normaal doen, zeg gewoon sorry en doe niet zo dwars. Yes, thats the spirit.

Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst gehuild heb bij iemand om iets wat mij raakte. Ik denk dat dit echt vroeger was. Verder zijn er nog wat dingen gebeurd oa een zelfmoord van een vriend die een jaar ouder was als mij, in mijn kinderjaren. En mijn beste vriendin heeft me knalhard laten vallen. Vorig jaar kreeg ik een aanbod om wat hulp te volgen bij iemand. Superfijn, al was het een mega hoge drempel om voor het eerst te moeten gaan praten en dingen te gaan delen die ver ver zaten weggestopt. Met de gedachte ik kom even over wat gebeurtenissen praten en ik ben hier over 10 weken weer weg,helaas toch niet anderhalf jaar lang best wel intensieve gesprekken gehad, waarbij ik ontzaglijk veel geleerd heb. Alles over controle verliezen, niet kwetsbaar durven zijn en geen emoties kunnen tonen viel op zijn plek. Nooit gedacht dat dingen van vroeger mij überhaupt zouden raken of invloed zouden hebben op iets nu, ruim 15/20 jaar later.
Ik heb zoveel geleerd over mijzelf, heb het traject afgesloten en sta op eigen benen, ondanks dat ik hard moet werken om niet opnieuw dingen op te kroppen, het weg te lachen of te vertellen dat iets mij raakt. En nu maanden later, kwam ik er achter dat het nog steeds diep van binnen mij raakt. Waar ik dacht alles een plekje te hebben gegeven, zit er nog zoveel van binnen. En ik baal er enorm van dat ik nog steeds mijn emoties niet kan tonen. Gelukkig kan ik huilen, alles er uit gooien als ik alleen ben. Maar zodra er iemand bij is knal ik dat masker op en ik kan het gewoon niet weghalen. Anders had ik dat allang gewild en gedaan, want ik wil echt niets liever dan kwetsbaar durven zijn en durven delen en mezelf kunnen zijn in al mijn dingen.

Ik wil nog steeds aan dat ideaalbeeld voldoen. Aardig zijn voor de ander, luisteren naar de ander, dat is wat ik enorm belangrijk vind en ook blijf doen. Maar diep van binnen zit die reden om dat te doen om maar geliefd te zijn door anderen.

En nu , sinds een tijdje weet aan het daten. En de paniek komt nu alweer op, om gebonden te gaan zijn, om kwetsbaar te moeten zijn. Om te gaan leren huilen, Dat is wat ik wil. Ik wil bij iemand kunnen huilen, mezelf kunnen zijn. Maar het frustreert me dat ik dat nog steeds niet kan. En nu al flinke paniek om gebonden met iemand te gaan zijn, terwijl ik daar diep van binnen ook zeker naar verlang.

Ik wil en moet het gewoon even kwijt. Even om alles op een rijtje te krijgen van vroeger. Ik wil gerust nog dingen uitlichten over pb, maar dit is even genoeg inside information.

Ik woon nog steeds thuis, en dit is goed. Het gaat nu goed, zusje is ondertussen ook volwassen en ik kan redelijk goed met haar. Ik heb een ontzettend lieve vader maar ik wil absoluut niet tussen mijn ouders inzitten. Zolang ik niet over vroeger begin gaat het hier allemaal prima zn gangetje.

Iemand tips tegen bindingsangst? Dat is waar ik eigenlijk alles uit herken, dus ik noem dat even zo. En na 100 keer googlen op emoties leren tonen, ben ik er nog niet uit. Ik schrijf dingen op voor mezelf, Ik probeer na te denken wat ik voel. Herkent iemand dat, een masker opzetten bij anderen? En ik ben erg benieuwd of iemand dat ook heeft kunnen leren, hopelijk is er hoop

Excuses voor de hoofdletters halverwege een zin. Ik typ dit op mobiel en daar maakt hij automatisch heel veel hoofdletters en ik heb nu even geen tijd om dit allemaal te veranderen . Bedankt als je het hele verhaal hebt gelezen!

**Geplaatst**: 15-04-20 22:12

Re: Van emotieloos naar bindingsangst?

Geplaatst: 15-04-20 22:12

Ik denk zelf dat bindingsangst vaak samenhangt met verlatingsangst. Waarom ben je zo bang om je te binden en bloot te geven wat is dan het ergste dat kan gebeuren?

**Geplaatst**: 15-04-20 22:16

Re: Van emotieloos naar bindingsangst?

Geplaatst: 15-04-20 22:16

Ik vind het meer klinken als dat het zo is afgestraft en daarna afgeleerd om het te doen. Het idee dat het van je gevraagd wordt geeft je angst. Een nieuwe vlam hoeft niet ineens alles van je te weten. Dat kan in stapjes die jij bepaald. Als er goed op gereageerd wordt zal het voor jouw makkelijker worden om daarin te leren dat het Fijn goed is.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-04-20 22:24

Geplaatst door de TopicStarter : 15-04-20 22:24

Miiej schreef:
Ik denk zelf dat bindingsangst vaak samenhangt met verlatingsangst. Waarom ben je zo bang om je te binden en bloot te geven wat is dan het ergste dat kan gebeuren?

Ik vind dat gewoon echt doodeng omdat ik dat nooit gedaan heb en het ook niet onder woorden kan brengen.

**Geplaatst**: 15-04-20 22:38

Geplaatst: 15-04-20 22:38

Kimberleysa1 schreef:
Ik heb zoveel geleerd over mijzelf, heb het traject afgesloten en sta op eigen benen, ondanks dat ik hard moet werken om niet opnieuw dingen op te kroppen, het weg te lachen of te vertellen dat iets mij raakt. En nu maanden later, kwam ik er achter dat het nog steeds diep van binnen mij raakt. Waar ik dacht alles een plekje te hebben gegeven, zit er nog zoveel van binnen. En ik baal er enorm van dat ik nog steeds mijn emoties niet kan tonen. Gelukkig kan ik huilen, alles er uit gooien als ik alleen ben. Maar zodra er iemand bij is knal ik dat masker op en ik kan het gewoon niet weghalen. Anders had ik dat allang gewild en gedaan, want ik wil echt niets liever dan kwetsbaar durven zijn en durven delen en mezelf kunnen zijn in al mijn dingen.

Ik wil nog steeds aan dat ideaalbeeld voldoen. Aardig zijn voor de ander, luisteren naar de ander, dat is wat ik enorm belangrijk vind en ook blijf doen. Maar diep van binnen zit die reden om dat te doen om maar geliefd te zijn door anderen.

En nu , sinds een tijdje weet aan het daten. En de paniek komt nu alweer op, om gebonden te gaan zijn, om kwetsbaar te moeten zijn. Om te gaan leren huilen, Dat is wat ik wil. Ik wil bij iemand kunnen huilen, mezelf kunnen zijn. Maar het frustreert me dat ik dat nog steeds niet kan. En nu al flinke paniek om gebonden met iemand te gaan zijn, terwijl ik daar diep van binnen ook zeker naar verlang.

Ik wil en moet het gewoon even kwijt. Even om alles op een rijtje te krijgen van vroeger. Ik wil gerust nog dingen uitlichten over pb, maar dit is even genoeg inside information.

Ik woon nog steeds thuis, en dit is goed. Het gaat nu goed, zusje is ondertussen ook volwassen en ik kan redelijk goed met haar. Ik heb een ontzettend lieve vader maar ik wil absoluut niet tussen mijn ouders inzitten. Zolang ik niet over vroeger begin gaat het hier allemaal prima zn gangetje.

Iemand tips tegen bindingsangst? Dat is waar ik eigenlijk alles uit herken, dus ik noem dat even zo. En na 100 keer googlen op emoties leren tonen, ben ik er nog niet uit. Ik schrijf dingen op voor mezelf, Ik probeer na te denken wat ik voel. Herkent iemand dat, een masker opzetten bij anderen? En ik ben erg benieuwd of iemand dat ook heeft kunnen leren, hopelijk is er hoop

Excuses voor de hoofdletters halverwege een zin. Ik typ dit op mobiel en daar maakt hij automatisch heel veel hoofdletters en ik heb nu even geen tijd om dit allemaal te veranderen . Bedankt als je het hele verhaal hebt gelezen!

Geliefd willen zijn door anderen is alleen maar heel erg goed.
Zij het op 1 belangrijke voorwaarde: dat het om onvoorwaardelijke liefde gaat.
Het tegenovergestelde heeft nog al wat gevaren: dat je als mens bereidt ben 'om door allerlei hoepels te springen' om alsjeblieft maar aandacht (verpakt als liefde) te krijgen.

Jezelf kunnen zijn, zonder de maskers, is een proces.
Een van de eerste basisbehoeften van een mens is veiligheid, inclusief emotionele veiligheid - en jij weet helaas een boel over emotionele onveiligheid.
Gevolg: min of meer automatisch zet je als mens dat masker (of wat voor beschermings/ overlevingsstrategie dan ook) op zodra er iets is, dat ook maar lijkt op oude, nare herinneringen/ ervaringen.
....heel frustrerend, als je na anderhalf jaar praten dacht dat het wel klaar was!
Svp niet te veel jezelf verwijten oid maken!
En er is een boel aan/ tegen te doen. (Ik ben een fan van emdr, maar technieken als somatic experiencing gespecialiseerde kinesiologie en hypnose doen het ook uitstekend.)

'Dingen een plekje geven' is vaak zoiets als: snappen wat het is en hoe je er mee om kunt gaan. Op zichzelf reuze belangrijk. In termen van traumaverwerking is het de eerste fase - belangrijk, maar het begin. De volautomatische reacties mbt je overlevingsstrategiën werken dan nog volop, zeker bij belangrijke zaken zoals daten.

**Geplaatst**: 15-04-20 22:47

Geplaatst: 15-04-20 22:47

Citaat:
Waarom ben je zo bang om je te binden en bloot te geven wat is dan het ergste dat kan gebeuren?

Bedenk dat emoties, zeker wanneer we het hebben een basisbehoefte zoals geliefd zijn, veiligheid, of geen strategieën hoeven inzetten er uiterst elementaire zaken spelen: het ergste wat kan gebeuren is doodgaan.

Uiteraard kun je als mens je verstand erbij pakken en de boel wegrationaliseren - doorgaans valt het (gelukkig maar!) inderdaad wel mee met dat doodgaan.
Dat kan een tijdje wat ruimte geven, maar het is zogezegd alleen maar een eerste fase.
(Zou het het een en het al zijn, dan neem je de emoties niet serieus.)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-04-20 22:51

Geplaatst door de TopicStarter : 15-04-20 22:51

Janneke2 schreef:
Kimberleysa1 schreef:
Ik heb zoveel geleerd over mijzelf, heb het traject afgesloten en sta op eigen benen, ondanks dat ik hard moet werken om niet opnieuw dingen op te kroppen, het weg te lachen of te vertellen dat iets mij raakt. En nu maanden later, kwam ik er achter dat het nog steeds diep van binnen mij raakt. Waar ik dacht alles een plekje te hebben gegeven, zit er nog zoveel van binnen. En ik baal er enorm van dat ik nog steeds mijn emoties niet kan tonen. Gelukkig kan ik huilen, alles er uit gooien als ik alleen ben. Maar zodra er iemand bij is knal ik dat masker op en ik kan het gewoon niet weghalen. Anders had ik dat allang gewild en gedaan, want ik wil echt niets liever dan kwetsbaar durven zijn en durven delen en mezelf kunnen zijn in al mijn dingen.

Ik wil nog steeds aan dat ideaalbeeld voldoen. Aardig zijn voor de ander, luisteren naar de ander, dat is wat ik enorm belangrijk vind en ook blijf doen. Maar diep van binnen zit die reden om dat te doen om maar geliefd te zijn door anderen.

En nu , sinds een tijdje weet aan het daten. En de paniek komt nu alweer op, om gebonden te gaan zijn, om kwetsbaar te moeten zijn. Om te gaan leren huilen, Dat is wat ik wil. Ik wil bij iemand kunnen huilen, mezelf kunnen zijn. Maar het frustreert me dat ik dat nog steeds niet kan. En nu al flinke paniek om gebonden met iemand te gaan zijn, terwijl ik daar diep van binnen ook zeker naar verlang.

Ik wil en moet het gewoon even kwijt. Even om alles op een rijtje te krijgen van vroeger. Ik wil gerust nog dingen uitlichten over pb, maar dit is even genoeg inside information.

Ik woon nog steeds thuis, en dit is goed. Het gaat nu goed, zusje is ondertussen ook volwassen en ik kan redelijk goed met haar. Ik heb een ontzettend lieve vader maar ik wil absoluut niet tussen mijn ouders inzitten. Zolang ik niet over vroeger begin gaat het hier allemaal prima zn gangetje.

Iemand tips tegen bindingsangst? Dat is waar ik eigenlijk alles uit herken, dus ik noem dat even zo. En na 100 keer googlen op emoties leren tonen, ben ik er nog niet uit. Ik schrijf dingen op voor mezelf, Ik probeer na te denken wat ik voel. Herkent iemand dat, een masker opzetten bij anderen? En ik ben erg benieuwd of iemand dat ook heeft kunnen leren, hopelijk is er hoop

Excuses voor de hoofdletters halverwege een zin. Ik typ dit op mobiel en daar maakt hij automatisch heel veel hoofdletters en ik heb nu even geen tijd om dit allemaal te veranderen . Bedankt als je het hele verhaal hebt gelezen!

Geliefd willen zijn door anderen is alleen maar heel erg goed.
Zij het op 1 belangrijke voorwaarde: dat het om onvoorwaardelijke liefde gaat.
Het tegenovergestelde heeft nog al wat gevaren: dat je als mens bereidt ben 'om door allerlei hoepels te springen' om alsjeblieft maar aandacht (verpakt als liefde) te krijgen.

Jezelf kunnen zijn, zonder de maskers, is een proces.
Een van de eerste basisbehoeften van een mens is veiligheid, inclusief emotionele veiligheid - en jij weet helaas een boel over emotionele onveiligheid.
Gevolg: min of meer automatisch zet je als mens dat masker (of wat voor beschermings/ overlevingsstrategie dan ook) op zodra er iets is, dat ook maar lijkt op oude, nare herinneringen/ ervaringen.
....heel frustrerend, als je na anderhalf jaar praten dacht dat het wel klaar was!
Svp niet te veel jezelf verwijten oid maken!
En er is een boel aan/ tegen te doen. (Ik ben een fan van emdr, maar technieken als somatic experiencing gespecialiseerde kinesiologie en hypnose doen het ook uitstekend.)

'Dingen een plekje geven' is vaak zoiets als: snappen wat het is en hoe je er mee om kunt gaan. Op zichzelf reuze belangrijk. In termen van traumaverwerking is het de eerste fase - belangrijk, maar het begin. De volautomatische reacties mbt je overlevingsstrategiën werken dan nog volop, zeker bij belangrijke zaken zoals daten.

Dankjewel!

Emdr heb ik weleens over nagedacht. Alleen ik kan redelijk praten ondertussen over alles van vroeger, en ik heb ook geen traumatisch beeld in mijn hoofd van iets. Dus een bepaald beeld minder emotionele lading geven , zou ik zo niet eens weten welk beeld dat precies is. Dat idee heb ik altijd een beetje bij emdr, dat het vooral daarvoor bedoeld is.

**Geplaatst**: 16-04-20 09:16

Re: Van emotieloos naar bindingsangst?

Geplaatst: 16-04-20 09:16

Citaat:
Emdr heb ik weleens over nagedacht. Alleen ik kan redelijk praten ondertussen over alles van vroeger, en ik heb ook geen traumatisch beeld in mijn hoofd van iets. Dus een bepaald beeld minder emotionele lading geven , zou ik zo niet eens weten welk beeld dat precies is. Dat idee heb ik altijd een beetje bij emdr, dat het vooral daarvoor bedoeld is.

In grote lijnen klopt dat beeld wel. Maar de precieze omschrijving gaat er over, dat je samen met de therapeut (na voldoende voorbereiding) een beeld zoekt dat 'de klacht representeert'.
Om de gedachte te bepalen: jij baalt van het moment 'dat het masker er weer op knalt'. Volstrekt begrijpelijk.
Je zou het oudste/ vroegste moment dat je je kunt herinneren kunnen nemen, waarin dit jou gebeurde.
Of een rottig moment waarbij jij je best doet en van je moeder 'de kous op de kop' krijgt.
En wat ook kan: stel je voor dat je wel mag/kunt huilen bij een vertrouwd iemand: hoe voelt dat voor je? (En dan emdr doen op alle 'rode stoplichten' en andere signalen van gevaar dit idee oproept.)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-04-20 18:33

Re: Van emotieloos naar bindingsangst?

Geplaatst door de TopicStarter : 16-04-20 18:33

Ik ga mij eens even verdiepen in dat gedeelte en kijken of ik daar iets mee zou kunnen.

Ik ben ook wel benieuwd of er mensen zijn die iets herkennen en hoe dat vervolgens is afgelopen. Hoe dat proces is gegaan en of ze ook over die drempel zijn heengegaan en bijvoorbeeld nu wel beter emoties kunnen tonen. Of eenmaal een relatie hebben en door die drempel van bindingsangst heengegaan zijn en het nu hopelijk minder is?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-04-20 18:33

Re: Van emotieloos naar bindingsangst?

Geplaatst door de TopicStarter : 16-04-20 18:33

Bedankt trouwens ook voor de pb s die ik gehad heb!

**Geplaatst**: 16-04-20 18:40

Re: Van emotieloos naar bindingsangst?

Geplaatst: 16-04-20 18:40

Klinkt meer alsof je vooral ook met de gevolgschade zit van vroeger en wisselt in wat wij modi noemen binnen schematherapie. Misschien leuk om het artikel 'je bent geen kind meer' te Googlen en eens te lezen. Vind je wellicht herkenning in.

**Geplaatst**: 16-04-20 19:43

Re: Van emotieloos naar bindingsangst?

Geplaatst: 16-04-20 19:43

Als je zo emotioneel gekwetst bent als jij is het gewoon niet vanzelfsprekend om een relatie aan te gaan. Maar dat wil niet zeggen dat het onmogelijk is!

Probeer elke date als een leerkans te zien, zonder verwachtingen. Het is gewoon jij die stap voor stap werkt aan jezelf, en de kans op een eventuele relatie.

Ik denk dat dat het allerbelangrijkste is: focussen op je eigen geluk en emotionele balans.

En als je echt graag een relatie zou willen, denk dan niet: "ik zal nooit een relatie kunnen hebben, ik kan mij niet binden / ben te angstig / ..." maar denk: "ik kan nog verliefd worden, en wil daarvan genieten. De rest zien we later wel"
Verliefd zijn is immers heerlijk en wat daaruit al dan niet verder vloeit is altijd weer een verrassing. Daar moet je leren meegaan in de flow van het leven.

En met een beetje geluk loop je vroeg of laat de persoon tegen het lijf die jou uiteindelijk tóch over de streep weet te trekken, en dan lukt het gewoon.

Tot die tijd moet je gewoon proberen genieten

**Geplaatst**: 16-04-20 22:33

Geplaatst: 16-04-20 22:33

Kimberleysa1 schreef:
Herkent iemand dat, een masker opzetten bij anderen? En ik ben erg benieuwd of iemand dat ook heeft kunnen leren, hopelijk is er hoop

Ik herken dat en ja; er is hoop.

Mijn geschiedenis verschilt van de jouwe, maar mijn jeugd tekende me wel op eenzelfde manier; een masker dragen voor de buitenwereld en geen emoties tonen. Bang om (h)echte relaties aan te gaan, bang om gekwetst te worden, weinig vertrouwen in (nieuwe) mensen.

Voor mij zijn er een paar factoren geweest die er voor hebben gezorgd dat dit nu véél beter gaat. Ik kan niet zeggen dat het niet nog steeds in mijn systeem zit en ik er aan moet blijven werken, maar dat masker is 90% van de tijd weg en ik heb erg fijne relaties nu (in de zin van vriendschappen en familiebanden).

Waar het vooral om draait; zelfacceptatie. Als jij van jouzelf mag zijn wie je bent, mag voelen wat je voelt en mag uiten wat je voelt is daar je basis. Als je op zo'n manier met jezelf kan leven is de waarde die een ander (eventueel! Want vaak is dat niet eens zo) aan jouw emoties toekent al minder van belang.
Een voorbeeld; ik hoor al mijn leven lang dat ik te gevoelig ben. Ik kan snel geraakt worden in diepe emoties. Omdat mensen dat zo afkeurden ben ik dat zelf ook gaan doen en mezelf dus gaan verloochenen. Dat is heel schadelijk geweest. Pas sinds ik van mezelf gewoon mag zijn wie ik ben mét al die gevoelens gaat het beter. Ik ben nu mezelf en daarmee trek ik mensen aan die dat waarderen en de mensen die het niets vinden raken me minder.

Dat brengt me meteen bij een andere factor: lieve mensen in je leven die jou geweldig vinden zoals je bent. Maar die kans moeten ze wel krijgen en dat kan alleen zonder masker.

Als jij jezelf aan de wereld laat zien zoals je écht bent trek je de mensen aan die bij je passen. En dat zal je nog meer in je kracht zetten en houden om dat masker steeds meer achterwege te laten.

Liefdesrelaties/daten, dat is moeilijk. Daar ben je inderdaad op je aller kwetsbaarst. Ik heb 1 fijne relatie gehad die om andere redenen stuk liep maar ik durfde daarin mezelf voor 80 % te zijn. En dat was meer dan ik óóit voor mogelijk had gehouden. Ik heb me in andere relaties helaas wel weer laten wijsmaken dat ik te veel voelde/uitte (partners met autisme, die daar niet tegen konden, ik herken stukjes over jouw thuissituatie) maar het gaat me steeds beter af om dat naast me neer te leggen en te richten op mensen die mij wél waarderen zoals ik ben.

Het gaat met vallen en opstaan en ik denk dat ik zeker in liefdesrelaties nooit aan die 100% vertrouwen kom. Het zij zo... ik ben verder dan ik ooit dacht te zijn. Het leven zonder masker is eng en kwetsbaar in het begin. Onwennig misschien ook, ik wist soms niet eens wat van mijzelf was. Maar ontdek dat rustig op je eigen tempo. Dan mag jij hopelijk ook ervaren dat het leven zonder masker minder energie kost en zoveel meer mogelijkheden biedt dan je oude overlevingsstrategie. Wees mild voor jezelf.

**Geplaatst**: 16-04-20 23:01

Geplaatst: 16-04-20 23:01

Wauw, je verhaal lijkt enorm op mijn verhaal. Inmiddels volg ik schema therapie. Hierin leer ik wat er vroeger mis is gegaan en waarom, maar eigenlijk nog beter. Om mijn zelf aangeleerde gedragspatronen in te zien, te accepteren maar ook te vervangen voor beter gedrag.
Ik heb verschillende modi zoals dat noemt aanstaan, en dat te weten is heel leerzaam. Wel een enorme uitdaging dat proces vind ik persoonlijk. Het veranderd je hele zijn als het ware omdat je in gaat zien waarom en hoe.
Ik heb mezelf bijvoorbeeld vroeger afgeleerd om te voelen, had de modi willoze inschikkelijke enorm aanstaan.
Jeetje, enorm warrig geschreven. Ik zou er zoveel meer over kunnen vertellen. Mocht je de behoefte hebben, mijn jeugd is vergelijkbaar met de jouwe en ik ben ermee aan de slag nu. Je mag me altijd een pbtje sturen!

Oh en over relaties, dit is ook de reden dat het bij mij misliep steeds. Sinds in deze therapie volg ben ik dat allemaal gaan inzien en ben ermee bezig. Uitdagingen hoor, zodra ik me gekwetst voel wordt ik gevoelloos lijkt het wel. Maar komt het er alsnog uit uiteindelijk. Niet altijd handig haha

**Geplaatst**: 17-04-20 12:21

Geplaatst: 17-04-20 12:21

Saskia9 schreef:
Wauw, je verhaal lijkt enorm op mijn verhaal. Inmiddels volg ik schema therapie. Hierin leer ik wat er vroeger mis is gegaan en waarom, maar eigenlijk nog beter. Om mijn zelf aangeleerde gedragspatronen in te zien, te accepteren maar ook te vervangen voor beter gedrag.

...in de vrouwen praatgroep waarin ik heb gezeten werd dit benoemd als een overlevingsmechanisme.
Er is gevaar, je zult daar op moeten reageren.

Citaat:
Ik heb verschillende modi zoals dat noemt aanstaan, en dat te weten is heel leerzaam.

...die herken ik.
Je merkt op dat je onbewuste (je overlevingsinstinct, je amygdala, etc.) het nodig heeft gevonden om de bescherming aan te zetten. "Gosh, hoezo? Wat is er gebeurd...?"
De logica van het overlevingsinstinct komt er op neer dat je amygdala alle zintuiglijke waarnemingen screent, 24 uur per dag, op de vraag 'kan datgene wat ik nu zie, hoor, etc. gevaarlijk zijn of niet?'
Zou het gevaarlijk kunnen zijn: maatregelen nemen!!!
(En als instinct: dit gebeurt voor je ergens over na hebt kunnen denken. Dat houdt in dat cognitieve gedragstherapie hier weinig uitricht, 'het gebeurt'. Bij emdr etc kun je het gebeuren zelf beïnvloeden.)
Uiteraard kan het zijn dat je amygdala 'overijverig' is (volgens sommigen is dat de definitie van trauma) - en dat je met grote regelmaat kunt zeggen "Lieve amygdala, fijn dat je mij wil beschermen, maar het is nu niet nodig. Kijk maar, het lijkt wel op 'oud en slecht', maar er is ook verschil."

Citaat:
Wel een enorme uitdaging dat proces vind ik persoonlijk. Het veranderd je hele zijn als het ware omdat je in gaat zien waarom en hoe.

Ja, een tijd waarin van alles 'op de kop gaat' - maar ook heel hoopvol.

Citaat:
Ik heb mezelf bijvoorbeeld vroeger afgeleerd om te voelen, had de modi willoze inschikkelijke enorm aanstaan.

....in diezelfde groep zat een vrouw met een nogal merkwaardige moeder.
Vroeg ze of je een dropje wilde of een pepermuntje. Wilde je een pepermuntje, moest je zeggen dat je een dropje wilde.... (En, zei ze: zo ging het bij alles, ook belangrijker zaken dan snoep.)(En dat moest ze "met schade en schande leren", en daarna in de gewone wereld weer afleren...)
Zo weinig mogelijk voelen 'dat je graag dat pepermuntje wil' kan zin hebben (niet alle moeders zijn zo zwart wit dat er in wezen makkelijke recepten voor zijn) en vooral geen drama maken als iets je neus voorbij gaat is ook verstandig. (Hoe meer je laat merken aan nare mensen wat je wel en niet leuk vindt, waar je bang voor bent en blij van wordt - voor nare mensen is dit waardevolle informatie om jou nog beter te treiteren.)

Citaat:
Jeetje, enorm warrig geschreven.

Vind ik niet, hoor - het klinkt mij zeer vertrouwd in de oren.

**Geplaatst**: 17-04-20 12:54

Geplaatst: 17-04-20 12:54

Ik heb ook ooit iets meegemaakt waardoor ik bindings/verlatingsangst heb opgebouwd. Toen ik net alleen woonde een periode gehad waarin ik misschien iets te wanhopig opzoek was naar een nieuwe relatie met toch de angst om weer verlaten te worden. Na deze korte periode wat dus echt niet ging werken op die manier alles los gelaten. Waarna ik na enkele maanden mijn huidige vriend tegenkwam en ineens zowel de bindingsangst als de verlatingsangst compleet los heb kunnen laten en nu steviger in mijn schoenen sta dan ooit.
Het is echt belangrijk om alles los te laten...
Doe dit dmv een hobby of iets anders waar je je op kan focussen wat je leuk vind.
En liefde moet je overkomen.. zoeken is voor mij iets wat je niet verder brengt, maar dat is mijn ervaring

;edit
En als je echt de ware treft kun je daarbij alles kwijt, ook dit heb ik ervaren als iets dat weer vanzelf op gang komt. Geef het tijd TS!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-04-20 11:39

Geplaatst door de TopicStarter : 20-04-20 11:39

kistaah schreef:
Klinkt meer alsof je vooral ook met de gevolgschade zit van vroeger en wisselt in wat wij modi noemen binnen schematherapie. Misschien leuk om het artikel 'je bent geen kind meer' te Googlen en eens te lezen. Vind je wellicht herkenning in.

Ik ga dat artikel eens opzoeken!

RedPassion schreef:
Kimberleysa1 schreef:
Herkent iemand dat, een masker opzetten bij anderen? En ik ben erg benieuwd of iemand dat ook heeft kunnen leren, hopelijk is er hoop

Ik herken dat en ja; er is hoop.

Mijn geschiedenis verschilt van de jouwe, maar mijn jeugd tekende me wel op eenzelfde manier; een masker dragen voor de buitenwereld en geen emoties tonen. Bang om (h)echte relaties aan te gaan, bang om gekwetst te worden, weinig vertrouwen in (nieuwe) mensen.

Voor mij zijn er een paar factoren geweest die er voor hebben gezorgd dat dit nu véél beter gaat. Ik kan niet zeggen dat het niet nog steeds in mijn systeem zit en ik er aan moet blijven werken, maar dat masker is 90% van de tijd weg en ik heb erg fijne relaties nu (in de zin van vriendschappen en familiebanden).

Waar het vooral om draait; zelfacceptatie. Als jij van jouzelf mag zijn wie je bent, mag voelen wat je voelt en mag uiten wat je voelt is daar je basis. Als je op zo'n manier met jezelf kan leven is de waarde die een ander (eventueel! Want vaak is dat niet eens zo) aan jouw emoties toekent al minder van belang.
Een voorbeeld; ik hoor al mijn leven lang dat ik te gevoelig ben. Ik kan snel geraakt worden in diepe emoties. Omdat mensen dat zo afkeurden ben ik dat zelf ook gaan doen en mezelf dus gaan verloochenen. Dat is heel schadelijk geweest. Pas sinds ik van mezelf gewoon mag zijn wie ik ben mét al die gevoelens gaat het beter. Ik ben nu mezelf en daarmee trek ik mensen aan die dat waarderen en de mensen die het niets vinden raken me minder.

Dat brengt me meteen bij een andere factor: lieve mensen in je leven die jou geweldig vinden zoals je bent. Maar die kans moeten ze wel krijgen en dat kan alleen zonder masker.
Als jij jezelf aan de wereld laat zien zoals je écht bent trek je de mensen aan die bij je passen. En dat zal je nog meer in je kracht zetten en houden om dat masker steeds meer achterwege te laten.

Liefdesrelaties/daten, dat is moeilijk. Daar ben je inderdaad op je aller kwetsbaarst. Ik heb 1 fijne relatie gehad die om andere redenen stuk liep maar ik durfde daarin mezelf voor 80 % te zijn. En dat was meer dan ik óóit voor mogelijk had gehouden. Ik heb me in andere relaties helaas wel weer laten wijsmaken dat ik te veel voelde/uitte (partners met autisme, die daar niet tegen konden, ik herken stukjes over jouw thuissituatie) maar het gaat me steeds beter af om dat naast me neer te leggen en te richten op mensen die mij wél waarderen zoals ik ben.

Het gaat met vallen en opstaan en ik denk dat ik zeker in liefdesrelaties nooit aan die 100% vertrouwen kom. Het zij zo... ik ben verder dan ik ooit dacht te zijn. Het leven zonder masker is eng en kwetsbaar in het begin. Onwennig misschien ook, ik wist soms niet eens wat van mijzelf was. Maar ontdek dat rustig op je eigen tempo. Dan mag jij hopelijk ook ervaren dat het leven zonder masker minder energie kost en zoveel meer mogelijkheden biedt dan je oude overlevingsstrategie. Wees mild voor jezelf.

Wat fijn om te lezen dat het voor het allergrootste deel goed gaat. Dat laatste, dat het zonder masker minder energie kost, die heb ik vaker gehoord. En niets lijkt me mooier om zo te kunnen leven. Je verhaal is zo herkenbaar , Dat je maar je best doet om goed te zijn. Gelukkig heb ik hele lieve vrienden die ik al heel lang ken en die me accepteren hoe ik ben en ook weten wie er soort van toch onder zit. En weten dat ik hiermee worstel.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-04-20 11:40

Geplaatst door de TopicStarter : 20-04-20 11:40

Saskia9 schreef:
Wauw, je verhaal lijkt enorm op mijn verhaal. Inmiddels volg ik schema therapie. Hierin leer ik wat er vroeger mis is gegaan en waarom, maar eigenlijk nog beter. Om mijn zelf aangeleerde gedragspatronen in te zien, te accepteren maar ook te vervangen voor beter gedrag.
Ik heb verschillende modi zoals dat noemt aanstaan, en dat te weten is heel leerzaam. Wel een enorme uitdaging dat proces vind ik persoonlijk. Het veranderd je hele zijn als het ware omdat je in gaat zien waarom en hoe.
Ik heb mezelf bijvoorbeeld vroeger afgeleerd om te voelen, had de modi willoze inschikkelijke enorm aanstaan.
Jeetje, enorm warrig geschreven. Ik zou er zoveel meer over kunnen vertellen. Mocht je de behoefte hebben, mijn jeugd is vergelijkbaar met de jouwe en ik ben ermee aan de slag nu. Je mag me altijd een pbtje sturen!

Oh en over relaties, dit is ook de reden dat het bij mij misliep steeds. Sinds in deze therapie volg ben ik dat allemaal gaan inzien en ben ermee bezig. Uitdagingen hoor, zodra ik me gekwetst voel wordt ik gevoelloos lijkt het wel. Maar komt het er alsnog uit uiteindelijk. Niet altijd handig haha

Dat laatste weer ja. Dat je dan gevoelloos lijkt te zijn terwijl het achteraf ontzettend veel met je doet maar je gewoon onbewust niets toont en later pas gaat voelen. Hoe is het nu qua relaties met anderen als ik vragen mag? Mag ook over pb.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-04-20 11:44

Geplaatst door de TopicStarter : 20-04-20 11:44

tijger22 schreef:
Ik heb ook ooit iets meegemaakt waardoor ik bindings/verlatingsangst heb opgebouwd. Toen ik net alleen woonde een periode gehad waarin ik misschien iets te wanhopig opzoek was naar een nieuwe relatie met toch de angst om weer verlaten te worden. Na deze korte periode wat dus echt niet ging werken op die manier alles los gelaten. Waarna ik na enkele maanden mijn huidige vriend tegenkwam en ineens zowel de bindingsangst als de verlatingsangst compleet los heb kunnen laten en nu steviger in mijn schoenen sta dan ooit.
Het is echt belangrijk om alles los te laten...
Doe dit dmv een hobby of iets anders waar je je op kan focussen wat je leuk vind.
En liefde moet je overkomen.. zoeken is voor mij iets wat je niet verder brengt, maar dat is mijn ervaring

;edit
En als je echt de ware treft kun je daarbij alles kwijt, ook dit heb ik ervaren als iets dat weer vanzelf op gang komt. Geef het tijd TS!

Dat punt van alles loslaten is denk ik zo belangrijk. En misschien dat dat pas gebeurt inderdaad als je de goede treft. Dus daar gaan we voor. En qua relaties met vrienden, het is dus al eerder gebeurt dat iemand op het 1 of andere moment een andere vriendin belangrijker vond. En dat hebben we ondertussen zeker een plek gegeven en kan ik helemaal loslaten en het niet meer bij mezelf neerleggen. Het kost ook tijd denk.

Bedankt voor alle antwoorden en pbs! Sorry als ik ergens ben vergeten op te reageren. Ik heb alles gelezen en uit iedere post haal ik wel iets, dus ik ben hier absoluut blij mee.

Zit op mijn telefoon dus lange verhalen quoten is nogal vervelend

Nomineer dit bericht ×