Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek

Ik heb het namelijk niet specifiek sterker in de winter. Ik ben verder ook absoluut niet somber of depressief of zo. Het is echt de angst en paniek op het moment dat ik denk dat ik misschien iets verkeerd zou kunnen doen /hebben gedaan.... Toch heel erg bedankt voor het meedenken
Ik waardeer de dingen die je zegt heel erg. Dat fouten mogen maken is inderdaad een groot probleem bij mij...dat mag niet van mijzelf....dat is ook een stuk dat ik uit de opvoeding heb meegekregen en deels natuurlijk gewoon wat in mij zit....

_Carien schreef:Zou het boek van Astrid Davidzon 'Prima is ook perfect' iets voor je zijn? Niet dat alleen een boek je gaat helpen, maar het geeft wel heel veel inzicht. Brené Brown en haar boeken zijn ook een aanrader.
Veel succes en geloof dat jij boven je perfectionisme kan uitstijgen!

Ik moet elke dag 3 keer terug om te kijken of ik de deur heb dicht gedaan, en ik keer zeer regelmatig de auto om omdat ik niet meer weet of ik de wei wel heb afgesloten etc. Het is nog nooit misgegaan, ik ben nog nooit zoiets vergeten. Maar ik móet het dan controleren van mijzelf want op dat moment kan ik echt heel erg in de stress raken als ik het niet doe....
. Zelda_Link schreef:_Carien schreef:En de beschrijving van het boek vertelt over alles controleren! Ik doe dat! Ik heb alleen nooit het verband gelegd met mijn perfectionisme...ik dacht /denk gewoon dat ik slecht geheugen hebZou het boek van Astrid Davidzon 'Prima is ook perfect' iets voor je zijn? Niet dat alleen een boek je gaat helpen, maar het geeft wel heel veel inzicht. Brené Brown en haar boeken zijn ook een aanrader.
Veel succes en geloof dat jij boven je perfectionisme kan uitstijgen!Ik moet elke dag 3 keer terug om te kijken of ik de deur heb dicht gedaan, en ik keer zeer regelmatig de auto om omdat ik niet meer weet of ik de wei wel heb afgesloten etc. Het is nog nooit misgegaan, ik ben nog nooit zoiets vergeten. Maar ik móet het dan controleren van mijzelf want op dat moment kan ik echt heel erg in de stress raken als ik het niet doe....
Herkent iemand dat?
Zelda_Link schreef:Hallo allemaal,
Al zolang als ik mij kan herinneren heb ik faalangst. Niet een beetje, maar echt erg. Ik was vroeger als kind letterlijk ziek als ik iets moest doen dat ik eng vond.
Inmiddels ben ik al lang en breed volwassen en heb ik een leuke baan met lieve collega's . Echter...mijn faalangst is er nog steeds. Het is een tijd wat beter gegaan maar de laatste tijd heb ik er weer heel ernstig veel last van. Compleet over de rooien als ik iets denk verkeerd te kunnen gaan doen, tot trillen en huilbuien aan toe. Laat staan als ik dus echt iets fout doe...
Het zit me steeds meer in de weg en ik word steeds banger. (...)
Ik zou graag professionele hulp krijgen maar tegelijk vind ik ook dat aanvragen bij de huisarts heel eng....toegeven dat ik hulp nodig heb want zo gaat het niet langer. Elke keer wordt het erger en duurt het in paniek zijn langer.
Citaat:En als ik die hulp dan heb, moet ik dat dan juist wel aan mijn leidinggevende vertellen (zodat hij weet dat ik eraan werk) of niet (zodat hij mij niet als zwak of onbetrouwbaar of iemand die veel fouten maakt ziet)?
.Citaat:Heeft er iemand tips? Vooral tips om mijn gedachten te laten stoppen als ik in paniek ben zijn heel welkom.
Zelda_Link schreef:Wat een lieve reacties![]()
![]()
![]()
shilady: ja, ik weet zeker dat het niet door het weer komtIk heb het namelijk niet specifiek sterker in de winter. Ik ben verder ook absoluut niet somber of depressief of zo. Het is echt de angst en paniek op het moment dat ik denk dat ik misschien iets verkeerd zou kunnen doen /hebben gedaan.... Toch heel erg bedankt voor het meedenken
![]()
3
Janneke2 schreef:Zelda_Link schreef:Hallo allemaal,
Al zolang als ik mij kan herinneren heb ik faalangst. Niet een beetje, maar echt erg. Ik was vroeger als kind letterlijk ziek als ik iets moest doen dat ik eng vond.
Inmiddels ben ik al lang en breed volwassen en heb ik een leuke baan met lieve collega's . Echter...mijn faalangst is er nog steeds. Het is een tijd wat beter gegaan maar de laatste tijd heb ik er weer heel ernstig veel last van. Compleet over de rooien als ik iets denk verkeerd te kunnen gaan doen, tot trillen en huilbuien aan toe. Laat staan als ik dus echt iets fout doe...
Het zit me steeds meer in de weg en ik word steeds banger. (...)
Ik zou graag professionele hulp krijgen maar tegelijk vind ik ook dat aanvragen bij de huisarts heel eng....toegeven dat ik hulp nodig heb want zo gaat het niet langer. Elke keer wordt het erger en duurt het in paniek zijn langer.
![]()
![]()
![]()
Meis, wat een ellende!
Moed houden, hoor! We leven in 2020 en er is heel veel mogelijk!
Mijn tip zou zijn 'emdr'. Op Wikipedia staat er wel een goed artikel over.
Je hoeft niet per se te weten waar de angst zelf van weg komt, je hoeft je niet te verklaren, je hoeft zelfs niet allerlei details in den treure te vertellen.
Voor boffers geldt dat je in 3 sessies klaar bent. Wellicht heb je er 20 nodig, dat weet je niet van te voren.Citaat:En als ik die hulp dan heb, moet ik dat dan juist wel aan mijn leidinggevende vertellen (zodat hij weet dat ik eraan werk) of niet (zodat hij mij niet als zwak of onbetrouwbaar of iemand die veel fouten maakt ziet)?
![]()
Dat jij faalangst hebt weten ze waarschijnlijk allang op je werk.
In principe hoef je nooit iets te vertellen wat je met een arts besproken hebt, dus ook niet dat je om emdr oid gevraagd hebt.
Voelt het op gegeven moment goed om te vertellen, dan doe je dat.Citaat:Heeft er iemand tips? Vooral tips om mijn gedachten te laten stoppen als ik in paniek ben zijn heel welkom.
Wat het beste werkt als de stresshormonen door je lijf gieren: geef je lichaam gewoon haar zin.
Ga hollen of kickboksen.
Een fout maken staat voor jouw onbewuste/ jouw amygdala gelijk aan in gevaar zijn. (Soms is dit zo, soms niet, niets irreëels aan, alleen schat jouw amygdala de boel wat "scherp" in.)
(Heftige angst reageert lang niet altijd op cursussen en - heus waar, zelfs serieuze 'therapie' - waarbij je leert om jezelf subtiel onderuit te schoffelen 'dat het natuurlijk niet waar is wat je voelt' en zo.)
Je kalmeert je amygdala door te 'vluchten', dus hollen of te 'vechten', doen alsof je bokst.
Daar zijn die hormonen voor, en kan de alarmbel uit.
Doorgaans kalmeren je gedachten daarna vanzelf.
Valt niet te missen op momenten dat ik bijvoorbeeld functioneringsgesprek heb of iets nieuws moet doen, vrees ik
Gelukkig wordt er altijd heel respectvol en goed mee omgegaan. Daar ben ik erg dankbaar voor. shilady schreef:Goed om te lezen dat scheelt een hele hoop
Ik heb zelf wel de combi van depressie en faal angst.
Vaak zit ik dan nog heel lang te piekeren of ik inderdaad niet wat verkeerd doe of heb gedaan tegenover andere.
Zelf denk ik dat je van zoiets als dit altijd een beetje last zal houden het is natuurlijk ook een stuk onzekerheid vanuit je eigen aard. Maar bv zoon schena therapie zoals iemand hier opmerkte is zeker het proberen waard.
Al verminder je het maar met 50% dan vodl je je al een stuk beter!
Geen idee hoelang je er al werkt
Maar je moet ook zo denken zolang jij nog nooit bij je baas op het matje geroepen bent zal je het denk ik best aardig doen!
Dat is echt een ongelukkige combinatie zeg! Ik kan tijdens 'aanvallen van faalangst' wel echt piekeren inderdaad over wat ik heb gedaan/gezegd en wat anderen daarvan vinden en zo.